ΚΟΕ Νομού Καβάλας

Η απάντηση στη νέα κατοχή: Παλλαϊκό Μέτωπο και ξεσηκωμός

2012-01-31T17:47:00.000+02:00

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

31 Ιανουαρίου 2012

Η απάντηση στη νέα κατοχή: Παλλαϊκό Μέτωπο και ξεσηκωμός

Η γερμανική απαίτηση για τοποθέτηση στην Ελλάδα «επιτρόπου προϋπολογισμού», δηλαδή υπερ-πρωθυπουργού, αποτελεί μια νέα άθλια πρόκληση απέναντι στον ελληνική λαό.
Η Γερμανία και οι πολυεθνικές της, τα αρπακτικά κοντσέρν, αφού αποκόμισε τεράστια κέρδη από την ευρω-καταλήστευση του ελληνικού λαού, με τον έλεγχο ολόκληρων τομέων της οικονομίας της χώρας και με τη χρεομηχανή, αφού πέτυχε χάρη στην δουλοπρέπεια του δικομματισμού να μην πληρώσει ούτε δεκάρα τσακιστή από τις αποζημιώσεις και το κατοχικό δάνειο που οφείλει στην Ελλάδα, αφού επέβαλε σε συνεργασία με τους άλλους τοκογλύφους δανειστές το ειδικό καθεστώς των Μνημονίων και της Τρόικας, τώρα κλιμακώνει τη μεθόδευση της για ολοκληρωτικό έλεγχο της χώρας μας. Βαδίζουμε ολοταχώς προς την ολοκλήρωση και θεσμοθέτηση της «νέας κατοχής». Με το PSI, τη νέα δανειακή σύμβαση και το καθεστώς «επιτροπείας».
Οι κορώνες των κομμάτων του μαύρου μετώπου της συγκυβέρνησης (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ) και του πρωθυπουργού Λουκά Παπαδήμου, ότι τάχα το ζήτημα του «επιτρόπου προϋπολογισμού» δεν συζητείται, είναι ψεύτικες και ξεδιάντροπες. Γιατί είναι οι ίδιοι που υποστηρίζουν την επαίσχυντη και προδοτική για τη χώρα συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου 2011 στην ΕΕ, όπου επί λέξει αναφέρεται: «Στο πλαίσιο του νέου προγράμματος, η Επιτροπή, σε συνεργασία με τους άλλους εταίρους της τρόικας, θα εγκαθιδρύσει κατά τη διάρκεια του προγράμματος επιτόπια ελεγκτική οντότητα».
Την ίδια στιγμή η κυβέρνηση, προφανώς και τα τρία κόμματα, συμφωνούν με τη θέσπιση της νέας Ευρωπαϊκής Συνθήκης, που θέλουν να επικυρωθεί στο Συμβούλιο Κορυφής του ερχόμενου Μάρτη, με βάση την οποία συνταγματοποιείται η απαίτηση για μηδενικό δημόσιο έλλειμμα. Πράγμα που για την Ελλάδα μεταφράζεται ότι δεν θα δει ποτέ διέξοδο, ενώ ταυτόχρονα θα απειλείται με βαριά πρόστιμα. Άλλη μια επίδειξη υποτέλειας του αστικού πολιτικού κόσμου απέναντι στο ευρωπαϊκό Διευθυντήριο.
Ο ελληνικός λαός αισθάνεται βαθειά ντροπιασμένος και προσβεβλημένος. Όμως μέσα στη φτώχεια και την απελπισία του, το έχει αποδείξει, θα βρει το κουράγιο να σηκωθεί. Και θα γκρεμίσει το καθεστώς της χούντας, της νέας κατοχής, της τοκογλυφικής ληστείας και της κοινωνικής εξόντωσης, καθώς και το σάπιο πολιτικό σύστημα που το υπηρετεί.
Η Αριστερά οφείλει να αισθανθεί και να στρατευθεί σε αυτήν την πάνδημη λαϊκή απαίτηση. Να συμβάλει σε ένα μεγάλο παλλαϊκό Μέτωπο Αντίστασης, για τον ξεσηκωμό, που θα φέρει στη χώρα Ελευθερία, Ανεξαρτησία, πραγματική Δημοκρατία, Αξιοπρέπεια, Κοινωνική Δικαιοσύνη, απαλλαγή από τη θηλιά του χρέους, επιβίωση του λαού, Παραγωγική Ανασυγκρότηση.

Γραφείο Τύπου ΚΟΕ

Σπάρτη: Νίκη του κόσμου ενάντια στο χαράτσι

2012-01-28T18:32:00.000+02:00

Μια «μικρή» μάχη κερδήθηκε χάρη στην κινητοποίηση του κόσμου - 24/1/2012

Την Τρίτη, 24 Ιανουαρίου, συνεργείο εργολάβου της ΔΕΗ πήγε να κόψει το ρεύμα στην κατοικία δύο μελών της Επιτροπής Πολιτών Λακωνίας Ενάντια στα Χαράτσια, του Μπάμπη Μπασκουρέλου και της Άβας Μπουλούμπαση. Αμέσως ειδοποιήθηκαν τα μέλη της επιτροπής και μια ομάδα πήγε επί τόπου για συμπαράσταση και μια άλλη έκανε παράσταση διαμαρτυρίας στο υποκατάστημα της ΔΕΗ Σπάρτης, που εξακολουθεί να μη δέχεται την πληρωμή των τελών κατανάλωσης ηλεκτρικού ρεύματος χωρίς το χαράτσι.

Το συνεργείο έφυγε κατόπιν άρνησης των ιδιοκτητών να τους επιτρέψουν την είσοδο στο χώρο του μετρητή στη βάση της κάθετης διαφωνίας τους με το χαράτσι-ΕΕΤΗΔΕ, και λόγω της συμπαράστασης των παρευρισκομένων και του Προέδρου του Εμπορικού Συλλόγου Καστορείου. Ταυτόχρονα ο κόσμος που είχε μαζευτεί στη ΔΕΗ Σπάρτης, μαζί με την παρέμβαση του Δήμου Σπάρτης, απαίτησε και πέτυχε την εντολή απόσυρσης του συνεργείου από το Καστόρι. Σε συμπαράσταση των συγκεντρωμένων πολιτών, ήρθε και αντιπροσωπεία του ΠΑΜΕ, καθώς και ένας εκ των αντιδημάρχων του Δήμου Σπάρτης.

Η Επιτροπή Πολιτών Λακωνίας Ενάντια στα Χαράτσια υπογράμμισε ότι η άμεση ανταπόκριση του κόσμου απέτρεψε την διακοπή του ρεύματος και τόνισε ότι η δύναμη των πολιτών είναι η ενότητα και η συλλογική δράση και μπορεί να έχει αποτελέσματα. Τέλος ο Δήμος Σπάρτης, ύστερα από αίτημά της Επιτροπής Πολιτών και σε συνέχεια ψηφίσματος που είχε πάρει τον Δεκέμβρη, κάτω από πίεση 100 περίπου πολιτών της περιοχής που παρευρέθηκαν στη συνεδρίαση, παραχώρησε χώρο για έδρα της Επιτροπής Πολιτών Λακωνίας Ενάντια στα Χαράτσια.

Το σχετικό βίντεο είναι από το τοπική ενημερωτική ιστοσελίδα Notospress.

Δοκιμάζεται η ενότητα θέλησης και δράσης;

2012-01-28T18:29:00.000+02:00

Σχετικά με την ΚΟΕ και όσα ακούγονται ή γράφονται - Άρθρο του Γιώργου Παπαϊωάννου* στην εφημερίδα Δρόμος - 28/1/2012

Οι πολιτικοί οργανισμοί υπάρχουν για να οργανώνουν την ενότητα θέλησης και δράσης κοινωνικών ομάδων ή πτερύγων κοινωνικών ομάδων, προωθώντας τα συμφέροντά τους και καθορίζοντας προσανατολισμούς και ειδικές πολιτικές, για να κατακτηθούν οι στόχοι που έχουν συναποφασιστεί. Υπάρχουν περίοδοι που η όποια κατακτημένη ενότητα θέλησης και δράσης δοκιμάζεται, μπαίνει σε αμφισβήτηση, γίνονται νέες επιλογές.

Πρόσφατα συνέβη το γεγονός της αποχώρησης μιας μικρής ομάδας μελών και στελεχών της ΚΟΕ, για την οποία αρκετός λόγος γίνεται σε διάφορους μικρόκοσμους των χώρων της Αριστεράς.

Το γεγονός αυτό -όπως και μια σειρά άλλα τέτοια- πρέπει να συσχετιστεί με την πολιτική συγκυρία, όπου η γενικευμένη ρευστότητα κλονίζει, αποδομεί, υποσκάπτει πολιτικές θέσεις, οπτικές και ισορροπίες. Αυτή η πολιτική συγκυρία -όσο δεν κατανοείται η ουσία της και δεν σχεδιάζεται μια πολιτική κατεύθυνση ουσιαστικά αντιθετική και μαζική- λειτουργεί αποδιοργανωτικά σε όλους τους πολιτικούς χώρους, όχι μόνο τους συστημικούς αλλά και της Αριστεράς και της αμφισβήτησης.

Είμαστε σε μια συγκυρία τέτοια που και οι ίδιοι οι άνθρωποι διχάζονται και δεν βρίσκουν σημείο ισορροπίας με τον εαυτό τους και τις απόψεις τους. Όλοι οι πολιτικοί χώροι αγωνίζονται να υπάρξουν με ανασφάλειες, διχογνωμίες, εσωτερικές διαφοροποιήσεις και αναζητούνται πλαίσια διατήρησης και συνύπαρξης. Αυτή είναι η πραγματικότητα και κανείς δεν μπορεί να κρύβεται. Όλοι οι χώροι ταράζονται και δεν μπορεί κανείς να το παραγνωρίζει.

Η ΚΟΕ έχει τη δική της ιστορική καταγωγή και πορεία. Η θέση της στο πλαίσιο του αριστερού πολιτικού κινήματος έχει το δικό της στίγμα. Ήταν και είναι μια προσπάθεια ανοικτή, μία υπό διαμόρφωση οντότητα, δηλαδή μια προσπάθεια που δεν θεωρούσε ότι κατέχει έτοιμες λύσεις και την απόλυτη αλήθεια και ότι το μόνο που απομένει είναι κάθε φορά να τις αναπαράξει μαζικά. Αντίθετα, στρατεύτηκε τόσο στην κατανόηση της πραγματικότητας όσο και στη διαμόρφωση προϋποθέσεων για λύσεις που είναι ζητούμενες, συνθετότερες, και σίγουρα υπερβαίνουν τη σημερινή πραγματικότητα του αριστερού κινήματος και των οργανωμένων δυνάμεων, μέσα σε αυτό. Ως εκ τούτου, στους περισσότερους από εμάς, στη συντριπτική πλειοψηφία, μας φάνηκε σωστότερο στη νέα συγκυρία, στη μνημονιακή εποχή που συνιστά άλλη περίοδο τόσο για το καθεστώς όσο και για το κίνημα και την κοινωνία, να επιδιώξουμε επίκαιρες, ουσιαστικές προσεγγίσεις, με επίγνωση ότι αυτά δημιουργούν αναταράξεις, κενά συνεννόησης, τα οποία θα είχαμε να αντιμετωπίσουμε. Επιλέξαμε αυτό, αντί να αναδιπλωθούμε, να περιχαρακωθούμε στα τετριμμένα, να δραπετεύσουμε από τις ανάγκες, ακολουθώντας το δρόμο της συνθηματολογίας, της καταγγελίας, της εύκολης κριτικής που όλοι γνωρίζουν ότι δεν επαρκούν. Αυτό το κόστος, σήμερα, πλήρωσε η ΚΟΕ. Κόστος σύμφυτο με την προσπάθειά της και την φυσιογνωμία της.

Η ταυτότητα της ΚΟΕ, οι θέσεις, η δράση, η πρακτική και η κουλτούρα της, είναι γνωστές. Καθώς και η στάση της στο τελευταίο μνημονιακό-τροϊκανό διάστημα. Όσοι ενδιαφέρονται για αυτά γνωρίζουν και, βέβαια, κρίνουν. Γνωρίζουν τη γραμμή της «πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής διεξόδου της χώρας», τον πολιτικό στόχο της «μεταπολίτευσης του λαού», γνωρίζουν τις εκτιμήσεις μας για το ριζοσπαστισμό που εμφανίστηκε και έδωσε ζωή σε ένα μεγάλο μαζικό κίνημα το 2011 στις πλατείες, στις παρελάσεις, στα χαράτσια, στους εργασιακούς χώρους, γνωρίζουν τις θέσεις και απόψεις της ΚΟΕ για ένα παλλαϊκό εθνικό μέτωπο διεξόδου, γνωρίζουν το ενδιαφέρον της ΚΟΕ για τα γεωπολιτικά ζητήματα της περιοχή μας, γνωρίζουν την κριτική της ΚΟΕ για τη στάση της Αριστεράς, γνωρίζουν την αντισεχταριστική στάση και υπόσταση της ΚΟΕ και τη σημασία που δίνει στα εγχειρήματα και τις συνεργασίες του ανοικτού πεδίου.

Στη δοκιμαζόμενη, έτσι κι αλλιώς, ενότητα θέλησης και δράσης, η ΚΟΕ εδώ και περίπου ένα χρόνο έδωσε αυτές τις απαντήσεις και προσπάθησε να τις δοκιμάσει όσο επέτρεπαν οι δυνάμεις της και οι καταστάσεις που αντιμετώπισε. Αντίστοιχα, θα κριθεί τι καινούργιο και ουσιαστικό έχουν να προσφέρουν οι αποχωρήσαντες από την ΚΟΕ στο αριστερό κίνημα.

Η ΚΟΕ δεν είναι άθροισμα ή χώρος συνύπαρξης και ισορροπιών προσωπικοτήτων και ανεξέλεγκτων παραγόντων της Αριστεράς. Με τα χούγια τους, τις φιοριτούρες τους, τις ιδιαιτερότητές τους. Αυτό το απευθύνουμε σε κάθε κατεύθυνση και είναι καλό να γίνει κατανοητό. Ο αγώνας για συλλογική ελευθερία για εμάς δεν περνάει μέσα από την «ελευθερία» της μικροπολιτικής και του παραγοντισμού πίσω από τις πλάτες της συλλογικότητας. Βλέπουμε τα οργανωμένα υποκείμενα της κομμουνιστικής Αριστεράς ως κοινότητες αγωνιζόμενων ανθρώπων, ως χώρους χειραφέτησης και όχι αναπαραγωγής του αστικού τρόπου άσκησης πολιτικής.

Η ΚΟΕ δεν επεδίωξε αυτήν την κατάσταση, ούτε και είναι ευχαριστημένη από τις εξελίξεις αυτές. Ξέρουμε πολύ καλά ότι τέτοια γεγονότα ενισχύουν την άσχημη εικόνα που δίνει, συνολικά, η Αριστερά στον κόσμο.

Από την άλλη υπάρχει μια μερίδα της Αριστεράς, η οποία, αφού έχει παραιτηθεί από το να ασχολείται με τα μεγάλα και ουσιαστικά ζητήματα, αρέσκεται στο να ασχολείται με τα μικρά και να αναπαράγεται ως νοοτροπία μέσα από αυτά. Βρίσκει τροφή για αναλύσεις, αισθάνεται ότι μπορεί να παρεμβαίνει και να αναδεικνύει εντάσεις, να αναπαράγει τα στερεότυπα των προσεγγίσεών της με την ίδια φλυαρία που κρίθηκαν οι περισσότερες διαφοροποιήσεις και ενδοαριστερές διενέξεις των τελευταίων δεκαετιών. Με αυτά τα στερεότυπα θέλουν να κρίνουν τα περιστατικά της ΚΟΕ, βάζοντάς τα μέσα σε αυτό το πλαίσιο, με το ζόρι. Οι περισσότερες από αυτές τις προσεγγίσεις είναι στρατευμένες στην απόδειξη εκ των προτέρων αναμασημένων συμπερασμάτων. Συνεισφέρουν κι αυτοί με τη σειρά τους στην αποδιαπαιδαγώγηση του ευρύτερου πολιτικού αριστερού χώρου.

Η ΚΟΕ θα συνεχίσει το δρόμο της. Θα αναμετρηθεί και με τις εσωτερικές της εξελίξεις. Θα κριθεί, πέρα από τη γενική της συμβολή, και στο κατά πόσο θα μετατρέψει το αρνητικό φορτίο το οποίο διοχέτευσε στο δημόσιο χώρο της Αριστεράς. Η ΚΟΕ έχει απόλυτη επίγνωση και διαθεσιμότητα να προωθήσει το καθήκον αυτό.

* Ο Γιώργος Παπαϊωάννου είναι συντονιστής της Γραμματείας του Κ.Ο. της ΚΟΕ

Για το χαμό του Θόδωρου Αγγελόπουλου

2012-01-26T14:48:00.001+02:00

Φτωχότερη η χώρα, φτωχότερη η Αριστερά και η τέχνη
Το φυσικό σκηνικό άρρηκτα δεμένο με την πραγματικότητα της χώρας. Σαν φωτογραφία που απεικονίζει ένα γνώριμο, υγρό, μελαγχολικό τοπίο. «Η άλλη Θάλασσα» έμεινε στη μέση ένα κρύο και βροχερό απόγευμα σε μια εργατική περιοχή της Αττικής. Ένα απόγευμα σημαδιακό, απόλυτα ταιριαστό με τη θλίψη που απλώνεται πάνω από την Ελλάδα της κρίσης, έφυγε απροσδόκητα από τη ζωή, την ώρα των γυρισμάτων, ο Θόδωρος Αγγελόπουλος.

Η χώρα είναι ακόμα πιο φτωχή, ακόμα πιο άδεια από εικόνες, μηνύματα, θύμησες. Ο αθεράπευτα αριστερός Θόδωρος Αγγελόπουλος, με τις πολλές διακρίσεις, έφυγε, μάλλον, όπως θα ‘θελε… Διαμορφώνοντας ένα πλάνο, μια φωτογραφία, μια ακόμα αλήθεια.

Με τις ταινίες του ανέδειξε με μοναδικό τρόπο την ελληνική πραγματικότητα. Σκιαγράφησε με εικόνες, χρώματα και συναισθήματα τη δύσκολη πορεία ενός λαού που προσπαθεί να ορθοποδήσει. Μίλησε με το δικό του καθηλωτικό τρόπο για την Αριστερά, καταθέτοντας ένα κινηματογραφικό χρονικό της πορείας της τον 20ο αιώνα.

Από χτες το απόγευμα η χώρα, η Αριστερά, η τέχνη είναι φτωχότερες. Από χτες το απόγευμα ο χορός του Μάνου Κατράκη γίνεται συγκλονιστική κραυγή για τη χώρα που πεθαίνει, για το όνειρο που χάνεται, για την «άλλη θάλασσα» που δεν θα τελειώσει ποτέ.

To Γραφείο Τύπου της ΚΟΕ - 25/1/2012

Σχετικά με αναρτήσεις στο διαδίκτυο

2012-01-26T14:46:00.000+02:00

Ανακοίνωση της ΚΟΕ - 18/1/2012
Σχετικά με αναρτήσεις των τελευταίων ημερών στο διαδίκτυο γύρω από εσωτερικά ζητήματα της ΚΟΕ (και μάλιστα με αλλοιωμένα «στοιχεία»), έχουμε να δηλώσουμε τα παρακάτω:

Η ΚΟΕ λύνει τα πολιτικά και οργανωτικά ζητήματά της, όπως πάντα, με δημοκρατική συζήτηση στο εσωτερικό της, στις συνελεύσεις και τα όργανά της.

Οποιαδήποτε προσπάθεια παρέμβασης στα εσωτερικά της οργάνωσης για άγνωστους σκοπούς, θα πέσει στο κενό.

Η κοινωνία που δοκιμάζεται σε μια δύσκολη κατάσταση δεν έχει να ασχοληθεί με σενάρια και διαδρομισμούς τέτοιου είδους αλλά με πολύ σοβαρότερα προβλήματα. Με αυτά τα προβλήματα θα αναμετρηθεί η ΚΟΕ όλο το επόμενο διάστημα.

Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στον ξεσηκωμό του ρουμανικού λαού!

2012-01-26T14:40:00.002+02:00

Ανακοίνωση της ΚΟΕ - 17/1/2012

Εδώ και πάνω από ένα χρόνο, από την Τυνησία ως την Ελλάδα κι από την Αίγυπτο ως τις ΗΠΑ, η λαϊκή οργή βράζει ενάντια στους λίγους, τους ελάχιστους, που δυναστεύουν τη συντριπτική πλειοψηφία. Μια λαϊκή οργή που σε κάθε χώρα βρίσκει τη δική της σπίθα και ανάβει τη φλόγα του ξεσηκωμού.

Στη Ρουμανία η σπίθα ήταν η παραίτηση του παλαιστινιακής καταγωγής υφυπουργού Υγείας της Ρουμανίας, Ραέντ Αραφάτ, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη «μεταρρύθμιση», δηλαδή την ιδιωτικοποίηση και πλήρη διάλυση του συστήματος υγείας της χώρας. «Μεταρρύθμιση» που αποφασίστηκε από τη ρουμανική κυβέρνηση κατ’ εντολή (ποιού άλλου;) του ΔΝΤ. Καταρχήν, μια δευτερεύουσα αλλά ενδιαφέρουσα επισήμανση είναι ότι στη γειτονική χώρα φαίνεται να υπάρχουν και ελάχιστες έστω εξαιρέσεις κυβερνητικών στελεχών που δεν έχουν χάσει κάθε τσίπα – σε αντίθεση με τους «δικούς μας», που συγκροτούν μονολιθικό μπλοκ δωσίλογων.

Το πιο σημαντικό όμως είναι ο ξεσηκωμός που πυροδότησε αυτή η εξέλιξη στα τέλη της προηγούμενης εβδομάδας απ’ άκρη σε άκρη της Ρουμανίας, ο οποίος συνεχίζεται μέχρι σήμερα και ριζοσπαστικοποιείται καθημερινά. Κι αυτό παρά το γεγονός ότι ο πρωθυπουργός Ε. Μποκ αναγκάστηκε γρήγορα να αναδιπλωθεί, δηλώνοντας ότι η «μεταρρύθμιση» θα επανεξεταστεί συνολικά, και ότι δεν θα ιδιωτικοποιηθούν οι υπηρεσίες πρώτων βοηθειών.

Καθημερινά δυναμώνει ο ξεσηκωμός και γενικεύονται οι συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής. Οι Ρουμάνοι, που έχουν δει το εισόδημά τους να εξανεμίζεται γοργά, τους φόρους να αυξάνονται και το δημόσιο τομέα να ξεπουλιέται, που βιώνουν την απώλεια της λαϊκής κυριαρχίας με τους δανειστές να «παραγγέλνουν» στην κυβέρνηση να προχωρήσει σε κοινωνικό μακελειό, παραμένουν στους δρόμους. Με συνθήματα όπως «Κλέφτες!», «Να φύγετε!» και «Απαιτούμε σεβασμό!» δεκάδες χιλιάδες λαού αψηφούν τις δυνάμεις καταστολής παρά τις εκατοντάδες συλλήψεων και τραυματισμών. Μόνο χτες το βράδυ πάνω από 200 διαδηλωτές συνελήφθησαν στο Βουκουρέστι, ενώ οι διαμαρτυρίες έχουν ήδη εξαπλωθεί σε περισσότερες από 40 πόλεις της χώρας.

Στη χώρα μας οι δωσίλογοι της τρόικας καμώνονται πως δεν βλέπουν το καζάνι που βράζει, αλλά οι Ρουμάνοι μας στέλνουν μήνυμα νέου ξεσηκωμού, όπως έκαναν οι Τυνήσιοι στις αρχές του περασμένου χρόνου. Η κρίση βαθαίνει σε όλο τον κόσμο, αλλά πληθαίνουν οι λαοί που υψώνουν το ανάστημά τους και εξεγείρονται. Με τη συμβολή όλων μας, το 2012 θα επιφυλάσσει ακόμη πιο δυσάρεστες εκπλήξεις σε όσους αλαζονικά νομίζουν ότι θα καταφέρουν να βάλουν ταφόπλακα πάνω στους λαούς μας!

Πετυχημένη εκδήλωση της ΚΟΕ στο Ρέθυμνο

2011-12-18T12:43:00.002+02:00

Ομιλία του Ρούντι Ρινάλντι, στελέχους της ΚΟΕ - 15/12/2011

Εισήγηση του Ρούντι Ρινάλντι, Ρέθυμνο, 15/12/2011 from Andreas I on Vimeo.

Την Πέμπτη,15 Δεκέμβρη, πραγματοποιήθηκε στο Ρέθυμνο, εκδήλωση με τίτλο «Κάτω η νέα κατοχή, εμπρός για την μεταπολίτευση του λαού», την οποία διοργάνωσε η Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας στα πλαίσια μιας σειράς εκδηλώσεων παρουσίασης της πολιτικής της πρότασης για την πολιτική, κοινωνική και οικονομική διέξοδο της χώρας.

Την εκδήλωση παρακολούθησαν δεκάδες άτομα, γεγονός που έδωσε έναν ιδιαίτερα ζωντανό τόνο στη συζήτηση που ακολούθησε και άφησε ένα δυνατό στίγμα για τα δεδομένα της πόλης. Η εισήγηση, που έγινε από το στέλεχος της ΚΟΕ, Ρούντι Ρινάλντι, και η συζήτηση που ακολούθησε κινήθηκαν πάνω σε τέσσερις άξονες. Αρχικά, έγινε ανάλυση της νέας καθεστωτικής φάσης στην οποία έχει μπει η χώρα μετά την επιβολή του Mνημονίου και την απόβαση της τρόικα. Για εξελίξεις που σφραγίζουν τη μετάλλαξη της χώρας σε ένα σύγχρονο προτεκτοράτο. Το ζήτημα της δημοκρατίας χαρακτηρίστηκε ως το κεντρικό στοιχείο που θα απασχολήσει τις αντιστάσεις και τα κινήματα του 21ου αιώνα. Ο κοινωνικός ριζοσπαστισμός που αναπτύχθηκε το τελευταίο διάστημα στη χώρα, ήταν ένα ζήτημα το οποίο επίσης αναλύθηκε και συζητήθηκε σε βάθος. Τέλος, έγινε κριτική στη στάση που κράτησε η Αριστερά αυτά τα δύο χρόνια.

Η πόλη του Ρεθύμνου, με την πείρα από έναν πολύμορφο αγώνα που διεξάγει ενάντια στη νέα καθεστωτική φάση, δείχνει πως προβληματίζεται και συζητά κεντρικά πολιτικά ζητήματα, δείχνει πως η οργάνωση και η αλληλεγγύη στη γειτονιά ψηλαφούν δρόμους παρέμβασης και λύσης στα μεγάλα πολιτικά και κοινωνικά προβλήματα αυτού του τόπου.

Δευτερομιλία του Ρούντι Ρινάλντι, Ρέθυμνο, 15/12/2011 from KOE Videos on Vimeo.

Για τις συνεργασίες με βάση την ανάγκη δημιουργίας ενός πολιτικού και κοινωνικού μετώπου ανατροπής του κατοχικού καθεστώτος και διεξόδου της χώρας

2011-12-14T12:40:00.001+02:00

Δήλωση του εκπροσώπου της ΚΟΕ στην Εκτελεστική Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ - 14/12/2011

1. Με πληθώρα δηλώσεων και τοποθετήσεων, εκπρόσωποι όλου του καθεστωτικού πολιτικού φάσματος «υπερβαίνουν» τις αντιθέσεις τους και καλούν στην παράταση ζωής της δίχως καμιά λαϊκή νομιμοποίηση κυβέρνησης Παπαδήμου «ώσπου να ολοκληρώσει το έργο της»: δηλαδή τον πλήρη εξανδραποδισμό του ελληνικού λαού και το ξεπούλημα ολόκληρης της χώρας. Τα ξένα και εγχώρια επιτελεία των από πάνω, παρά τους μεταξύ τους ανταγωνισμούς, συναινούν στη συνέχιση του «πειράματος» που δοκιμάζουν στην Ελλάδα εδώ και δύο σχεδόν χρόνια. Έτσι, είναι πολύ πιθανό, και μάλιστα σχετικά σύντομα, το λαϊκό κίνημα να βγει στους δρόμους με ακόμη πιο «στοιχειώδη» αιτήματα από αυτά που προέβαλε στην πρώτη φάση μετά την επιβολή του μνημονίου, όπως: εκλογές, δημοκρατία, να σταματήσει το φίμωμα του λαού.

2. Σε αυτή την κατάσταση, η Αριστερά θα όφειλε να προχωρά σε τολμηρά ανοίγματα προς τα πλατιά λαϊκά στρώματα, αλλά και συλλογικότητες, που αποδεσμεύονται από το δικομματικό εναγκαλισμό μιας προηγούμενης περιόδου, και είναι προϊόν μιας τεράστιας μετατόπισης συνειδήσεων η οποία συντελείται τα τελευταία 2-3 χρόνια. Σήμερα είναι επείγον, είναι πιο αναγκαίο παρά ποτέ να ενταθεί η προσπάθεια συσπείρωσης όλων των κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων που διεκδικούν την κατάργηση των υποδουλωτικών συμφωνιών και μνημονίων, το διώξιμο της τρόικας, την ανατροπή του ιδιότυπου κατοχικού καθεστώτος και όλου του πολιτικού προσωπικού που το υπηρετεί.

3. Ένα τέτοιο μέτωπο θα είναι σαφώς ευρύτερο από την Αριστερά – η οποία θα πρέπει να κερδίσει τη θέση της μέσα σε αυτό, θα πρέπει να πείσει για τη χρησιμότητά της, για να συμβάλει ώστε αυτό το πλατύ λαϊκό μέτωπο να εκπληρώσει το πρόγραμμά του, να μην χειραγωγηθεί και αποπροσανατολιστεί από αστικά επιτελεία και ιμπεριαλιστικά κέντρα. Φυσικά, για να γίνει δυνατό να υλοποιηθεί αυτός ο στόχος, που υπηρετεί τα πιο βασικά συμφέροντα της μεγάλης πλειοψηφίας και αποσκοπεί στη σωτηρία του λαού και της χώρας, η Αριστερά οφείλει να αντιληφθεί τις ανάγκες του σήμερα. Οφείλει να αντιληφθεί τις ραγδαίες και τρομακτικές αλλαγές που είναι σε εξέλιξη, και άρα να πάψει να σκέφτεται και να δρα «όπως χτες». Μέχρι τώρα δεν έχει επιτευχθεί κάτι τέτοιο.

4. Το πολιτικό πλαίσιο που θα μπορούσε να συσπειρώσει σήμερα ευρύτατες λαϊκές μάζες είναι δυνατό να συμπυκνωθεί στο τρίπτυχο «Να φύγει η τρόικα και όλοι οι υπηρέτες της – Να καταργηθούν όλα τα μνημόνια – Ανατροπή του σάπιου πολιτικού συστήματος και πραγματική δημοκρατία». Στο μεταξύ ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ήδη προχωρήσει σε ανοίγματα προς άλλες πολιτικές, κυρίως, δυνάμεις. Παρ’ όλα αυτά, δεν είναι ικανοποιητική η μέχρι στιγμής επιτυχία στο θέμα των συνεργασιών και της οικοδόμησης του μετώπου. Το βασικό εμπόδιο έγκειται στην ανεπαρκή, ακόμη, κατανόηση των ραγδαίων αλλαγών τόσο στη γενικότερη κατάσταση όσο και στις συνειδήσεις πλατιών λαϊκών στρωμάτων. Η βούληση του ΣΥΡΙΖΑ να εκφράσει εκλογικά αυτόν τον κόσμο δεν αρκεί, όσο ο ΣΥΡΙΖΑ δεν εγκολπώνεται τα αιτήματα και τους πόθους που εκφράστηκαν στις πλατείες, στις παρελάσεις κ.λπ. – δηλαδή όσα θέτει ο διάχυτος ριζοσπαστισμός των λαϊκών δυνάμεων.

5. Φαίνεται πως, μπροστά στην αδυναμία συγκρότησης ενός τέτοιου μετώπου με βασικό κορμό την Αριστερά, λόγω και της άρνησης άλλων δυνάμεων, η ηγεσία του ΣΥΝ μοιάζει να προνομοποιεί «αναγκαστικά» το άνοιγμα προς το «σοσιαλιστικό χώρο» απευθυνόμενη σε προσωπικότητες και στελέχη που αποδεσμεύονται από το ΠΑΣΟΚ. Ο περιορισμός των επιδιωκόμενων συνεργασιών σε τέτοια βάση είναι προβληματικός για τους εξής λόγους: Α) Δεν βρίσκεται στην τροχιά οικοδόμησης ενός πλατιού μετώπου. Δεν οικοδομεί διαδικασίες για τη δημιουργία ενός τέτοιου μετώπου, ούτε εντάσσεται σε τέτοιες διαδικασίες. Β) Δεν κατανοεί την ευρύτητα του λαϊκού ριζοσπαστισμού, που διαπερνά πλέον όλους τους πολιτικούς χώρους και αποδεσμεύεται από αυτούς, καταλογίζοντάς τους αναξιοπιστία. Γ) Στοχεύει «ρεαλιστικά» σε ένα καλύτερο εκλογικό αποτέλεσμα, και όχι στην ανατροπή του πολιτικού σκηνικού. Δ) Ακόμη και η κοινωνική βάση του ΠΑΣΟΚ στην πλειοψηφία της δεν έχει διόλου καλή γνώμη για πολλές από τις προσωπικότητες (πλην λαμπρών εξαιρέσεων) και τα στελέχη που μέχρι πολύ πρόσφατα συμμετείχαν ενεργά στο διαχρονικό αντιλαϊκό πάρτι. Τη στιγμή που επιχειρείται να δημιουργηθούν αναχώματα για να συγκρατηθεί η αμφισβήτηση, ακόμα και εάν επιδιωκόταν μια απλή εκλογική συνεργασία θα όφειλε να έχει διαμορφωθεί ένα πολιτικό πλαίσιο για τη σαφή και έμπρακτη δέσμευση ιδίως των στελεχών που απομακρύνονται από το ΠΑΣΟΚ και πλησιάζουν την Αριστερά, έχοντας προηγουμένως υπηρετήσει επί μακρόν τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Διαφορετικά, θα είναι δικαιολογημένη η υποψία ότι αυτά τα στελέχη βλέπουν την Αριστερά απλά ως όχημα για την εξασφάλιση κάποιων εδρών και για το ξαναπλασάρισμά τους στην κεντρική πολιτική σκηνή.

6. Επαναλαμβάνουμε για μια ακόμη φορά ότι είμαστε αντίθετοι με τη διαχρονική αντίληψη μεγάλου τμήματος των ηγεσιών της Αριστεράς, ότι το ΠΑΣΟΚ (όπως παλιότερα το Κέντρο) ανήκει γενικά σε έναν φανταστικό «προοδευτικό χώρο», σε αντίθεση με την «επάρατη Δεξιά». Εδώ και καιρό η ζωή έχει αποφανθεί: το ΠΑΣΟΚ δεν εκπροσωπεί κάποια «σοσιαλδημοκρατία» έτσι όπως μπορεί να την είχε η Αριστερά στο μυαλό της. Αντίθετα, είναι βασικός πυλώνας του αστισμού στην Ελλάδα. Η μετεμφυλιακή διχοτόμηση της ελληνικής κοινωνίας δεν υφίσταται πλέον, και άρα η μετεξέλιξη της «κεντρώας δημοκρατικής παράταξης», το ΠΑΣΟΚ, δεν αποτελεί ένα έστω μακρινό συγγενή της Αριστεράς που συχνά παρεκτρέπεται και συμπεριφέρεται «ενάντια στη φύση του». Άρα πρέπει έστω και τώρα, έστω καθυστερημένα, να εγκαταλειφθεί ο κεντροαριστερός «άξονας σκέψης» πάνω στον οποίο εδράζεται η τακτική (ίσως και η στρατηγική!) της Αριστεράς. Αντίθετα, είναι αναγκαία μια ανεξάρτητη αριστερή πολιτική, που θα απευθύνεται τολμηρά στο ριζοσπαστισμό για να συγκροτήσει ένα μεγάλο πολιτικό και κοινωνικό μέτωπο με τους στόχους που αναφέρθηκαν.

7. Συμπερασματικά, η επιμονή στη συνεργασία με «διαφοροποιούμενους» οι οποίοι απλώς επιζητούν μια προσωρινή στέγη που θα τους δώσει τη δυνατότητα να οικοδομήσουν με ξένα υλικά ένα δικό τους εγχείρημα, βλάπτει και την Αριστερά και το λαϊκό ριζοσπαστισμό, που δεν μπορεί ούτε να εμπνευστεί ούτε να εκφραστεί μέσα από τέτοια «μέτωπα». Την ίδια στιγμή, είναι αναγκαίο να αγκαλιαστούν όλοι οι τίμιοι άνθρωποι που με ειλικρίνεια αποδεσμεύονται από τον πασοκισμό και επιθυμούν να εργαστούν έμπρακτα για ένα πλατύ ανατρεπτικό μέτωπο. Χρειάζονται, γι’ αυτό, σαφή κριτήρια και πλαίσια συνεργασίας, τα οποία τουλάχιστον θα περιορίζουν τα όποια λάθη όταν επιζητούμε την απόκτηση δεσμών με τις λαϊκές δυνάμεις που εγκαταλείπουν το δικομματισμό.

8. Για όλους αυτούς τους λόγους, η ΚΟΕ θεωρεί όχι δευτερεύον το ζήτημα των διαδικασιών που θα επιλεχθούν για τη συγκρότηση του πολιτικού και κοινωνικού μετώπου, αν όντως αυτός είναι ο στόχος. Άρα, αντιτίθεται σε συναντήσεις με «παράγοντες του σοσιαλιστικού χώρου» οι οποίες καταλήγουν σε κατά μόνας κλείσιμο συμφωνιών, που εμφανίζονται κατόπιν ως τετελεσμένα τα οποία δεν συζητούνται και τα πληροφορούμαστε με ανακοινώσεις μέσω των ΜΜΕ. Ταυτόχρονα, η ΚΟΕ τονίζει ότι δεν θεωρεί παγιωμένη και αμετακίνητη τη στάση των άλλων δυνάμεων της Αριστεράς, πολιτικής και κοινωνικής. Με αυτή την έννοια, οι προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να απευθύνονται σε αυτές τις δυνάμεις και, για να έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες αποδοχής, πρέπει επίσης να διαπερνώνται από πνεύμα υπέρβασης των υπαρκτών, σήμερα, καταστάσεων. Έτσι θα προωθηθεί η υπόθεση του μεγάλου πολιτικού και κοινωνικού μετώπου ως μοναδικής αξιόπιστης απάντησης στα σημερινά αδιέξοδα της χώρας, και θα γίνει αντιληπτό από τους πάντες ότι ο ΣΥΡΙΖΑ επιθυμεί ειλικρινά τη συγκρότησή του.

Εκτός από την οικονομία, Ευρωπαϊκή Ένωση και κυβέρνηση «εθνικής» ενότητας θα μας «διασώσουν» και στα εθνικά ζητήματα;

2011-12-01T12:38:00.002+02:00

Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου της ΚΟΕ - 1/12/2011

Δεν έφτανε στην Κομισιόν που έχει αναλάβει την οικονομική «διάσωση», δηλαδή την ερήμωση και ισοπέδωση της χώρας και του λαού, φαίνεται ότι αναλαμβάνει τώρα και ρόλο «διασώστη» στα εθνικά μας ζητήματα. Η αποκάλυψη βουλευτών της ΔΗΜΑΡ για το σχετικό χάρτη της Κομισιόν δεν αφήνει αμφιβολίες. Σε ένα λεπτομερέστατο χάρτη για τη ζώνη του ευρώ όπου –σύμφωνα με τους βουλευτές- αποτυπώνονται με ακρίβεια όλα τα άλλα ελληνικά νησιά αλλά ακόμη και υπερπόντια εδάφη άλλων κρατών μελών, απουσιάζει εντελώς το ελληνικό νησί του Καστελόριζου. Η Τουρκία αυθαίρετα και σε αντίθεση με το Διεθνές Δίκαιο δεν αναγνωρίζει στο Καστελόριζο ΑΟΖ (ή υφαλοκρηπίδα), που είναι όμως κρίσιμη για το συνολικό καθορισμό των ΑΟΖ Ελλάδας-Τουρκίας-Κύπρου στη Μεσόγειο. Η Κομισιόν από υπερβάλλοντα ζήλο να μη δυσαρεστήσει την Τουρκία (κι ας αδικεί το κράτος μέλος που λέγεται Ελλάδα) ή γιατί γνωρίζει μυστικές συμφωνίες (;) που δεν γνωρίζουμε εμείς οι ιθαγενείς, κάνει «απλώς» ένα βήμα παραπέρα: αφαιρεί εξ ολοκλήρου το Καστελόριζο από την ελλαδική επικράτεια.

Είναι πιθανό να υπάρξει συγνώμη για δήθεν λάθος εκ παραδρομής. Ακόμη και σε αυτή την περίπτωση θα είναι προφανές πως ό,τι έγινε δεν έγινε βέβαια εντελώς κατά λάθος αλλά γιατί η Ευρωπαϊκή Ένωση (αν όχι και οι ελληνικές κυβερνήσεις μυστικά) αναγνωρίζουν άτυπα πως τάχα «υπάρχει θέμα» με το Καστελόριζο και την ΑΟΖ του. Όπως ακριβώς δηλαδή θέτει ζήτημα η τουρκική πλευρά χωρίς καμία απολύτως νομική βάση αλλά μονάχα στη βάση του γνώριμου «τσαμπουκά» που τη διακρίνει απέναντι σε μια Ελλάδα αλλεπάλληλων και χωρίς σχέδιο υποχωρήσεων διαδοχικών κυβερνήσεων επί κυριαρχικών μας δικαιωμάτων, και όλα αυτά υπό τις ευλογίες και πιέσεις των ΗΠΑ στην περιοχή.

Τρεις παρατηρήσεις. Πρώτον, έχει ανοίξει μια περίοδος για τη χώρα όπου δεν θα κριθούν μόνο ζητήματα οικονομικής και κοινωνικής επιβίωσης αλλά και εθνικής, κρατικής, γεωπολιτικής υπόστασης. Δεν κινδυνεύουμε μόνο να ξυπνήσουμε ένα πρωί σε μια Ελλάδα κρανίου τόπο λόγω της οικονομικής και κοινωνικής καταστροφής αλλά και σε μια Ελλάδα μισή, με πετσοκομμένη επικράτεια, χώρα «περιορισμένων» κυριαρχικών δικαιωμάτων. Δεύτερον, το περιστατικό αυτό έρχεται να προστεθεί σε πολλά άλλα που όλα μαζί κάνουν σαφές το τι είδους ανταποδοτικά οφέλη προσφέρει στη χώρα και στον «ελληνισμό» ο νέος γεωπολιτικός προσανατολισμός Ελλάδας και Κύπρου με την μεγαλύτερη πρόσδεση στο Ισραήλ και τον αμερικανικό παράγοντα. Τρίτον, η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν θα μείνει αμέτοχη σε μια τέτοια εξέλιξη. Αντίθετα, όπως δείχνει και το τελευταίο αυτό περιστατικό με το χάρτη θα συμμετάσχει κανονικά στο παιχνίδι των εκβιασμών για αποδοχή «λύσεων» και τετελεσμένων. Άλλωστε, είναι περίπου εξίσου με τις ΗΠΑ ένθερμος οπαδός και εντολέας (ειδικά οι Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία) της προσέγγισης της χώρας μας με το Ισραήλ. Υπό αυτή την έννοια, δεν είναι μόνο αυτή καθαυτή η οικονομική και κοινωνική καταστροφή που υπονομεύει την όποια άσκηση πολιτικής επί κυριαρχικών δικαιωμάτων αλλά και ειδικότερα η εναπόθεση της τύχης μας σε μια Ευρωπαϊκή Ένωση που με τον ίδιο ακριβώς κυνισμό που εκβιάζει για τα οικονομικά ζητήματα θα εκβιάσει αύριο μεθαύριο και για τα εθνικά. Εξάλλου, σε μια Ευρωπαϊκή Ένωση υπό ανατίναξη θα πολλαπλασιαστούν τα διάφορα γεωπολιτικά παιχνίδια και «ευκαιρίες» αναδιανομής, και σε ένα τέτοιο περιβάλλον οι πλέον υποτελείς χώρες, όπως κατάντησε η Ελλάδα, αποτελούν και τα πιθανότερα θύματα. Για το καλό μας πάντα…

Ο θεματικός τίτλος του χάρτη της Κομισιόν ήταν σαφέστατος: «Η ζώνη του ευρώ, ένα νόμισμα με πολλά πλεονεκτήματα». Όχι απλώς πολλά, πάααρα πολλά πλεονεκτήματα…

Αίγυπτος: Αποκατάσταση της μνήμης των Ηρώων της οδού Μοχάμεντ Μαχμούντ

2011-12-01T12:38:00.000+02:00

1/12/2011

Το αίμα των Μαρτύρων που χύθηκε στην οδό Μοχάμεντ Μαχμούντ από τις 19 Νοέμβρη κι έπειτα, προστέθηκε ως ένα νέο ρυάκι στον ποταμό αγνού αίματος που χύνεται από τις 25 Γενάρη, ποτίζοντας τη γη της Αιγύπτου και ανοίγοντας έναν πλατύ δρόμο για την νέα κοινωνία που θα βασίζεται στην ελευθερία και την κοινωνική δικαιοσύνη.

Αλλά αν το αίμα αυτό δεν χυνόταν στην οδό Μοχάμεντ Μαχμούντ, δεν θα εξαναγκαζόταν το Στρατιωτικό Συμβούλιο να ανακοινώσει χρονοδιάγραμμα αποχώρησής του από την εξουσία, δεν θα αναγκαζόταν να παράσχει ασφάλεια για τη διεξαγωγή της εκλογικής διαδικασίας και τον τερματισμό της χαώδους κατάστασης ασφαλείας από την οποία υποφέρουμε 9 μήνες, και δεν θα εξαναγκαζόταν το Στρατιωτικό Συμβούλιο να ρίξει την κυβέρνηση Σάραφ, η οποία δεν είχε αρμοδιότητες ουσιαστικές, και να την αντικαταστήσει από αυτή του Γκανζούρι, για την ανατροπή της οποίας πρέπει να συνεχίσουμε τον αγώνα.

Οι νέοι της οδού Μοχάμεντ Μαχμούντ, όντας τμήμα αναπόσπαστο των νέων της πλατείας Ταχρίρ και στήριγμά τους στην αντιμετώπιση της εσωτερικής βίας, επέβαλαν στο Στρατιωτικό Συμβούλιο να προβεί σε παραχωρήσεις, και δεν είναι σωστή η διασπορά αισχρών ψεμάτων από τα επίσημα ΜΜΕ και τους στρατηγούς του Στρατιωτικού Συμβουλίου ότι επρόκειτο περί ομάδων αλητών.

Αυτό το αγνό αίμα ζητά την λογοδοσία όλων των αναμεμειγμένων σε αυτή τη σφαγή, είτε από το Στρατό είτε από την Αστυνομία, και αποκατάσταση του ονόματος αυτών των ηρώων. Για αυτό καλούμε το σύνολο των Αιγυπτίων στη συμμετοχή στην πλατεία Ταχρίρ την Παρασκευή 2 Δεκέμβρη στο μνημόσυνο των Μαρτύρων της οδού Μοχάμεντ Μαχμούντ και κάθε μάρτυρα από το στρατό, κατά το μεταβατικό αυτό στάδιο που άρχισε στις 9 Απρίλη, συνεχίστηκε στο Μασπέρο (σ.μετ:χώρος σφαγής των Κοπτών στις 9 Οκτώβρη από το στρατό) και φτάνει ως σήμερα.

Πένθος 13:00-16:00, Πορεία με συμβολικά φέρετρα 16:00-18:00, Επιμνημόσυνη Τελετή 18:00-19:30

Σοσιαλιστική Λαϊκή Συμμαχία, Εθνικό Μέτωπο για τη Δικαιοσύνη και τη Δημοκρατία, Λαϊκή Επιτροπή για την Υπεράσπιση της Επανάστασης, Σοσιαλιστές Επαναστάτες, Δημοκρατικό Κόμμα Εργατών, Αιγυπτιακό Δημοκρατικό Κοινωνικό Κόμμα, Καμπάνια Στήριξης του Ελ Μπαραντέϊ, Συνασπισμός Νέων της Επανάστασης, Συνασπισμός της Επανάστασης των Λωτών, Νεολαία Κομμάτων Μετώπου, Σύνδεσμος Προοδευτικής Επαναστατικής Νεολαίας, Ελεύθερο Αιγυπτιακό Κίνημα, Κίνημα «Συμμετοχή», Κίνημα «Απαρχή», Ανεξάρτητη Πατριωτική Πτέρυγα, Συσπείρωση Νεολαίας Σουεζ, Κίνημα Νεολαίας για τη Δικαιοσύνη και την Ελευθερία, Κίνημα Δημοκρατικού Μετώπου 6 Απρίλη, Συσπείρωση Δημοκρατικής Επανάστασης Κένα, Συσπείρωση Επανάστασης 25 Γενάρη στον Άνω Νείλο, Συσπείρωση Επανάστασης 25 Γενάρη στο Λούξορ, Δημοκρατική Συσπείρωση Επανάστασης στο Ασουάν, Ένωση Νεολαίας Μασπέρο.

Μέρκελ και Σαρκοζί, έμποροι θανάτου

2011-11-28T12:36:00.001+02:00

Δελτίο Τύπου ΚΟΕ - 28/11/2011

Το πάθημα της Φουκουσίμα προφανώς και δεν έγινε μάθημα για τους εμπόρους του θανάτου, που συνεχίζουν απτόητοι να χρησιμοποιούν τα «κερδοφόρα» πυρηνικά εργοστάσια. Έτσι, αυτό το Σαββατοκύριακο δεκάδες χιλιάδες Γάλλων και Γερμανών πολιτών για μια ακόμη φορά εξέφρασαν έμπρακτα και αποφασιστικά την αντίθεσή τους στη μεταφορά και «αποθήκευση» των πυρηνικών αποβλήτων.

Οι δεκάδες συλλήψεις και οι προσαγωγές 1.300 (!) ακτιβιστών οι οποίοι, μαζί με χιλιάδες ακόμη πολίτες, πραγματοποιούσαν καθιστική διαμαρτυρία στις σιδηροδρομικές γραμμές στο Ντάνενμπεργκ δείχνουν την ανύπαρκτη οικολογική και δημοκρατική ευαισθησία αυτής της «Ευρώπης» που υπολογίζει μονάχα τα συμφέροντα μιας κυνικής ολιγαρχίας.

Κυρίως όμως δείχνουν τις βαθιές ρίζες του αντιπυρηνικού κινήματος, που ξεσηκώνει δεκάδες και εκατοντάδες χιλιάδες πολιτών οι οποίοι είναι αποφασισμένοι να ρισκάρουν για να υπερασπιστούν το μέλλον των ίδιων και των επόμενων γενεών, περιγελώντας το «ρεαλισμό» των εμπόρων του θανάτου και των πολιτικών απολογητών τους.

Οι βάρβαρες επιθέσεις της γαλλικής και της γερμανικής αστυνομίας, που προκάλεσαν εκατοντάδες τραυματισμούς, συναντούν την καταδίκη της λαϊκής πλειοψηφίας σε όλη την Ευρώπη. Οι λαοί μας δεν επιθυμούν να ζήσουν έναν πυρηνικό εφιάλτη τύπου Τσερνομπίλ μόνο και μόνο για να εξακολουθήσει να πλουτίζει μια χούφτα επενδυτών και επιχειρηματιών – που ετοιμάζονται πάλι να αρχίσουν τις «εποικοδομητικές» προτάσεις τους και προς την Ελλάδα, αφού είχαν αναγκαστεί να σιωπήσουν για αρκετό διάστημα.

Σε μια ΕΕ που παραπαίει σε όλα τα επίπεδα, σε μια υφήλιο όπου όλες τις «φυσικές καταστροφές» και τα «ατυχήματα» τα πληρώνει ο φτωχός λαός, και σε καιρούς όπου η μόνη έγνοια των αρχουσών τάξεων και των τοκογλύφων είναι να ξεπεράσουν τη δική τους κρίση καταστρέφοντας τα πάντα στο πέρασμά τους, έχουμε πολύ περισσότερους λόγους για να στραφούμε αποφασιστικά εναντίον όσων απειλούν τη ζωή μας ΚΑΙ με την πυρηνική

Νίκη στον ηρωικό αγώνα του λαού της Αιγύπτου!

2011-11-22T12:35:00.001+02:00

Δελτίο Τύπου ΚΟΕ - 22/11/2011
Μέσα σε 10 μήνες, ζούμε το ξέσπασμα μιας δεύτερης εξέγερσης του αιγυπτιακού λαού. Αν άλλαξε ο Μανολιός και έβαλε τα ρούχα του αλλιώς… Αν ο στρατός του Μουμπάρακ χωρίς τον Μουμπάρακ νόμισε ότι θα μανουβράρει για πάντα βάζοντας το λαό στη γωνία… Αν οι «υπεύθυνες» πολιτικές δυνάμεις που περιμένουν να μοιραστούν την εξουσία τα βρήκαν παρασκηνιακά με το στρατό, καλλιεργώντας όλους αυτούς τους μήνες αυταπάτες στο λαό πως το καθεστώς Μουμπάρακ θα ξηλωθεί με δήθεν ομαλές διαδικασίες… Αν οι Αμερικανοί και άλλοι νόμισαν πως η μπόρα πέρασε και όλα θα ξανατεθούν υπό κάποιο έλεγχο…

Σε πείσμα όλων τους, ο ηρωικός λαός της Αιγύπτου με μια δεύτερη εξέγερση ξαναδίνει το παρόν και απευθύνει ένα ξεκάθαρο μήνυμα: το καθεστώς Μουμπάρακ δεν έχει ξηλωθεί, το καθεστώς Μουμπάρακ πρέπει να ξηλωθεί. Τη δημοκρατία για την οποία θυσιάστηκαν χιλιάδες δεν θα τη διασφαλίσουν οι εκλογές που θα γίνουν (αν γίνουν και όπως γίνουν) σε λίγο διάστημα. Ο ηρωικός λαός της Αιγύπτου διαψεύδει και πάλι με το αίμα του εχθρούς και «φίλους» που χαιρέκακα υποστήριζαν ότι «δεν βγαίνει τίποτα με τις εξεγέρσεις» κι ότι «οι μάζες χειραγωγούνται εύκολα». Αφού έριξε μια χούντα δεκαετιών, τώρα ξεσηκώνεται για να διώξει και τους επιγόνους της.

Η δολοφονική μανία με την οποία χτύπησαν οι καθεστωτικές δυνάμεις ξεπέρασε, σύμφωνα με τη Διεθνή Αμνηστία, την αγριότητα της καταστολής επί Μουμπάρακ. Δίπλα στους δεκάδες νεκρούς, πολλοί έχουν τραυματιστεί ή χάσει την όρασή τους από τις χιλιάδες πλαστικές σφαίρες. Όμως η κυβέρνηση υποχρεώθηκε να υποβάλει την παραίτησή της στο «Ανώτατο Στρατιωτικό Συμβούλιο». Οι στρατιωτικοί γνωρίζουν ότι τα περιθώρια για νέες μανούβρες έχουν λιγοστέψει. Γνωρίζουν ότι πλέον στόχος των ηρωικών διαδηλωτών, του κόσμου που παραμένει στα οδοφράγματα και επιμένει, παρά τη σφαγή, δεν είναι απλώς να φύγει ένα πρόσωπο αλλά όλο το «μεταβατικό» καθεστώς. Γι’ αυτό χτυπούν με τόση δολοφονική μανία: βρίσκονται με την πλάτη στον τοίχο…

Η αραβική άνοιξη δεν έχει τελειώσει. Η άνοιξη των λαών όλου του κόσμου μόλις έχει ξεκινήσει. Ο «μύθος» της Αιγύπτου μιλάει και για μας, μιλάει για όλους τους λαούς του κόσμου στους οποίους η παγκόσμια οικονομική κρίση και η επίθεση των κυρίαρχων στερούν τα στοιχειώδη. Μιλάει για όλους τους λαούς του κόσμου για τους οποίους το ζήτημα της ανατροπής έχει εξ ανάγκης μπει στη ημερήσια διάταξη, έχει γίνει ζήτημα που το συζητά ο απλός λαός. Μονάχα με το μαζικό, εξωκοινοβουλευτικό, ενωτικό, ανειρήνευτο, μαχητικό κίνημα του λαού θα δούμε άσπρη μέρα.

Η νίκη του λαού της Αιγύπτου θα είναι και δική μας!

Σχετικά με ορισμένα δημοσιεύματα και αναρτήσεις

2011-11-21T12:34:00.001+02:00

Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου της ΚΟΕ - 21/11/2011

Σχετικά με χθεσινό δημοσίευμα της εφημερίδας «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» για «πρόθεση στελεχών της ΚΟΕ να αποχωρήσει η οργάνωση από τον ΣΥΡΙΖΑ», σχετικά με αναρτήσεις στο διαδίκτυο για δήθεν αποφάσεις οργάνων της ΚΟΕ περί «επανεξέτασης της σχέσης της ΚΟΕ με το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής» και άλλα παρόμοια, έχουμε να ενημερώσουμε τα παρακάτω.

Η ίδια η ΚΟΕ είναι η μόνη υπεύθυνη να αποφασίζει και να ενημερώνει για τη στάση και τις αποφάσεις της. Για την πολιτική γραμμή της ΚΟΕ και τη σχέση της με όλα τα συμμαχικά και μετωπικά σχήματα της Αριστεράς, μπορούν να ρωτούνται οι εκπρόσωποι και το γραφείο τύπου της οργάνωσης, ενώ στην επίσημη ιστοσελίδα της ΚΟΕ αναρτούνται οι δημόσιες ανακοινώσεις και αποφάσεις της. Για κάθε άλλη διάδοση, φήμη και ερμηνεία, αποκλειστικά υπεύθυνοι είναι οι κάθε φορά εμπνευστές και διακινητές αυτών των «ειδήσεων».

Ενημερωτικά, η ΚΟΕ αγωνίζεται για τον ξεσηκωμό του λαού, την ανατροπή του ειδικού καθεστώτος της τρόικας και της νέας κατοχής, για ένα πλατύ πολιτικό και κοινωνικό μέτωπο διεξόδου της χώρας, για τη μεταπολίτευση του λαού, για Δημοκρατία, Ανεξαρτησία και Κοινωνική Χειραφέτηση. Σε αυτά τα πλαίσια, επιδιώκει τη μεγαλύτερη δυνατή ενότητα των δυνάμεων της Αριστεράς, η οποία πρέπει να υπηρετεί το λαό και όχι στενά εκλογικές και μικροκομματικές σκοπιμότητες.

Η κατοχική «δημοκρατία» δεν θα περάσει

2011-11-18T12:32:00.002+02:00

Δελτίο Τύπου ΚΟΕ Θεσσαλονίκης - 18/11/2011

Η νέα κυβέρνηση κατοχής, απαγγέλει κατηγορίες σε 17 συμπολίτες μας από τις χιλιάδες λαού που, κατά τη διάρκεια της πρόσφατης παρέλασης, υπερασπίστηκαν το σύγχρονο νόημα του «ΟΧΙ» της 28ης Οκτωβρίου. Όσο και να προσπαθήσει να βάλει τη Δημοκρατία, μαζί με τις ζωές και το μέλλον του ελληνικού λαού, στο απόσπασμα, δεν θα τα καταφέρει. Όσο η πραξικοπηματική και ευρω-διορισμένη κυβέρνηση θα επιμένει στο "μονόδρομο" της χρεοκοπίας και της υποτέλειας, η καταστολή και οι αντιδημοκρατικές εκτροπές θα είναι τα τελευταία όπλα της. Ο λαϊκός ξεσηκωμός μπορεί να ανοίξει το δρόμο για τη διέξοδο της χώρας.

Εδώ και τώρα να σταματήσει κάθε έρευνα και δίωξη σε βάρος όσων στις 28 Οκτωβρίου υπερασπίστηκαν τη Δημοκρατία και την Ανεξαρτησία.

Ξεσηκωμός – Για να φύγουν όλοι!

2011-11-15T12:31:00.000+02:00

Επίκαιρη όσο ποτέ η εξέγερση του Πολυτεχνείου
Ανακοίνωση της ΚΟΕ - 15/11/2011

Αυτές τις μέρες, που η «εθνοσωτήρια κυβέρνηση» Παπαδήμου ορκίζεται πίστη στην τρόικα, κλείνουν 38 χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου ενάντια στους «εθνοσωτήρες» της τότε χούντας. Η εξέγερση του Πολυτεχνείου απαίτησε Δημοκρατία και Ανεξαρτησία, και έδωσε συντριπτικό χτύπημα στο δικτατορικό καθεστώς. Η εξέγερση του Πολυτεχνείου έδειξε ότι οι χούντες δεν διορθώνονται, δεν εκδημοκρατίζονται, αλλά γονατίζουν με μεγάλους λαϊκούς ξεσηκωμούς και εξεγέρσεις.

«Οι φοιτητές απ’ όλες τις σχολές, στη διάρκεια του φοιτητικού κινήματος, συνειδητοποιήσαμε πως τα προβλήματα μας σχετικά με τον εκδημοκρατισμό της Παιδείας και τη λειτουργία του εκπαιδευτικού συστήματος δεν λύνονται χωρίς την αλλαγή της συγκεκριμένης πολιτικής κατάστασης. Αρχίζοντας έτσι πολιτικό αγώνα, οι φοιτητές και οι Έλληνες εργαζόμενοι που κλείστηκαν στο Πολυτεχνείο ξεκαθαρίζουν τις θέσεις τους και καλούν τον ελληνικό λαό να συσπειρωθεί γύρω τους και να αγωνιστεί μαζί τους ως την τελική νίκη. 1) Πρωταρχική προϋπόθεση για την επίλυση όλων των λαϊκών προβλημάτων θεωρούμε την άμεση παύση του τυραννικού καθεστώτος της χούντας και την παράλληλη εγκαθίδρυση της λαϊκής κυριαρχίας. 2) Η εγκαθίδρυση της λαϊκής κυριαρχίας συνδέεται αναπόσπαστα με την εθνική ανεξαρτησία από τα ξένα συμφέροντα, που χρόνια στηρίζουν την τυραννία στη χώρα μας…» (απόσπασμα από την ανακοίνωση της Συντονιστικής Επιτροπής της κατάληψης του Πολυτεχνείου, 16/11/1973)

Σήμερα, παρά τις προειδοποιήσεις του Πάγκαλου, δεν έχουν βγει τανκς στους δρόμους. Είμαστε όμως και πάλι αντιμέτωποι με μια χούντα ή, όπως φώναξε ο λαός στις παρελάσεις της 28ης Οκτωβρίου, με μια νέα κατοχή. Αντιμετωπίζουμε ένα έκτακτο καθεστώς που έχει ρίξει κάθε δημοκρατικό και συνταγματικό προσωπείο, έχει εγκαθιδρύσει την τρόικα στη χώρα και καθημερινά παραβιάζει κάθε έννοια λαϊκής κυριαρχίας και εθνικής ανεξαρτησίας, βυθίζοντας το λαό σε ακόμη μεγαλύτερη εξαθλίωση και απόγνωση.

Η «κυβέρνηση» Παπαδήμου είναι πράγματι μεταβατική: Εκπροσωπεί τη μετάβαση στην απευθείας διακυβέρνηση από τους διορισμένους υπάλληλους του ΔΝΤ, της Ευρωπαϊκής Ένωσης, των τραπεζών. Ο δικομματισμός και οι παραφυάδες του, οι δυνάμεις «εθνικής ευθύνης» και η μαυραγορίτικη ολιγαρχία υπέγραψαν την προδοσία και παρέδωσαν και τυπικά τη διακυβέρνηση στον εκλεκτό των «δυνάμεων κατοχής». Κάτω από το εκβιαστικό δίλημμα «ευρώ ή καταστροφή» επιβάλλονται οι δόσεις της χρεοκοπίας και διάλυσης της χώρας. Η νέα ληστρική σύμβαση είναι το συμβόλαιο της προδοσίας, της εκχώρησης της χώρας στο Γερμανικό άξονα, και παράλληλα συμβόλαιο σωτηρίας των «δανειστών» - τοκογλύφων.

Ένα νέο μεγάλο «Όχι» στη δανειακή σύμβαση είναι σήμερα απαραίτητο να ακουστεί δυνατά. Για την απαλλαγή από το κατοχικό καθεστώς, που είναι βασική προϋπόθεση για να ανοίξει ένας άλλος δρόμος για τη διέξοδο της χώρας. Ο αγώνας για την επιβίωση (ενάντια στα χαράτσια, την ανεργία, τη διάλυση της υγείας κλπ), η αλληλεγγύη και η οργάνωση του λαού από κάτω και σε όλους τους χώρους, σε συνδυασμό με τις προσπάθειες για την οικοδόμηση ενός πολιτικού και κοινωνικού μετώπου σωτηρίας της χώρας, αποτελούν απαραίτητα βήματα για την ανάπτυξη και έκφραση του μαζικού λαϊκού κινήματος.

Η μεταπολίτευση του 1974 έφερε την ανατροπή του χουντικού καθεστώτος. Αυτή η ανατροπή δεν θα είχε συμβεί και θα είχαμε μια πολύ πιο «ομαλή» αλλαγή φρουράς, αν δεν μεσολαβούσε η εξέγερση του Πολυτεχνείου και ο ριζοσπαστισμός που αυτή πυροδότησε. Όμως η μεταπολίτευση του 1974 τελικά σφραγίστηκε από την κυριαρχία των δυνάμεων της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης. Σήμερα, πρέπει να γκρεμίσουμε το κατοχικό καθεστώς και το πολιτικό σύστημα που το στηρίζει. Ταυτόχρονα, μέσα από τη λαϊκή πάλη, μπορεί και πρέπει να επιβληθεί μια διαφορετική μεταπολίτευση, μια καινούρια πολιτική κατάσταση, στην οποία οι λαϊκές δυνάμεις θα έχουν αναβαθμισμένο ρόλο, θα καθορίζουν και θα επιβάλλουν εξελίξεις. Μια μεταπολίτευση του λαού που θα ξηλώσει όλο το τροϊκανό πλαίσιο και, σε αντίθεση με εκείνη του 1974, δεν θα έχει Καραμανλή και Παπανδρέου, θα επαναπροσδιορίσει όλες τις διεθνείς σχέσεις της χώρας, θα ανοίγει δρόμους για την πραγματική Δημοκρατία, την Ανεξαρτησία, την Κοινωνική Χειραφέτηση.

• Ο Νοέμβρης δείχνει το δρόμο: Για το λαϊκό ξεσηκωμό

• Για την πολιτική, οικονομική, κοινωνική διέξοδο της χώρας

• Για να πέσει, όσο πιο γρήγορα γίνεται, και η νέα κατοχική κυβέρνηση
Προσυγκέντρωση της ΚΟΕ στην Αθήνα: πλατεία Κλαυθμώνος - Πέμπτη 17/11 στις 3.00 μ.μ.

Κάτω οι εγκάθετοι των Μέρκελ και Σαρκοζί - Να διώξουμε το σάπιο πολιτικό σύστημα των συνεργατών τους

2011-11-12T17:27:00.000+02:00

Δελτίο Τύπου ΚΟΕ - 11/11/2011

Τα Μέσα «Ενημέρωσης», ο επιχειρηματικός κόσμος, οι τράπεζες αγαλλιάζουν: Όλοι όσοι μας οδήγησαν ως εδώ τα τελευταία χρόνια, το ΠΑΣΟΚ του Σημίτη, η Νέα Δημοκρατία, το ΠΑΣΟΚ του Γ. Παπανδρέου και το ακροδεξιό ΛΑΟΣ που στήριζε το ΠΑΣΟΚ του Γ. Παπανδρέου και ψήφισε το μνημόνιο, όλοι μαζί φτιάχνουν μια κυβέρνηση δικής τους «εθνικής» ενότητας για να συνεχίσουν το καταστροφικό έργο της Τρόικας, το έργο του ΔΝΤ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Με μαθηματική βεβαιότητα θα συνεχίσουν να ξεπατώνουν ό,τι έχει απομείνει από δικαιώματα, κοινωνικές δαπάνες, δημόσια περιουσία και παραγωγική δραστηριότητα, προκειμένου να εφαρμόσουμε τους κατοχικούς όρους της νέας δανειακής σύμβασης. Το όραμα τόσων και τόσων πολιτικών και δημοσιογράφων, και πρώτα απ’ όλα του Καρατζαφέρη, γίνεται πραγματικότητα: Η ερήμωση της χώρας θα διευθύνεται πλέον όχι από μια μονοκομματική κυβέρνηση, αλλά από μια κυβέρνηση «εθνικής» ενότητας, μια κυβέρνηση τεχνοκρατική.

Μέχρι χθες είχαμε κυβερνήσεις και πρωθυπουργούς τυπικά τουλάχιστον εκλεγμένους από τον ελληνικό λαό, που τυπικά θα έπρεπε να εφαρμόζουν το προεκλογικό τους πρόγραμμα – που όμως εφάρμοζαν τις εντολές και υποδείξεις του επιχειρηματικού κόσμου, των Βρυξελλών και της Ουάσιγκτον. Από σήμερα έχουμε για πρώτη φορά μια κυβέρνηση που επιβάλλεται και τυπικά απευθείας από τους ευρωπαίους επίτροπους και τραπεζίτες, και έναν πρωθυπουργό που επιβάλλεται και τυπικά απευθείας από το Βερολίνο. Η οικονομική και πολιτική κατοχή της χώρας φαίνεται πια να μην έχει ανάγκη κανένα προσωπείο. Τελούμε πλέον σε ανοιχτή και ξετσίπωτη οικονομική και πολιτική κατοχή για το καλό μας, όπως και επί Τσολάκογλου. «Οι Γερμανοί είναι φίλοι μας»…

Η εξασφάλιση της έκτης δόσης και η αποδοχή της δανειακής σύμβασης, για την οποία «αναγκάστηκε» ο θεατρίνος Σαμαράς να πει το μεγάλο «ναι», δεν είναι για να σωθεί η Ελλάδα από τη χρεοκοπία στην οποία –είναι προφανές στον καθένα πια– βουλιάζουμε έτσι κι αλλιώς, αλλά για να μην προβούμε σε αναγκαστική στάση πληρωμών και καταρρεύσουν ευρωπαϊκές τράπεζες, και πόσοι ακόμη. Δηλαδή ο σκοπός είναι να σωθούν οι ίδιοι που μας εκβιάζουν. Αν κάτι έδειξαν πέρα από κάθε αμφιβολία οι συνέπειες από την απειλή όχι για στάση πληρωμών, αλλά για ένα απλό δημοψήφισμα, αυτό είναι ότι η δύναμη που στην πραγματικότητα κρατούσε η ελληνική κυβέρνηση τόσο καιρό στα χέρια της (και ποτέ δεν χρησιμοποίησε ούτε κατ’ ελάχιστο) θα αρκούσε για να αποτρέψει και να αρνηθεί τη μέχρι σήμερα κατοχή και την τάχα αναγκαστική εφαρμογή μέτρων που καταρράκωσαν τον κόσμο της εργασίας και ερήμωσαν τη χώρα. Τώρα, με τη συνέργεια του εδώ επιχειρηματικού κόσμου και των τραπεζών, με τη συνέργεια του αστικού πολιτικού κόσμου και των διαπλεκόμενων ΜΜΕ, αυτοί που θέλουν να σωθούν οι ίδιοι με το να πάρουμε εμείς την έκτη δόση και να υπογράψουμε τη δανειακή σύμβαση, μας φοράνε καπέλο μια κυβέρνηση της οποίας ο πρωθυπουργός είχε μέχρι χτες άμεσο προϊστάμενο τον Τρισέ της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.

Για όλο τον κόσμο που θέλει να παλέψει ενάντια στον εφιάλτη που ζούμε εδώ και 18 μήνες, για όλο τον κόσμο για τον οποίο ο αγώνας έχει ήδη γίνει (ή μπορεί να γίνει) και ζήτημα επιβίωσης για τους ίδιους και τις οικογένειές τους, για τα παιδιά ή για τους γονείς τους, ο αγώνας ενάντια στη σύγχρονη νέα κατοχή είναι μονόδρομος. Η οργάνωση και ο ξεσηκωμός του λαού είναι μονόδρομος. Για τις πολιτικές δυνάμεις που θέλουν να λέγονται αντιμνημονιακές, για την Αριστερά ειδικότερα, είναι μονόδρομος η μη αναγνώριση της νέας πραξικοπηματικής, αντισυνταγματικής κυβέρνησης, και ο κάθετος διαχωρισμός από το σάπιο πολιτικό σύστημα που στηρίζει τη νέα κατοχή - μια σαπίλα που είναι πλέον αυταπόδεικτη. Είναι μονόδρομος η ενότητα στον αγώνα, στην οργάνωση και τον ξεσηκωμό του λαού.

Σε λίγες μέρες κλείνουν 38 χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου, που αποκτά φέτος ειδική επικαιρότητα. Ο λαός στους δρόμους σε όλη τη χώρα θα καταγγείλει τη νέα κατοχή, τη νέα πραξικοπηματική κυβέρνηση, θα απαιτήσει για μια ακόμα φορά Ανεξαρτησία και πραγματική Δημοκρατία. Για μια μεγάλη πολιτική αλλαγή, για τη μεταπολίτευση του λαού, που είναι απαραίτητη προϋπόθεση για οποιαδήποτε προοδευτική πορεία του τόπου.

Ανακοίνωση της ΚΟΕ για τις πολιτικές εξελίξεις

2011-11-12T17:26:00.000+02:00

8/11/2011
1. Κάτω από την πίεση του λαϊκού παράγοντα και ιδιαίτερα μετά τις μεγάλες αντικατοχικές

διαδηλώσεις της 28ης Οκτωβρίου, δρομολογήθηκαν ραγδαίες εξελίξεις στο πολιτικό σκηνικό, σε ένα φόντο απίστευτων πιέσεων, εκβιασμών, παζαρεμάτων, διεργασιών και ίντριγκας. Ούτε δημοψήφισμα έγινε, ούτε εκλογές. Αντίθετα, επιβλήθηκε ένα εσωτερικό πραξικόπημα υπό την μπαγκέτα των Μέρκελ – Σαρκοζί. Με το πραξικόπημα αυτό, επιβάλλεται μια κυβέρνηση που δεν έχει καμιά απολύτως νομιμοποίηση, για να προωθηθεί η νέα δανειακή σύμβαση και οι αποφάσεις της 26ης Οκτωβρίου που μετατρέπουν την χώρα σε μια μεταμοντέρνα αποικία μέσα στον ευρωπαϊκό χώρο. Είναι πρωτοφανής η επέμβαση της τρόικας και ειδικά της ηγεσίας της ευρωζώνης για γραπτές δηλώσεις αποδοχής της συμφωνίας της 26ης Οκτωβρίου από τους πολιτικούς αρχηγούς. Ούτε στην εποχή του αμερικανοκρατούμενου εμφυλιακού κράτους δεν λύνονταν τα θέματα με γραπτές δηλώσεις. Ο λαός θα πολεμήσει και αυτή την κυβέρνηση-εκπρόσωπο της νέας κατοχής που έχει επιβληθεί και θα απαιτήσει το διώξιμό της μαζί με το διώξιμο της τρόικας. Ο αντικατοχικός αγώνας συνεχίζεται πιο αποφασιστικά!

2. Κάτω από το εκβιαστικό δίλημμα «ευρώ ή καταστροφή» επιβάλλονται οι δόσεις της χρεοκοπίας και διάλυσης της χώρας προς όφελος των δανειστών και των εκφραστών τους, των εσωτερικών κατοχικών δυνάμεων. Η ευθυγράμμιση όλων των αστικών δυνάμεων στην υποστήριξη της επαίσχυντης «δανειακής σύμβασης» γίνεται με δικαιολογία την αποφυγή εξόδου της χώρας από το ευρώ που για τους ίδιους ισοδυναμεί με καταστροφή. Το ίδιο το διευθυντήριο της ΕΕ έδειξε με όλους τους τρόπους ότι δεν υπάρχουν περιθώρια μέσα από τους μηχανισμούς και τις συμφωνίες της ΕΕ να υπάρξει μια πορεία ανεξαρτησίας, δημοκρατίας, παραγωγικής ανασυγκρότησης. Ο λαός δεν πρέπει να υποκύπτει σε τέτοια διλήμματα. Μέλλον για το λαό και τη χώρα θα προκύψει μέσα από σύγκρουση και ρήξεις με όλους τους μηχανισμούς και όλες τις πολιτικές της ΕΕ, για μια άλλη Ελλάδα σε μια άλλη Ευρώπη, χωρίς ΕΕ. Η ευρωδουλεία δεν είναι όραμα, ούτε καταφύγιο. Είναι σύγχρονη μορφή ραγιαδισμού, στην οποία συναντιούνται όλες οι αστικές δυνάμεις εναντίον του λαού. Η ευρωδουλεία είναι συνώνυμο της σύγχρονης εκμετάλλευσης των εργαζομένων, της απομύζησης των λαών και της διάλυσης των χωρών του ευρωπαϊκού νότου όπως η Ελλάδα.

3. Το μεγάλο «Όχι» στη νέα δανειακή σύμβαση πρέπει να είναι το βασικό περιεχόμενο της άμεσης πολλαπλής δράσης των λαϊκών δυνάμεων που συνενώνονται στον πολιτικό αγώνα για την απαλλαγή από το νέο κατοχικό καθεστώς, για την πτώση του καθεστώτος αυτού που είναι βασική προϋπόθεση για να ανοίξει ένας άλλος δρόμος για την πολιτική, οικονομική και κοινωνική διέξοδο της χώρας. Ο αγώνας για την επιβίωση (ενάντια στα χαράτσια, την ανεργία, τη διάλυση της υγείας κλπ), η αλληλεγγύη και η οργάνωση του λαού από τα κάτω και σε όλους τους χώρους, σε συνδυασμό με τις προσπάθειες για την οικοδόμηση ενός πολιτικού και κοινωνικού μετώπου σωτηρίας της χώρας, αποτελούν απαραίτητα βήματα για την ανάπτυξη και έκφραση του μαζικού λαϊκού κινήματος.

4. Το μαζικό λαϊκό κίνημα, βγαλμένο μέσα από την ριζοσπαστικοποίηση και τις διεργασίες μετατόπισης της συνείδησης σε ευρύτατα λαϊκά στρώματα, πρέπει να ξεπεράσει τα τρομοκρατικά ή εκβιαστικά διλήμματα που θέτει η αστική τάξη, να θέσει συνολικούς εναλλακτικούς στόχους, να μην αφυδατωθεί μέσα από τις εκλογικές διαδικασίες και την εκλογολογία, να βαθύνει τους στόχους και τα περιεχόμενα της πάλης του. Από την άποψη αυτή, η πρώτη μεγάλη παρουσία του μαζικού λαϊκού κινήματος θα γίνει στις 17 Νοέμβρη στην επέτειο του Πολυτεχνείου, σε όλες τις πόλεις της χώρας, με διαδηλώσεις και συγκεντρώσεις. Εκεί θα πρέπει να εκφραστούν η καταδίκη του κατοχικού καθεστώτος και της νέας κυβέρνησης που το υπηρετεί, η απαίτηση για δημοκρατία και ανεξαρτησία, η καταγγελία του στραγγαλισμού που επιβάλλεται από ΕΕ και ευρώ, το «Όχι» στη δανειακή σύμβαση. Πρέπει να εκφραστεί το εξεγερσιακό μήνυμα, το μήνυμα του παλλαϊκού ξεσηκωμού για μια βαθιά, ουσιαστική, πραγματική αλλαγή στον τόπο, μια μεταπολίτευση του λαού!

Για να τελειώνουμε με τη χούντα της τρόικας, των Μνημονίων, της δανειακής σύμβασης, των ανδρείκελων!

Η αριστερά να μην αναγνωρίσει τη νέα κυβέρνηση και το κοινοβουλευτικό πραξικόπημα, αναστέλλοντας για όσο χρειαστεί τη συμμετοχή της στη Βουλή.

Λαϊκός συναγερμός για να πέσει, όσο πιο γρήγορα γίνεται, και η νέα κατοχική κυβέρνηση!

Παρέμβαση της ΚΟΕ στην εκδήλωση του Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής στην ΑΣΟΕΕ (Αθήνα) στις 7/11/2011

2011-11-12T17:24:00.003+02:00

7/11/2011
Φίλες και φίλοι, συντρόφισσες και σύντροφοι,

Επιτρέψτε μας να μοιραστούμε μαζί σας μερικές σκέψεις εκ μέρους της Κομμουνιστικής Οργάνωσης Ελλάδας:

1. Αλλάζει η κυβέρνηση χωρίς εκλογές, με πραξικόπημα που επιβλήθηκε από την Ε.Ε. και Μέρκελ-Σαρκοζί. Μπαίνουμε σε νέα φάση του ειδικού καθεστώτος, με τον πολιτικό κόσμο να είναι πια ξεφωνημένη μαριονέτα, που βαράει προσοχές σε όσα διατάσσουν τα διεθνή κέντρα. Ανοίγει δηλαδή νέος κύκλος στην πολιτική ζωή του τόπου, με επίσημη πλέον κατάλυση της λαϊκής κυριαρχίας και της εθνικής ανεξαρτησίας. Ταυτόχρονα όμως συνεχίζεται και θα συνεχίζεται, παρά τη συναίνεση του αστισμού, η πολιτική κρίση. Το μνημονιακό μπλοκ έχει απέναντί του το λαό και είναι εύθραυστο. Είναι ταυτόχρονα σαφές ότι η κρίση στην Ευρώπη, και με όσα βλέπουμε αυτές τις μέρες στην Ιταλία και αλλού, θα επιδράσει καθοριστικά και στην πατρίδα μας.

2. Όλοι ετοιμάζονται για εκλογές. Δεν έγινε βέβαια ούτε δημοψήφισμα ούτε εκλογές, αφού ζούμε την αλλαγή του πολιτικού σκηνικού υπό την μπαγκέτα του ευρωπαϊκού διευθυντήριου, που θέτει στον ελληνικό λαό τρομοκρατικά διλήμματα του τύπου «ευρώ ή καταστροφή». Ας υπολογίσουμε λοιπόν ότι, μέχρι να δούμε εκλογές, που δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα γίνουν στις 19 Φλεβάρη ή γύρω από αυτή την ημερομηνία, θα ζήσουμε πολλά ακόμη επεισόδια, σοβαρά επεισόδια, θα ζήσουμε πολλά ακόμη πραξικοπήματα σαν αυτό των τελευταίων ημερών.

3. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι ένα βροντερό ΟΧΙ στη νέα κατοχή, ένα βροντερό ΟΧΙ στη νέα δανειακή σύμβαση – με βάση την οποία στήνεται σήμερα το αστικό μπλοκ, απειλώντας το λαό με το τρομοδίλημμα ότι χωρίς τη νέα δανειακή σύμβαση θα πεθάνουμε όλοι της πείνας. Χρειαζόμαστε να συνεχιστεί το κίνημα ενάντια στα χαράτσια κι όλα τα κινήματα μαζικής λαϊκής ανυπακοής – που ο κόσμος τα αγκαλιάζει δίχως να περιμένει μια αριστερά (και αναφερόμαστε ιδίως στο ΚΚΕ και τον Συνασπισμό), μονόμπαντα προσανατολισμένη στις εκλογές. Χρειαζόμαστε, τελικά, ένα τεράστιο παλλαϊκό μέτωπο, πολιτικό και κοινωνικό, ενάντια στη νέα κατοχή, ενάντια στη νέα δανειακή σύμβαση, ενάντια στην υποταγή στους υποτιθέμενους μονόδρομους. Ένα μέτωπο που θα προτάξει το αίτημα για Δημοκρατία, Ανεξαρτησία, Παραγωγική Ανασυγκρότηση. Για μια άλλη Ελλάδα σε μια άλλη Ευρώπη – κι επειδή αυτό μπορεί να ακούγεται αόριστο, να το διευκρινίσουμε: σε μια άλλη Ευρώπη, δηλαδή σε μια Ευρώπη χωρίς ΕΕ, που θα διέπεται από διαφορετικές σχέσεις μεταξύ των χωρών της και από συνεργασία μεταξύ των λαών της.

4. Ας παραδεχτούμε ότι οι πλατείες, στις οποίες όλοι βρεθήκαμε, όπως και το παλλαϊκό αντικατοχικό ξέσπασμα της 28ης Οκτώβρη, στο οποίο επίσης όλοι βρεθήκαμε, παρόλο που βρεθήκαμε και συμμετείχαμε ολόψυχα όλοι μας, δεν έγιναν με την πρωτοβουλία της αριστεράς – και οι λαμπρές εξαιρέσεις απλώς επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Αυτές οι μεγαλειώδεις στιγμές έκφρασης του λαού μας, μας υποχρεώνουν να συνειδητοποιήσουμε ακόμη βαθύτερα πόσο επείγον, πόσο κρίσιμο είναι να ξεπεραστούν οι τεράστιες καθυστερήσεις της αριστεράς στον τόπο μας.

Δύο τελευταία σημεία:

Το πρώτο: Παρά τις αδυναμίες της, ακόμη και παρά τις μικρότητές της, η αριστερά πρέπει να ομονοήσει τουλάχιστον στο εξής, και να το διακηρύξει: Ότι καταγγέλλει, δεν αναγνωρίζει, δεν θεωρεί νόμιμα οποιαδήποτε μεταβατικά κυβερνητικά σχήματα που δεν διαθέτουν πλέον την παραμικρή νομιμοποίηση, ούτε τυπική και πολύ περισσότερο ούτε ουσιαστική. Να δηλώσει ευθαρσώς ότι δεν αναγνωρίζει, δεν θεωρεί νόμιμες οποιεσδήποτε αποφάσεις ή επικυρώσεις έξωθεν επιβεβλημένων συμφωνιών και συμβάσεων από αυτή την υποτιθέμενη βουλή, στην οποία πλειοψηφούν οι μαριονέτες.

Και το τελευταίο: Να αντιληφθούμε, όταν συζητάμε και σχεδιάζουμε, το κενό που δημιουργείται από τη σύγκλιση όλου του αστικού κόσμου, το τεράστιο κενό αντιπολίτευσης. Η αριστερά θα μπορούσε να πάρει τις πρωτοβουλίες ώστε να συγκροτηθεί η μεγάλη, ισχυρή αντιπολίτευση του λαϊκού μετώπου. Το πιο πιθανό βέβαια είναι ότι η πολυδιάσπαση, οι μικρότητες, όλα όσα ζούμε, δεν θα επιτρέψουν, τουλάχιστον άμεσα, να καλυφθεί αυτό το κενό με πρωτοβουλίες της αριστεράς. Νομίζουμε ότι ο λαϊκός παράγοντας, που πολύ πρόσφατα αναδείχθηκε ξανά σε καταλύτη των εξελίξεων, θα χρειαστεί να σπρώξει και πάλι την αριστερά. Νομίζουμε ότι ο λαϊκός παράγοντας θα τη σπρώξει, και σε 10 μέρες στο Πολυτεχνείο, και μπαίνοντας μπροστά στη μάχη για την επιβίωση, ενάντια στα χαράτσια και όχι μόνο. Νομίζουμε ότι με αυτό το λαό κανείς δεν θα ξεμπερδέψει, όσο παρατεταμένος κι αν χρειαστεί να είναι ο αγώνας.

Ευχαριστούμε για την υπομονή σας.

Όλοι στους δρόμους! - Δεν υπάρχει «εθνική σωτηρία» με μνημόνια και τρόικα

2011-11-12T17:24:00.000+02:00

3/11/2011

Βρισκόμαστε εν μέσω καταιγίδας ραγδαίων πολιτικών εξελίξεων. Ο καταλύτης είναι ο λαϊκός παράγοντας. Αυτός απομόνωσε, απονομιμοποίησε, περιθωριοποίησε την κυβέρνηση Παπανδρέου. Ο λαός δήλωσε βροντερό «ΟΧΙ» στο έκτακτο καθεστώς της τρόικας και των μνημονίων. Οι τεράστιες συγκεντρώσεις της 48ωρης απεργίας, το ιστορικό γεγονός της μετατροπής των παρελάσεων της 28ης Οκτωβρίου σε ημέρα του «ΟΧΙ στη νέα κατοχή» δεν ήταν οι τελευταίες σταγόνες, αλλά τα πιο πρόσφατα ορμητικά κύματα στο ποτήρι της αγανάκτησης.

Μπροστά στα αδιέξοδα της πολιτικής του, ο «πρωθυπουργός» Παπανδρέου επιχείρησε ένα γενικό εκβιασμό με την απόφαση για δημοψήφισμα επικύρωσης της κατάπτυστης συμφωνίας υποτέλειας. Δεν ήταν σίγουρος αν θα φτάσουμε μέχρι το δημοψήφισμα, αλλά θεώρησε ότι έτσι θα εκβιάσει το πολιτικό σύστημα, ορισμένους διεθνείς παράγοντες στηριζόμενος σε άλλους, αλλά και τον ίδιο το λαό. Το σοβαρό ενδεχόμενο να εισπράξει, αν τολμούσε να φτάσει μέχρι το δημοψήφισμα για τη συμφωνία, ένα νέο βροντερό «ΟΧΙ» στην υποτέλεια και τη νέα κατοχή, μιας και ο λαός είναι έτοιμος με κάθε ευκαιρία και με κάθε κόστος να εκδιώξει την κυβέρνηση και την τρόικα, σήμανε συναγερμό στα ευρωπαϊκά και τα ντόπια επιτελεία.

Αυτό που έγινε χτες στις Κάννες είναι μια νέα μαύρη σελίδα στην ιστορία του ραγιαδισμού και της υποτέλειας στη χώρα μας, αντάξια των παραδόσεων της ξενόδουλης αστικής τάξης. Μόνο με το αμερικανοκρατούμενο εμφυλιακό και μετεμφυλιακό κράτος ίσως μπορεί να συγκριθεί. Μέρκελ και Σαρκοζί σε ζωντανή σύνδεση να ανακοινώνουν τι είδους δημοψήφισμα μπορεί να κάνει και τι όχι ο ελληνικός λαός, και να απειλούν με πείνα τους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους σαν γνήσιοι μαφιόζοι. Και ο «πρωθυπουργός» Παπανδρέου, ο πιο θλιβερός κομπάρσος που πέρασε ποτέ από τις Κάννες, να περιμένει στη γωνία του και να βγαίνει να επικυρώσει καταϊδρωμένος τις αποφάσεις που ανακοινώνουν οι Ευρωπαίοι εκβιαστές.

Ο εκβιασμός Μέρκελ – Σαρκοζί σημαίνει: «Εμείς αποφασίζουμε για τις τύχες σας. Εσείς θα σκάτε και θα υπακούετε. Είστε σε ειδικό καθεστώς και ο λαός σας δεν θα έχει λόγο – είναι λαός υπό κηδεμονία και σε καταστολή. Ή θα κάνετε «εθνική συναίνεση» με όρο ότι θα μας υπηρετείτε, ή αλλιώς σας αποβάλλουμε από την ευρωζώνη αφού πρώτα σας ξεζουμίσαμε – και φυσικά θα απαιτήσουμε να συνεχίσετε να μας πληρώνετε». Απέναντι σε αυτό τον εκβιασμό, το πολιτικό σύστημα της υποτέλειας, τα κόμματά του και τα μεγάλα μέσα «ενημέρωσης» τι απάντησαν; Στήριξη του τροϊκανού καθεστώτος με κυβέρνηση «εθνικής σωτηρίας». Τι πιο λογικό για ένα σύστημα που δεν μπορεί να ζήσει έξω από την κηδεμονία των εκβιαστών και των τοκογλύφων, που έχει συνδέσει τη μοίρα του με την υπηρέτηση ξένων αφεντάδων.

Ο λαός όμως μπορεί! Ανατρέποντας αυτό το άθλιο καθεστώς. Διώχνοντας, δηλαδή, τρόικα και μνημόνια και βάζοντας τέλος στο σάπιο πολιτικό σύστημα. Ενώνοντας τις τεράστιες δυνάμεις του στην κατεύθυνση μιας άλλης πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής διεξόδου. Μια τέτοια διέξοδος θα σήμαινε άμεσα στάση πληρωμών προς τους δανειστές και προώθηση μιας μεγάλης εκστρατείας παραγωγικής ανασυγκρότησης, ώστε να σταθεί ο λαός στα πόδια του και να σταματήσει να ζει υπό καθεστώς κηδεμονίας και εκβιασμών. Στο δρόμο της πραγματικής Δημοκρατίας, Ανεξαρτησίας και Χειραφέτησης. Αυτός είναι ο δρόμος της πραγματικής σωτηρίας, επιβίωσης και ελευθερίας για το λαό και τη χώρα.

Αποφασίζοντας να μπει σε αυτό το δρόμο, ο λαός δεν θα φοβηθεί να έρθει σε ρήξη με όλους εκείνους τους παράγοντες και μηχανισμούς που θέλουν μια χώρα καθηλωμένη και ταπεινωμένη, ένα μεταμοντέρνο ευρωπαϊκό προτεκτοράτο, βυθισμένο στην εξαθλίωση και την υποδούλωση. Έτσι θα σταλεί από την Ελλάδα σε όλους τους λαούς μήνυμα αξιοπρέπειας και αντίστασης. Η ευρωζώνη, βυθισμένη σε μια μακρόχρονη πορεία εσωτερικών ανταγωνισμών και διάλυσης, δεν μπορεί να σωθεί πάνω στα ερείπια όλων των λαϊκών και δημοκρατικών κατακτήσεων. Το ευρώ, αφού αποτέλεσε ένα σκληρό νόμισμα-όχημα για τη μεταφορά πλούτου στους λίγους και ισχυρούς, όχημα των πιο μαύρων και αντιλαϊκών επιλογών, τώρα χρησιμοποιείται ως αδιαπραγμάτευτο θρησκευτικό δόγμα σε βάρος της κοινωνίας. Όμως δεν υπάρχει άλλο δόγμα πέρα από την επιβίωση και την αξιοπρέπεια του λαού!

Η συναίνεση όλου του αστικού κόσμου στη βάση της αποικιοκρατικής δανειακής σύμβασης, όπως διέταξαν Μέρκελ και Σαρκοζί από τις Κάννες, αποτελεί πρόκληση για το λαό και την εκφρασμένη θέλησή του. Οι μάσκες έπεσαν. Ο μέχρι χτες «αντιμνημονιακός» Σαμαράς δηλώνει σήμερα παρών για μια κυβέρνηση στην υπηρεσία των μνημονίων, της τρόικας και της τελευταίας αποικιοκρατικής δανειακής σύμβασης. Δεν πρόκειται για «εθνική σωτηρία» αλλά για συντεταγμένη πορεία διάλυσης της κοινωνίας και της χώρας. Καμιά κυβέρνηση «εθνικής ενότητας», «σωτηρίας», «συναίνεσης» ή όπως αλλιώς θέλουν να τη βαφτίσουν δεν θα γίνει αποδεκτή, τη στιγμή που όσοι αυτές τις ώρες ετοιμάζουν αυτές τις λύσεις, θέλουν τη διαιώνιση του έκτακτου καθεστώτος και της τροϊκανής επικυριαρχίας. Δεν υπάρχει ενότητα με το λαό γονατισμένο. Δεν υπάρχει σωτηρία με τη χώρα προσκυνημένη. Δεν υπάρχει καμιά συναίνεση με τα μνημόνια σε ισχύ και την τρόικα στην Ελλάδα. Ο λαός θα ψηφίσει και πάλι στους δρόμους, και θα στείλει πάλι καθαρό μήνυμα, φωνάζοντας «ΟΧΙ» στη νέα κατοχή.

Ο λαός δεν ζήτησε ποτέ ούτε λύση μέσω εκλογών, ούτε δημοψήφισμα με όρους Παπανδρέου ή Ε.Ε. (παρόλο που μέσα από οποιαδήποτε τέτοια διαδικασία, θα έβρισκε τρόπο να εκφραστεί η οργή και το ΟΧΙ), ούτε, πολύ περισσότερο, κυβερνήσεις «εθνικής σωτηρίας» στην υπηρεσία της τρόικας. Γι’ αυτό και η ανάδειξη μιας νέας τροϊκανής κυβέρνησης «εθνικής σωτηρίας», στο βαθμό που γίνει, αποτελεί κατάφωρη εκτροπή και αντιδημοκρατική, πραξικοπηματική μεθόδευση. Ο λαός μίλησε πολλές φορές και μίλησε πολύ καθαρά: Πάλεψε στους δρόμους για την ανατροπή της κυβέρνησης, που σήμερα παραπαίει, για το γκρέμισμα όλου του σάπιου πολιτικού συστήματος, για να μπει τέλος στη χούντα της τρόικας και των μνημονίων. Απαίτησε πραγματική Δημοκρατία και Ανεξαρτησία. Αυτή είναι η σαφής λαϊκή εντολή που δόθηκε, και κανείς ας μην την υποτιμάει. Γι’ αυτά θα συνεχίσει να αγωνίζεται ο λαός, και για την ανατροπή κάθε κυβέρνησης της τρόικας και των μνημονίων. Ο ρόλος της Αριστεράς δεν είναι να ζητάει γενικώς εκλογές αλλά να συμβάλλει σε αυτό τον αγώνα, να συμβάλλει στη δημιουργία ενός πολύμορφου λαϊκού μετώπου για τη διέξοδο της χώρας.

Δεν υπάρχει «εθνική σωτηρία» με μνημόνια και τρόικα
Στάση πληρωμών, παραγωγική ανασυγκρότηση, Δημοκρατία
Κοινωνικό - πολιτικό μέτωπο για τη διέξοδο της χώρας
Στους δρόμους για να φύγουν όλοι
ΟΧΙ στη νέα κατοχή - Μεταπολίτευση του λαού

Φωτογραφίες και βίντεο από την παρέλαση - πορεία της 28ης Οκτωβρίου στην Καβάλα

2011-11-01T18:26:00.000+02:00

Δελτίο Τύπου KOE: Διαχωριζόμαστε από τους διαχωρισμούς

2011-11-01T17:18:00.001+02:00

Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας
Δελτίο Τύπου - 1 Νοέμβρη 2011

ΔΙΑΧΩΡΙΖΟΜΑΣΤΕ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟΥΣ

Κατανοούμε τον πανικό του «επίσημου» πολιτικού συστήματος μπροστά στο νέο βροντερό αντικατοχικό ΟΧΙ του ελληνικού λαού όπως εκδηλώθηκε την 28η Οκτωβρίου, λίγες μόλις μέρες μετά τη μαζικότερη γενική πολιτική απεργία από την πτώση της χούντας, η οποία διατράνωσε την πλήρη απονομιμοποίηση της «κυβέρνησης» Παπανδρέου.
Αντίθετα, δεν κατανοούμε τους «διαχωρισμούς» που, σε αντίθεση από την πρώτη εύστοχη δημόσια τοποθέτηση του ΣΥΡΙΖΑ ανήμερα της 28ης Οκτωβρίου, εκφράζει ένα δεύτερο «Δελτίο Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ», το οποίο εκδόθηκε αυθαίρετα την επόμενη μέρα με ευθύνη του Συνασπισμού και διαχωρίζεται από όσα συνέβησαν στη Θεσσαλονίκη.
Με τη σειρά μας, διαχωριζόμαστε πλήρως από τις δηλώσεις του βουλευτή κ. Παπαδημούλη, που ζήτησε «να αντιμετωπίσει τις συνέπειες του νόμου» (!) ο πολίτης ο οποίος επιτέθηκε στον βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Μαγκούφη στα Τρίκαλα – τον οποίο πολίτη απελευθέρωσε με υποδειγματικό τρόπο ο λαός της πόλης μέσα από την κλούβα της Αστυνομίας αμέσως μετά τη σύλληψή του.
Χαιρετίζουμε ολόθερμα τη στάση του Μανόλη Γλέζου και του Μίκη Θεοδωράκη, που τιμούν το αντιστασιακό παρελθόν τους «διαβάζοντας» ορθά τη λαϊκή οργή και την ιστορική σημασία της έκφρασής της στη μετατροπή των παρελάσεων της 28ης Οκτωβρίου σε μεγαλειώδεις αντικατοχικές διαδηλώσεις απ’ άκρη σε άκρη της Ελλάδας.
Ενάντια στις μανούβρες του καταρρέοντος και συνένοχου σημερινού πολιτικού συστήματος, ο ελληνικός λαός θα τσαλαπατήσει τα εκβιαστικά και τρομοκρατικά διλήμματα των νέων Τσολάκογλου, και θα συνεχίσει τον παρατεταμένο αγώνα του για επιβίωση και ελευθερία, μέχρι να διώξει την κατοχή και να ανοίξει το δρόμο για την πολιτική, οικονομική και κοινωνική διέξοδο της χώρας.

Γραφείο Τύπου ΚΟΕ

Προς την Πολιτική Επιτροπή του ΝΑΡ

2011-11-01T17:14:00.002+02:00

Για το θάνατο του συντρόφου Κώστα Τζιαντζή
Προς την Πολιτική Επιτροπή του ΝΑΡ
Σύντροφοι, μάθαμε σήμερα για το θάνατο του συντρόφου Κώστα Τζιαντζή.

Σε όλα τα μέλη του ΝΑΡ, τη σύντροφό του Μαριάννα, τα παιδιά του και τους οικείους του, θα θέλαμε να μεταφέρετε τα βαθιά μας συλλυπητήρια.

Από τους βασικούς διαμορφωτές του Νέου Αριστερού Ρεύματος, παρών στους αγώνες της εποχής μας, ανήσυχος για την υπόθεση της κομμουνιστικής απελευθέρωσης, ο Κώστας Τζιαντζής θα λείψει σε χρόνια ιδιαίτερα κρίσιμα για το λαό μας

Το Κ.Ο. της ΚΟΕ
1/11/2011

Ελπίδα και δύναμη η λαϊκή ενότητα

2011-11-01T17:10:00.000+02:00

Δελτίο Τύπου ΚΟΕ - 18/10/2011

13 αγωνιστές της εθνικής αντίστασης (μεταξύ των οποίων οι Μανώλης Γλέζος, Μίκης Θεοδωράκης, Ευτύχης Μπιτσάκης) απηύθυναν πρόσφατα έκκληση σε κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις να ενώσουν τις δυνάμεις τους για τη σωτηρία της χώρας και του λαού, θέτοντας ως άμεσο στόχο την ανατροπή της κυβέρνησης και την εκδίωξη της τρόικας. Οι αντιστασιακοί καλούν σε αγώνα για εθνική ανεξαρτησία, αναδιανομή του πλούτου και παραγωγική ανασυγκρότηση, ριζικό γεωπολιτικό αναπροσανατολισμό της χώρας. Η γενιά της ηρωικής εθνικής αντίστασης, όσοι έζησαν τη μεγαλουργία του ΕΑΜ, καταλαβαίνουν τις ανάγκες της εποχής μας, καταλαβαίνουν ότι σήμερα είναι η ώρα του ξεσηκωμού, ώρα για ένα μεγάλο κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο. Τις ίδιες μέρες, μια σειρά από διαφορετικές δυνάμεις της αριστεράς υπέγραψαν κοινή δήλωση καλώντας το λαό να μην πληρώσει τα χαράτσια και δηλώνοντας ότι θα συνεργαστούν στηρίζοντας ένα μεγάλο κίνημα λαϊκής ανυπακοής με στόχο τον ξεσηκωμό για την ανατροπή της τρόικας, της κυβέρνησης, του σημερινού αυταρχικού καθεστώτος και των στηριγμάτων του. Όσο και αν φαίνεται αυτονόητη, είναι και αυτή μια σημαντική κίνηση που δείχνει ότι όσο το δυνατόν περισσότερες δυνάμεις πρέπει να συσπειρωθούν ενάντια σε όσους οδηγούν το λαό και τη χώρα στην εξαθλίωση και την ερήμωση.

Οι πρωτοβουλίες ενότητας πρέπει να δυναμώσουν, πρέπει να βαθύνουν και δείχνουν αυτά που όλο και περισσότεροι καταλαβαίνουν:
Ενωμένος ο λαός μπορεί να δώσει διέξοδο
Αγώνας για δημοκρατία, ανεξαρτησία, χειραφέτηση
Εκδίωξη κυβέρνησης και τρόικας τώρα για τη σωτηρία και του λαού και της χώρας

Βροντερό «ΟΧΙ» στη νέα κατοχή

2011-10-28T17:03:00.002+03:00

Δελτίο Τύπου ΚΟΕ - 27/10/2011

Η Σύνοδος Κορυφής της Ε.Ε. βάζει τη σφραγίδα της στη νεοελληνική χρεοκοπία και τη μετατροπή της χώρας σε προτεκτοράτο. Οι αποφάσεις της Συνόδου σημαίνουν τη μόνιμη εγκατάσταση της τρόικας στην Ελλάδα, και ουσιαστικά την ανάληψη της διακυβέρνησης από τους διεθνείς «προστάτες».

Εβδομήντα ένα χρόνια μετά την 28η Οκτωβρίου του 1940 επιβάλλεται στη χώρα μια νέα κατοχή και καταλύεται κάθε έννοιας λαϊκής κυριαρχίας και εθνικής ανεξαρτησίας. Οι ηγέτες της ευρωζώνης διατάζουν το άμεσο ξεπούλημα της χώρας και κάνουν σαφές σε όλους τους τόνους ότι ο ελληνικός λαός θα πληρώσει ακριβά, με μόνιμη εποπτεία και οικονομική εξαθλίωση.

Η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ έχει χάσει κάθε ίχνος ντροπής. Αφού έπαιξε το ρόλο του φτωχού συγγενή και κομπάρσου στη Σύνοδο, τώρα δεν διστάζει να πανηγυρίσει που η χώρα μπαίνει κάτω από τη μπότα της μόνιμης επιτροπείας. Στην πραγματικότητα δεν μπορούμε να μιλάμε για «κυβέρνηση» αλλά για μια εθελόδουλη κλίκα που βλέπει τον εαυτό της μόνο σαν τοπικό συνεργάτη των νέων κατακτητών.

Ο λαός δεν μπορεί να ανεχτεί άλλη προσβολή της αξιοπρέπειάς του. Δεν μπορεί να ζήσει σαν δούλος, σαν υπήκοος ενός προτεκτοράτου της Γερμανίας. Υπάρχει διέξοδος για τη χώρα: Εκδίωξη της τρόικας και της κυβέρνησης, στάση πληρωμών στους δανειστές, ανεξαρτησία, δημοκρατία, παραγωγική ανασυγκρότηση, ο λαός στο προσκήνιο. Είναι μια διέξοδος δύσκολη και με ρήξεις. Ταυτόχρονα όμως είναι ο μοναδικός δρόμος που δεν οδηγεί στην κοινωνική εξαθλίωση και την εθνική καταστροφή.

Οι παρελάσεις για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου πρέπει να μετατραπούν σε βροντερές λαϊκές διαδηλώσεις ενάντια στη μετατροπή της χώρας σε προτεκτοράτο. Με μαύρες σημαίες και πλακάτ «ΟΧΙ» στους δρόμους, τα μπαλκόνια, παντού. Με τους μαθητές και τους εκπαιδευτικούς στην πρώτη γραμμή της αντίστασης. Με την ενεργητική άρνηση να αμαυρωθούν οι παρελάσεις από την παρουσία όσων υποστηρίζουν την τρόικα και τη νέα κατοχή.

Δελτίο Τύπου της ΚΟΕ Καβάλας

2011-10-25T20:04:00.000+03:00

Η όπερα της πεντάρας και ο δήμαρχος της δεκάρας

Πολλά γράφηκαν και ειπώθηκαν την τελευταία εβδομάδα με αφορμή την διαμαρτυρία στο δημοτικό κινηματογράφο Oscar. Άξαφνα η όπερα απέκτησε τόσους φαν στην πόλη μας, όσους δεν έχει κανένα άλλο είδος τέχνης. Ο Δήμαρχος βγήκε να καταδικάσει ως «φασιστάκια» και «ανθρώπους του Νεάντερταλ» αυτούς που διαμαρτυρήθηκαν ενάντια στην ακριβοπληρωμένη φιέστα. Πέραν του Δημάρχου, δημοσιογραφίσκος και εκδότης συγκεκριμένης εφημερίδας, σε πρωτοφανές ντελίριο κιτρινισμού αντίστοιχο του MEGAλου καναλιού και του ΑΝΤ1 που είναι και ο “χορηγός” των εκδηλώσεων, εξαπέλυσαν επίθεση ενάντια σε μέλη της Κομμουνιστικής Οργάνωσης Ελλάδας. Σε όλους αυτούς που τόσο «πρόθυμα» μπήκαν στο κόπο να ασχοληθούν μαζί μας, οφείλουμε κάποιες απαντήσεις:

1. Η τακτική της επίθεσης σε προσωπικό επίπεδο είναι οργανωμένη και καθόλου τυχαία. Η «χρέωση» σε συγκεκριμένα πρόσωπα ή πολιτικές δυνάμεις, αποφάσεων που πάρθηκαν σε συλλογικό και αμεσοδημοκρατικό επίπεδο (συνέλευση Πλατείας Καπνεργάτη), επιδιώκει δύο στόχους: Πρώτον, σαν νέοι Ερρίκοι “να τους πάρουμε το κεφάλι” όπως της πρωταγωνίστριας της όπερας Αν Μπολέιν, με σκοπό την αποθάρρυνση των λοιπών συμμετεχόντων στην διαμαρτυρία γιατί θα υπάρξει και γι αυτούς δημόσιος “απαγχονισμός”. Δεύτερον, την αποδυνάμωση της δυναμικής της διαμαρτυρίας χαρακτηρίζοντας όσους σήμερα στρέφονται κατά της πολιτικής και δημοτικής εξουσίας ως πολιτικά και πολιτιστικά καθυστερημένους. Δυστυχώς γι αυτούς, κανένας από τους στόχους τους δεν επιτεύχθηκε, όπως αποδεικνύεται από τις μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις της περασμένης Τετάρτης.

2. Στην κοινωνική πόλωση που δημιουργεί η ένταση της αντιλαϊκής επίθεσης, ο «δημοκρατικός» μας Δήμαρχος έχει επιλέξει στρατόπεδο. Το έδειξε ξεκάθαρα στην απεργία πείνας των δύο συμπολιτών μας στην πλατεία όταν τους έστειλε την αστυνομία. Το έδειξε στους αγώνες των μαζικά απολυμένων της πόλης εξαπατώντας τους με διορισμούς στο Δήμο μέχρι τα περασμένα Χριστούγεννα στο πρόγραμμα «κοινωνικής» εργασίας Το έδειξε στην περίπτωση των «Αγανακτισμένων» της πλατείας Καπνεργάτη που σαν «μικρός Καμίνης» θέλησε να εκκαθαρίσει την πλατεία από τα «ταραχοποιά» στοιχεία. Το έδειξε στη διαμαρτυρία των δημοτικών υπαλλήλων που σαν σωματοφύλακας του Τιμοσίδη, «προστάτεψε» τον “προϊστάμενό” του από τις δίκαιες διαμαρτυρίες τους. Το δείχνει κάθε μέρα που περνάει στην μη καταβολή των δεδουλευμένων στους εργαζόμενους στους παιδικούς σταθμούς, στους συμβασιούχους του προγράμματος “Βοήθεια στο Σπίτι”, στις καθαρίστριες των σχολείων, στην εξώθηση σε “εθελοντική” εργασία των δασκάλων του Δημοτικού Ωδείου. Το δείχνει κάθε μέρα που δεν παίρνει καμιά πρωτοβουλία που αφενός να απαλύνει τα αποτελέσματα της τροικανής πολιτικής στους δημότες (απαλλαγή από δημοτικά τέλη, δωρεάν νερό και παροχές σε ανέργους και άλλες κοινωνικές ομάδες), και αφετέρου στην απουσία του από κάθε διαμαρτυρία τω εργαζομένων, των ανέργων, των επαγγελματιών και εμπόρων. Γι' αυτόν και τους συνεργάτες του, η πρωτοβουλία Δήμων που είτε στέκονται υποστηρικτικά στην ενδυνάμωση του κοινωνικού ρόλου του Δήμου, είτε παίρνουν αγωνιστικές πρωτοβουλίες (π.χ. ενάντια στην πληρωμή για τα χαράτσια) είναι άγνωστες και «λαϊκίστικες» πολιτικές.

3. Δεν είναι η πρώτη φορά που ο επικοινωνιακός Δήμαρχος Καβάλας κ. Σημιτσής μας κατηγορεί. Η αρχή έγινε τον Δεκέμβρη του 2008 με την νεολαιίστικη εξέγερση που ακολούθησε τον θάνατο του Γρηγορόπουλου και συνεχίστηκε με τον αγώνα των ανέργων της πόλης για δουλειά και δικαιώματα. Για τον Δήμαρχο, όποιος αντιστέκεται σε μια βάρβαρη πολιτική που γεννάει το πολιτικό σύστημα και σε αυτούς που το στηρίζουν, έχει πολιτική σκέψη ανθρώπου του Νεάντερταλ. Το πρόβλημα είναι ότι η αγριότητα της κυβερνητικής πολιτικής, των Ηomo mnimoniensis, γρανάζι της οποίας σε τοπικό επίπεδο είναι και ο Δήμαρχος, γυρνά τη χώρα και την κοινωνία στην εποχή των δεινοσαύρων.

4. Όποιος διαμαρτύρεται για μια πολιτιστική εκδήλωση, ταυτίζεται με τους χουλιγκάνους, τους λαϊκούς επίτροπους ακόμα και με τους εγκληματίες (σε “φιλοσοφικό” επίπεδο όπως διατείνονται). Αλήθεια όλοι αυτοί οι “άνθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών” συμφωνούν με το να πληρώνει ο λαός για τα χρέη του Μεγάρου Μουσικής του Ψυχάρη; (που ήταν ένας από τους προεπιλεγμένους τόπους προβολής του συγκεκριμένου έργου). Συμφωνούν με την παραχώρηση της Εθνικής Λυρικής Σκηνής και της Εθνικής Βιβλιοθήκης μαζί με 238 στρέμματα στο Φαληρικό Δέλτα στο ίδρυμα Νιάρχου με το άλλοθι της δήθεν ευεργεσίας; Συμφωνούν με την κατάργηση του Cosmopolis γιατί δεν αντέχει οικονομικά ο Δήμος, αλλά όταν πρόκειται για μεγαλοεπιχειρηματίες “υπάρχουν λεφτά”; Τους απαντάμε: όταν παραχωρείται η τέχνη αλλά και κάθε κοινωνική ανάγκη (παιδεία, υγεία, πρόνοια, σκουπίδια, ναι και τα σκουπίδια) βορά στα χέρια κρατικοδίαιτων επιχειρηματιών γινόμαστε άξεστοι και αμόρφωτοι.

“Την άποψή σας, να τη βράσουμε!
Η ανεργία, πληγή και παιδεμός του τόπου,
θα λείψει μοναχά τη μέρα όπου
θα μπείτε εσείς σε ανεργία!” ( Μπέρτολτ Μπρεχτ)

Χούντα και αντίσταση και στα γήπεδα

2011-10-25T19:09:00.000+03:00

Δελτίο Τύπου ΚΟΕ - 25/11/2011

Δεκάδες χιλιάδες φίλαθλοι εξέφρασαν το σαββατοκύριακο την οργή τους για την κυβέρνηση και το πολιτικό σύστημα. Σε όλα σχεδόν τα γήπεδα ακούστηκαν συνθήματα κατά της κυβέρνησης Παπανδρέου. Στο Ηράκλειο Κρήτης αναρτήθηκε πανό με το σύνθημα «Δεν σε θέλει ο λαός, παρ’ την τρόικα και μπρος». Στη Νέα Σμύρνη «Κάτω η χούντα του Μπατσόκ». Στο ΟΑΚΑ «Πολιτικοί λαμόγια, βουλή των βολεμένων, θα σας πνίξει η οργή των εξεγερμένων». Στο μεταξύ, την προηγούμενη εβδομάδα, σε ευρωπαϊκούς αγώνες στη Θεσσαλονίκη και τον Πειραιά φωνάχτηκαν συνθήματα κατά του πρωθυπουργού αλλά και αρκετά ευρηματικά για τη Μέρκελ, το χρέος και τις δόσεις.

Χιλιάδες νέοι και μεγαλύτεροι εκφράζουν παντού την αντίθεσή τους στην πολιτική ξεπουλήματος της χώρας και εξαθλίωσης του λαού. Τα γήπεδα δεν θα μπορούσαν να μείνουν απέξω. Οι φίλαθλοι, αντί να σφάζονται μεταξύ τους, μπορούν να ενώσουν τη φωνή τους απέναντι στους σύγχρονους δυνάστες. Χαρακτηριστική η σκηνή στο Περιστέρι όπου οι αντίπαλοι φίλαθλοι του Ατρόμητου και του ΠΑΣ Γιάννενα φώναζαν μαζί αντικυβερνητικά συνθήματα.

Η διακοπή ποδοσφαιρικών αγώνων – που διατάχτηκε στη βάση σχετικής οδηγίας της UEFA - για να κατέβουν τα πολιτικά πανό και να σταματήσουν τα συνθήματα, οι έρευνες σε αυτοκίνητα, ξυλοδαρμοί και συλλήψεις για να βρεθούν τα πανό, παραπέμπουν κατευθείαν σε ημέρες 1967 και Παπαδόπουλου. Εκείνη η χούντα δεν κατάφερε να εμποδίσει τη μαθητική νεολαία να πνίξει το δικτάτορα Παπαδόπουλο μέσα σε ειρωνικά χειροκροτήματα και σφυρίγματα στο Παναθηναϊκό Στάδιο το 1969. Έτσι και σήμερα, οι γελοίες πρακτικές της κυβέρνησης και των μηχανισμών της δεν θα εμποδίσουν τη λαϊκή οργή να εκφράζεται παντού.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΚΟΕ ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΗΜΕΡΟ ΓΕΝΙΚΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ ΚΑΙ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΩΝ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΩΝ

2011-10-24T08:57:00.002+03:00

21η Οκτωβρίου 2011
Η κινητοποίηση του λαού στις 19 και 20 Οκτώβρη ήταν συγκλονιστική και πρωτοφανής για τα μεταπολιτευτικά χρόνια. Πολλές εκατοντάδες χιλιάδες κατέλαβαν τους κεντρικούς δρόμους και τις πλατείες σε όλες τις πόλεις της χώρας, μικρές και μεγάλες επιχειρήσεις και μαγαζιά έκλεισαν, εκατομμύρια απέργησαν στον ιδιωτικό και τον δημόσιο τομέα. Είναι φανερό ότι αυτή η κυβέρνηση των υπαλλήλων της τρόικας δεν έχει καμιά νομιμοποίηση. Η γενική απεργία ήταν μια βροντερή πολιτική παλλαϊκή δήλωση: «Να φύγουν εδώ και τώρα η κυβέρνηση και η τρόικα». Τίποτα λιγότερο. Ο αγώνας συνεχίζεται και θα κλιμακωθεί.

Είναι προφανές ότι αυτή η κυβέρνηση δεν θα πέσει από μόνη της. Δεν θα τη ρίξουν οι «για τελευταία φορά» διαρκώς συναινούντες βουλευτές της. Δεν αρκούν οι εσωτερικές αντιθέσεις και έριδες. Η κυβέρνηση και η κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ εκτελούν συμβόλαιο εξόντωσης της κοινωνίας, στηριζόμενες αποκλειστικά στην ξένη τρόικα, την εγχώρια διαπλοκή και την καταστολή. Αυτή η λαομίσητη κυβέρνηση θα πέσει κάτω από το βάρος του παλλαϊκού ξεσηκωμού. Είναι χρέος κάθε αντιστεκόμενης δύναμης να συμβάλλει στον ξεσηκωμό, στην κλιμάκωση του αγώνα, σε ένα λαϊκό μέτωπο, κοινωνικό και πολιτικό, που θα ανοίξει το δρόμο για τη διέξοδο της χώρας και την επιβίωση του λαού.

Υπεύθυνη για τον θάνατο του οικοδόμου Δημήτρη Κοτζαρίδη, μέλους του ΠΑΜΕ, είναι η κυβέρνηση, οι δυνάμεις καταστολής και οι παρακρατικοί της μηχανισμοί. Η μετατροπή της Αθήνας σε θάλαμο χημικών αερίων, αυτή τη φορά είχε αβάσταχτο κόστος. Η αδίστακτη κυβέρνηση Παπανδρέου δηλώνει σε όλους τους τόνους ότι δεν θα λογαριάζει τις ανθρώπινες ζωές προκειμένου να φέρει σε πέρας το συμβόλαιο που έχει υπογράψει. Η θλίψη και η οργή για τον θάνατο του 53χρονου διαδηλωτή πρέπει να γίνει πείσμα και θέληση για τη συνέχιση του αγώνα. Είναι ένας ακόμα λόγος για να τους διώξουμε όσο το δυνατόν γρηγορότερα.

Το μαζικό λαϊκό κίνημα σε μεγάλο βαθμό αυτές τις μέρες βρέθηκε στους ίδιους δρόμους. Με διαφορετικές σημαίες, διαφορετικά σχέδια, διαφορετικούς ίσως στόχους. Είναι αναγκαία η μεγαλύτερη δυνατή ενότητα όλων όσων θέλουν να αγωνιστούν ενάντια στην κυβέρνηση και την τρόικα. Το κίνημα της πλατείας, οι αγανακτισμένοι, όλες οι αριστερές οργανώσεις και κόμματα, όλες οι ομοσπονδίες και τα συνδικάτα, όλοι οι φοιτητικοί σύλλογοι, οι πάντες πρέπει να συσπειρωθούν κόντρα στη σημερινή πορεία εξαθλίωσης και χρεοκοπίας. Τα τελευταία γεγονότα δεν πρέπει να λειτουργήσουν σε βάρος αυτής της ανάγκης.

Το ΠΑΜΕ δέχτηκε μια δολοφονική επίθεση από ομάδες που καμιά σχέση δεν έχουν με οποιαδήποτε αγωνιστική ιδεολογία και αντίληψη. Είδαμε πέτρες, μάρμαρα και μολότοφ να εκτοξεύονται πάνω σε σώματα και κεφάλια απεργών και διαδηλωτών. Αυτές οι πρακτικές θυμίζουν μόνο παρακρατικούς μηχανισμούς. Η πολιτικά απαράδεκτη απόφαση της ηγεσίας του ΚΚΕ να περιφρουρηθεί η Βουλή, κρατώντας μακριά διαδηλωτές άλλων σωματείων και πολιτικών χώρων και τεράστια τμήματα εργαζομένων και αγωνιζόμενου λαού, δεν δικαιολογεί σε καμιά περίπτωση την φασιστικής έμπνευσης δολοφονική επίθεση. Την προηγούμενη μέρα εκπαιδευτικοί πήγαν στον νοσοκομείο με ανοιγμένα κεφάλια πάλι από τις ίδιες ομάδες βίας. Πριν ενάμισι χρόνο η ελληνική κοινωνία πάγωσε στο άκουσμα τριών νεκρών στην Marfin και η κυβέρνηση διασώθηκε. Είναι άλλης τάξης ζήτημα η αντιπαράθεση με μαζικούς και πολιτικούς όρους, και άλλης τάξης πρόβλημα το δολοφονικό αμόκ του απολίτικου χουλιγκανισμού. Αυτές οι ομάδες εξ αντικειμένου λειτουργούν συμπληρωματικά και υποβοηθητικά στους αστικούς και κρατικούς σχεδιασμούς.

Η πλατεία Συντάγματος είναι ο χώρος έκφρασης του αγωνιζόμενου λαού. Σαν τέτοιος πρέπει να διαφυλαχθεί και να έχει χαρακτήρα επικίνδυνο για το πολιτικό σύστημα της χρεοκοπίας και της κατοχής. Η πλατεία Συντάγματος ενώνει τον λαό και τις αγωνιζόμενες δυνάμεις. Δεν τις χωρίζει, δεν τις διαιρεί. Η πλατεία μπορεί να λειτουργήσει ξανά σαν χώρος πραγματικού και όχι εικονικού κινήματος, πραγματικής και όχι εικονικής περικύκλωσης της Βουλής, πραγματικού και όχι εικονικού λαϊκού ξεσηκωμού. Ο χαρακτήρας των διαδηλώσεων μπορεί να διαφυλαχθεί μόνο από τον ίδιο τον αγωνιζόμενο λαό. Αυτό είναι βασικό δίδαγμα όλης της τελευταίας εμπειρίας του κινήματος. Ας θυμηθούμε πώς όλη την περίοδο του κινήματος των πλατειών από τις 25 Μάη και ειδικά στην τεράστια συγκέντρωση της 5ης Ιούνη, εκατοντάδες χιλιάδες λαού επέβαλλαν, χωρίς περιθώριο αμφισβήτησης από κανέναν, τον ειρηνικό χαρακτήρα που είχαν επιλέξει να έχουν οι κινητοποιήσεις τους. Η πιο πλατιά δημοκρατία, η πολιτική αντιμετώπιση των ζητημάτων, η ενεργητική συμμετοχή και ενημέρωση όλων, η εναντίωση σε κάθε λογική μηχανισμών, ιδιαίτερα μηχανισμών τυφλής βίας, και στις στρατιωτικού τύπου αντιπαραθέσεις, είναι παρακαταθήκες για το νέο μαζικό λαϊκό κίνημα που θα βρει τρόπους, μορφές και υποδομές για να ξεπεράσει όσα το καθυστερούν και το συγκρατούν.

Ο θάνατος ενός διαδηλωτή, οι εικόνες της Πέμπτης στην πλατεία Συντάγματος, η ψήφιση του νομοσχεδίου δημιουργούν μια πικρή αίσθηση σε χιλιάδες αγωνιζόμενο κόσμο. Αυτό κανείς δεν μπορεί να το κρύψει. Όμως ο λαός έδειξε και τις διαθέσεις του και τη δύναμή του και αυτό είναι πολύ πιο δύσκολο κανείς να το διαστρεβλώσει, να το κρύψει, να το αποσιωπήσει. Η κυβέρνηση προσπαθεί να συνεχίσει με νύχια και με δόντια να εκτελεί το συμβόλαιο εξόντωσης αλλά σε ένα περιβάλλον πλήρους διάλυσης και απονομιμοποίησης. Τα κύματα του ξεσηκωμού, από τις 5 Μάη του 2010, προχωρούν και υποχωρούν για να ξαναγυρίσουν κάθε φορά πιο φουσκωμένα μέχρι να πνίξουν όσους έχουν βάλει στο στόχαστρο το μέλλον των σημερινών και των αυριανών γενιών.

Τώρα είναι η ώρα της οργάνωσης του λαού και παράλληλα της κλιμάκωσης του πολιτικού αγώνα. Σε κάθε χώρο, σε κάθε γειτονιά, σε κάθε πόλη θα πρέπει να δυναμώσει η λαϊκή οργάνωση και αλληλεγγύη. Να δυναμώσουν οι δεσμοί ανάμεσα στο δοκιμαζόμενο λαό. Να δυναμώσουν οι αγώνες. Να συναντηθούν όλα τα αγωνιζόμενα τμήματα, οι εργατικοί αγώνες, οι τοπικές αντιστάσεις, τα κινήματα ανυπακοής. Να πληθύνουν οι πρωτοβουλίες ενότητας και συντονισμού πολιτικών, κοινωνικών, συνδικαλιστικών πρωτοβουλιών και προσπαθειών. Ο αγώνας συνεχίζεται μέχρι την οριστική απομάκρυνση της κυβέρνησης, της τρόικας και του συνένοχου πολιτικού συστήματος.

Όλοι στην απεργία. Να τους διώξουμε.

2011-10-18T17:10:00.000+03:00

Οι εργαζόμενοι σε εγρήγορση, όλος ο λαός στο πόδι.
Σε όλη τη χώρα είναι σε εξέλιξη απεργιακές κινητοποιήσεις, διαδηλώσεις, καταλήψεις υπουργείων και κρατικών οργανισμών. Ο λαός τώρα ξέρει: Αν δεν διώξει κυβέρνηση και τρόικα δεν θα δει άσπρη μέρα.

Η κυβέρνηση σε πλήρες αδιέξοδο, χωρίς καμιά λαϊκή νομιμοποίηση. Ο κρατικός μηχανισμός σε παράλυση, κάτω από το βάρος των εγκλημάτων που καλείται να εκτελέσει. Μόνο όπλο τους η προσφυγή στην καταστολή και την τρομοκρατία. Η μαζική κινητοποίηση μπορεί να τους στερήσει και αυτό το τελευταίο όπλο.

Σε εξέλιξη όλα τα σενάρια για ανώμαλες λύσεις έκτακτης ανάγκης. Αναζητούνται πρόθυμα κόμματα και πρόσωπα για να στηρίξουν κυβερνήσεις που θα συνεχίσουν να εκτελούν το συμβόλαιο θανάτου του λαού και της χώρας. ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ, ΔΗΣΥ, τραπεζίτες, μεγαλοεκδότες, όλοι γυρνάνε την κουτάλα της χρεοκοπίας και της ερήμωσης.

Λογαριάζουν χωρίς τον ξενοδόχο. Η 48ωρη απεργία μπορεί να οδηγήσει σε ένα ποταμό του λαού που θα διώξει αυτούς που του έκατσαν στο σβέρκο.

Όλοι την Τετάρτη και την Πέμπτη στην απεργία – Όλοι στους δρόμους!
Να φύγουν όλοι! Για τη μεταπολίτευση του λαού.

Να ανατρέψουμε το κατοχικό και παράνομο καθεστώς!

2011-10-14T10:21:00.000+03:00

Δελτίο Τύπου ΚΟΕ - 13/10/2011
Φουντώνει η οργή και η αγανάκτηση του λαού ενάντια στην επιχείρηση εξανδραποδισμού του. Καθημερινά πληθαίνουν οι απεργίες και πορείες, οι καταλήψεις υπουργείων και δημόσιων κτιρίων, οι συσπειρώσεις πολιτών και κινήσεων για την οργάνωση της μαζικής πολιτικής ανυπακοής. Η χτεσινή κατάληψη του Μηχανογραφικού της ΔΕΗ συγκέντρωσε άμεσα την υποστήριξη εκατοντάδων εργαζόμενων και νέων, και τη συμπάθεια της μεγάλης λαϊκής πλειοψηφίας, παρά την εχθρότητα των μεγαλοδημοσιογράφων και τις κυβερνητικές απειλές και συκοφαντίες. Η κατοχική κυβέρνηση «απάντησε» στην κατάληψη με μια ακόμη καταπάτηση των δικών της νόμων και συνταγματικών εγγυήσεων.
Σήμερα ακόμη περισσότεροι καταλαβαίνουν ότι πρέπει να ανατρέψουμε όσο πιο γρήγορα γίνεται αυτό το κατοχικό και παράνομο καθεστώς. Να εκφραστεί με κάθε τρόπο η υποστήριξη αυτών των αγώνων, να δυναμώσει κι άλλο η ενεργητική λαϊκή συμμετοχή και οργάνωση, ιδίως ενόψει της γενικής απεργίας της 19ης Οκτωβρίου. Ας εργαστούμε όλοι ώστε τα ρυάκια και οι χείμαρροι των αντιστάσεων να συγκλίνουν σε ένα μεγάλο ποτάμι ανατροπής και παλλαϊκού ξεσηκωμού για τη σωτηρία του λαού και της χώρας!

Διαβάστε στο Δρόμο του Σαββάτου 24/9!

2011-09-24T09:24:00.000+03:00

Ανδρονίκου 18, 11854, Αθήνα
Τηλέφωνο: 210-3468282
Φαξ: 210-3473561
info@edromos.gr
www.edromos.gr

Διαβάστε στο Δρόμο του Σαββάτου 24/9

Όρος επιβίωσης η οργάνωση του λαού

Απαντώντας στο πραγματικό δίλημμα
Συνέντευξη με τον Μιχάλη Νικηφόρο, γραμματέας ΠΑΣΠ ΑΕΙ - «Να ανατραπεί το χρεοκοπημένο πολιτικό σύστημα»
Αποσαθρώνεται το ΠΑΣΟΚ, του Κώστα Ανδριανόπουλου
Χρεοκοπία δύο ταχυτήτων, του Γιάννη Κιμπουρόπουλου
Αντιμνημονιακός ρεαλισμός, του Βαλάντη Στεργίου
Συνέντευξη με τον Πέτρο Ζερβό, σκιτσογράφο - «Το σκίτσο είναι ένα λιθαράκι στην κινητοποίηση του κόσμου»
Έτσι πέτυχαν τη λεηλασία της Λετονίας

ΕΝΘΕΤΟ

ΔΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ
70 χρόνια από την ίδρυση του ΕΑΜ, μέρος 2ο

Στον καιρό του Neubacher, εισαγωγικό του Γιάννη Σκαλιδάκη
H Αντίσταση στην Ευρώπη 1939-45: ολοκληρωτικός πόλεμος και ηθικά διλήμματα, του Βαγγέλη Τζούκα
«Το ΕΑΜ είναι το εργαλείο του λαού», συνέντευξη με το Γιώργο Μαργαρίτη
«Ο ναζισμός ήταν μέρος της ευρωπαϊκής ιστορίας», ομιλία του Γιώργου Μαργαρίτη στο συνέδριο της Βιάννου για τα πολεμικά ολοκαυτώματα
Από το ΕΑΜ ως μέτωπο στο ΕΑΜ ως συνασπισμό κομμάτων, του Μιχάλη Λυμπεράτου
Τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα στα Βαλκάνια, του Φοίβου Οικονομίδη

ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ Η ΥΛΗ

editorial
Απαντώντας στο πραγματικό δίλημμα

ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ
Πολιτική ανυπακοή ή πώς να σώσουμε τις ζωές των ανθρώπων, του Παντελή Ραδίση, μέλος του Δ.Σ. του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης.
Απ’ το «δεν πληρώνω» ως το δεν πληρώνω, του Δημήτρη Υφαντή
«Δεν πληρώνω» και Αριστερά

ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Αποσαθρώνεται το ΠΑΣΟΚ, του Κώστα Ανδριανόπουλου
Ακούει τι λέει;, του Μιχάλη Σιάχου

Χρεοκοπία δύο ταχυτήτων, του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Scripta Manent, Ανθολόγος: Λουκάς Αξελός
Κάρελ Κόζικ (1926-2003): Η διαλεκτική της κρίσης

Ικανοί για όλα, ακόμα και για δημοψήφισμα, του Δημήτρη Υφαντή

Αίσχος! Αποφάσισαν την έκδοση Γκιουλαφερίτ Ουνσάλ

Δυναμικά ξεκίνησαν οι «Πολίτες κατά του Χρέους», του Μάριου Διονέλλη

Πανεθνικό - παλλαϊκό μέτωπο ζήτησε από τα Χανιά ο Μίκης Θεοδωράκης

Τι (δεν) είπε στη ΔΕΘ ο αρχηγός της Ν.Δ., του Δημήτρη Υφαντή

Καρποφορούν οι κόποι της Πρεσβείας, του Γιώργου Τσίπρα

Μιχάλης Νικηφόρος, γραμματέας ΠΑΣΠ ΑΕΙ
«Να ανατραπεί το χρεοκοπημένο πολιτικό σύστημα»
Συνέντευξη στον Γιώργο Πασσαλίδη

Ζητήματα… ξεχασμένα για την Αριστερά, του Δαμιανού Βασιλειάδη, εκπαιδευτικού-συγγραφέα

Ο κόσμος της εκπαίδευσης στο δρόμο..., του Δημήτρη Γκάζη

Ο αγώνας συνεχίζεται, αλλά πώς;, της Σοφίας Κουκίδου, μέλος του Δ.Σ. του Συλλόγου Φοιτητών Ιατρικής Αθήνας

Ο νόμος Διαμαντοπούλου επιστρέφεται ως απαράδεκτος, της Γιάννας Γιαννουλοπούλου, πανεπιστημιακού

Αριστερά
Αντιμνημονιακός ρεαλισμός - Αναζητώντας τις προϋποθέσεις για να περάσουμε από το επιθυμητό στο πραγματικό, του Βαλάντη Στεργίου

Σύσκεψη δυνάμεων της Αριστεράς με πρωτοβουλία του Μετώπου Α.Α.

Η πολιτική ανυπακοήστο επίκεντρο των συζητήσεων - Κοινή συνεδρίαση Κ.Ο. και Εκτελεστικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ

ΕΡΓΑΣΙΑ
Η Εθνική Ασφαλιστική απολύει 110 εισπράκτορες, του Γιώργου Κατερίνη

Η ΗΔΙΚΑ, ο ΣΕΠΕ και ο τεχνοκράτης, πρώην επιχειρηματίας, υφυπουργός, του Γιώργου Κατερίνη

MEDIA: Απολύσεις, περικοπές και στο βάθος κλοπή των αποθεματικών, της Ματίνας Παπαχριστούδη

Κατάληψη αντί για εφεδρεία στο υπουργείο Υγείας, ρεπορτάζ: Έλενα Κατσαρού

ΔΙΕΘΝΗ
Πειρατές κατέλαβαν το Βερολίνο, της Αλίκης Βεγίρη

ΗΠΑ: «Ελεύθερος να πεθάνεις!»

Η Παλαιστίνη στον ΟΗΕ - Οι χειρισμοί Ομπάμα και οι ισορροπίες στη Μέση Ανατολή, του Γιώργου Τσίπρα

O «χειμώνας της δυσαρέσκειας»
Εν μέσω απειλών έρχεται απεργιακός πυρετός στην Αγγλία

Free Palestine: Η κηδεία της λύσης των δύο κρατών στον ΟΗΕ, του Ilan Pappe, σημαντικός Ισραηλινός «νέος ιστορικός», που προτείνει μια ριζοσπαστική εκδοχή της ιστορίας του Ισραήλ και ασκεί σφοδρή κριτική στην πολιτική του Ισραήλ στην Παλαιστίνη

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Χόρχε Κόστα, στέλεχος του Μπλόκου της Αριστεράς, Πορτογαλία
«Η οργάνωση της αντίστασης στην Ευρώπη και το Μπλόκο της Αριστεράς»

Έτσι πέτυχαν τη λεηλασία της Λετονίας

ΚΟΙΝΩΝΙΑ
Απειλές κατά των μαθητών, του Λεωνίδα Σακλαμπάνη

Σε αργό θάνατο καταδικάζονται οι ασθενείς κρατούμενοι

Επι-κοινωνια: Α ρε μπάρμπα…, του Μάριου Διονέλλη

Ξαναστήνει τον Καιάδα ο Βενιζέλος - Μισή επιχορήγηση, μισή ζωή για ψυχικά ασθενείς και εξαρτημένους, του Μάριου Διονέλλη

Θέλουν την Κρήτη απέραντο αιολικό πάρκο, του Μάριου Διονέλλη

Στην πυρά και τα ΑΜΕΑ

Σπορ: Η μπάλα στην εξέδρα, του Κωνσταντίνου Σταυρουλάκη

Η άλλη Θεσσαλονίκη
Kώστας Μαριόγλου, πρόεδρος του Σωματείου Εργαζομένων της ΕΥΑΘ
«Η ΕΥΑΘ στα χέρια των πολιτών»
Συνέντευξη στον Λευτέρη Αρβανίτη

Παράνομες χωματερές μολύνουν το νερό

Θεσσαλονίκη σε «εφεδρεία», του Γιάννη Βορινού

Φεστιβάλ Νεολαία ΣΥΝ: Να γυρίσουμε τον κόσμο ανάποδα!

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ
Ψυχή βαθιά στα μονοπάτια δυο παθιασμένων μουσικών, της Ιφιγένειας Καλαντζή

Η αντίστροφη μέτρηση, του Κώστα Στοφόρου

Πέτρος Ζερβός, σκιτσογράφος
«Το σκίτσο είναι ένα λιθαράκι στην κινητοποίηση του κόσμου»
Συνέντευξη στην Κατερίνα Τριανταφύλλου

Ηλεκτρικές αναγνώσεις, του Κώστα Στοφόρου

Αναζητώντας τις απαρχές της ισπανικής επανάστασης, του Στρατή Αρτεμισιώτη

Πολιτισμός και βαρβαρότητα, του Ηρόστρατου

ΓΝΩΜΕΣ
Ημι-Δικτατορία - Ημι-Δημοκρατία, του Ανέστη Ταρπάγκου

ΠΕΡΙΠΤΕΡΟ ΙΔΕΩΝ του Στέλιου Ελληνιάδη
Νέα αποικιοκρατία: Οι λαοί πρέπει να αμυνθούν ενωμένοι
Πολιτισμένοι Ευρωπαίοι: Παιδιά για πούλημα!

Εναλλάξ του Νίκου Κουνενή
Μία, δύο, τρεις, πολλές τρόικες
(Ελάσσονες δήμιοι σε μείζον πογκρόμ)

Όσα θάφτηκαν
Να ποιοι μιλούν για αξιοκρατία…

Εν τέλει
Επίκαιρα σχόλια του Νικολάι Γκόγκολ για την κρίση των Πανεπιστημίων, (Ο Επιθεωρητής, Ιη πράξη, μετάφραση: Έλενα Πατρικίου)

Σκιτσάρουν ο Πέτρος Ζερβός και ο Latuff

Ανακοίνωση της ΚΟΕ, 22/09/2011

2011-09-23T20:52:00.000+03:00

Ξεσηκωμός: Η μόνη λύση για την επιβίωση

Οι τελευταίες ανακοινώσεις της κυβερνητικής επιτροπής για τα μέτρα μόνο ένα μήνυμα στέλνουν: Αν δεν διώξουμε άμεσα αυτόν τον τραγικό θίασο που εμφανίζεται ως «κυβέρνηση», δεν έχει καμιά ελπίδα επιβίωσης η χώρα και ο λαός. Ομολογούν οι ίδιοι ότι διαλύουν τα πάντα για να δείξουν την υποταγή τους στην τρόικα. Ο ίδιος ο Βενιζέλος, το νέο λαμπρό αστέρι χατζηαβατισμού και ακραίας υποτέλειας, δηλώνει ότι η απόλυση δεκάδων χιλιάδων εργαζομένων δεν έχει κυρίως οικονομικό αλλά «συμβολικό χαρακτήρα». Παραδέχονται ότι θυσιάζουν την κοινωνία για να αποδείξουν την υποταγή τους στους διεθνείς τοκογλύφους.

Κόβουν τις συντάξεις, φορολογούν μέχρι και τους άνεργους, απολύουν από το δημόσιο τομέα, ανανεώνοντας ένα πελατειακό κράτος με νέο φόβο και υποταγή, πουλάνε όσο-όσο τα πάντα. Αυτά τα μέτρα έρχονται να προστεθούν στα δύο απίστευτα, προκλητικά, παράνομα χαράτσια στο εισόδημα και την κατοικία. Είναι προφανές ότι δεν πρόκειται να σταματήσουν πουθενά, αν δεν τους σταματήσει ο λαός. Η ιστορία της χώρας μας έχει δείξει ότι οι κάθε φορά δοσίλογοι μπορούν να ξεπεράσουν σε κυνισμό και βαρβαρότητα ακόμα και τα αφεντικά τους προκειμένου να συνεχίσουν να παίζουν το ρόλο τους.

Σαν γνήσιοι υπηρέτες δύο αφεντάδων, από τη μια εγκαθιστούν στην Ελλάδα τη γερμανική Επιτροπεία-Κομαντατούρ του Ράιχ-ενμπαχ και από την άλλη εμπλέκουν ακόμα πιο άμεσα τη χώρα στους σχεδιασμούς των ΗΠΑ στην περιοχή. Σε αυτά τα πλαίσια εντείνουν και τη συνεργασία με το τρομο-κράτος του Ισραήλ. Με την πολιτική της υποτέλειας απέναντι στις ΗΠΑ και την εμπλοκή στις συγκρούσεις των δύο μεγάλων χωροφυλάκων της περιοχής (Τουρκία – Ισραήλ) γεννιούνται νέοι μεγάλοι κίνδυνοι για τη χώρα και το λαό. Το ομολογημένο δόγμα μιας διπλής «περιορισμένης εθνικής κυριαρχίας», από τη μια στην εσωτερική και οικονομική πολιτική, από την άλλη στην εξωτερική πολιτική και τη θέση της χώρας στην περιοχή, συσσωρεύει όλους τους όρους για μεγάλες περιπέτειες και ανεπανόρθωτες καταστροφές.

Σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες, είναι ανάγκη να συμβάλλουμε σε μια αναγκαία, διαφορετική διέξοδο της χώρας. Να αρνηθούμε και να μην πληρώσουμε τα χαράτσια τους, οργανώνοντας την αντίσταση σε κάθε γειτονιά. Να εμποδίσουμε με κάθε τρόπο τις απολύσεις και την εφεδρεία σε όλους τους οργανισμούς. Να ενωθούν όλοι οι κλάδοι, όλοι οι αγώνες ενάντια στην τρόικα και την κυβέρνηση. Να κάνουμε αισθητή την παρουσία μας στους δρόμους, τις πλατείες, τους χώρους εργασίας, μετατρέποντάς τους σε κύτταρα δημοκρατίας, αλληλεγγύης και αντίστασης. Στα υπουργεία, στις εφορίες, στα καταστήματα της ΔΕΗ, στις γιάφκες της τρόικας, στη «Βουλή», παντού πρέπει να ακουστεί η φωνή ενός λαού που δεν αντέχει άλλο και πρέπει να επιβιώσει. Να τους περικυκλώσουμε και πάλι. Ακόμα πιο αποφασιστικά, πιο ενωτικά, πιο μαχητικά.

Η χώρα βρίσκεται ήδη στη δίνη της χρεοκοπίας και της καταστροφής. Μόνο ο λαός μπορεί να δώσει μια διαφορετική διέξοδο. Οικοδομώντας ένα νέο, ευρύχωρο, πρωτότυπο, ελπιδοφόρο κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο. Διώχνοντας αυτή την κυβέρνηση, και μαζί ολόκληρο το σάπιο πολιτικό σύστημα που μας οδήγησε εδώ. Ακυρώνοντας όλες τις συμφωνίες και τους νόμους του μνημονιακού καθεστώτος. Ανασυγκροτώντας σε νέες βάσεις την οικονομική ζωή και την παραγωγή της χώρας, σε ένα νέο περιβάλλον δικαιοσύνης και βαθιάς δημοκρατίας. Αναγεννώντας τις αξίες της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και ισότητας. Απορρίπτοντας αποφασιστικά και στην πράξη όλους τους εκβιασμούς που ασκούνται με βάση το χρέος και τη συμμετοχή στην ευρωζώνη. Υλοποιώντας μια νέα εσωτερική και εξωτερική πολιτική βασισμένη στην ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ, τη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ και τη ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ.

Για τη σωτηρία της χώρας και της κοινωνίας.

Για μια νέα και πραγματική μεταπολίτευση: τη μεταπολίτευση του λαού.

Δελτίο Τύπου για την έλευση του τοποτηρητή Χ. Ράιχενμπαχ

2011-09-23T20:45:00.000+03:00

Ανεπιθύμητος ο γκαουλάιτερ Ράιχενμπαχ και οι τοποτηρητές

Στην χώρα μας βρίσκεται μαζί με την ομάδα του ο εκλεκτός του Βερολίνου, Χ. Ράιχενμπαχ, επικεφαλής της «task force» (Ομάδα Δράσης) της Κομισιόν, που θα «επιβλέπει» αν τηρούνται οι δεσμεύσεις που έχει αναλάβει η κυβέρνηση Παπανδρέου – Βενιζέλου απέναντι στην τρόικα.

Η έλευση Ράιχενμπαχ και της ειδικής Ομάδας Δράσης είναι προφανές ότι πιστοποιεί με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο την απώλεια της εθνικής μας κυριαρχίας. Μια ομάδα Ευρωπαίων τεχνοκρατών αναλαμβάνει με κάθε… επισημότητα τον ρόλο του τοποτηρητή της ελληνικής κυβέρνησης. Αν και όπως υποστηρίζουν σκοπός τους είναι η παροχή τεχνικής βοήθειας, είναι αυτονόητο ότι θα ελέγχουν και θα ορίζουν σε πραγματικό χρόνο κάθε κυβερνητική δραστηριότητα και απόφαση, με στόχο την όσο το δυνατόν ταχύτερη ισοπέδωση της κοινωνίας.

Μάλιστα ο κ. Ράιχενμπαχ, ο οποίος θα έχει το δικαίωμα της τελικής έγκρισης κάθε κυβερνητικής απόφασης που αφορά στο Μεσοπρόθεσμο, θα αναφέρεται αποκλειστικά στους Μπαρόζο και Ρεν και η «Ομάδα Δράσης» θα έχει την δυνατότητα να διακόψει το δανεισμό αν θεωρεί ότι υπάρχει λόγος.

Ψεύδεται η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός όταν υποστηρίζουν ότι η «Ομάδα Δράσης» θα έχει στη δικαιοδοσία της μόνο την επιτάχυνση εκταμίευσης των κοινοτικών κονδυλίων. Με κάθε επισημότητα παραδίδουν και τυπικά τα κλειδιά της χώρας στους ξένους επιτηρητές και τοποτηρητές, θυμίζοντας σε απελπιστικό βαθμό τον κουΐσλινγκ Τσολάκογλου.

Μόνη λύση ο ξεσηκωμός

Δημοκρατία – Ανεξαρτησία – Χειραφέτηση

Να αγωνιστούμε για τη Μεταπολίτευση του Λαού

Ανακοίνωση της οργάνωσης σπουδάζουσας της ΚΟΕ

2011-08-31T00:20:00.000+03:00

ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ!

Για την ανατροπή της αντιεκπαιδευτικής πολιτικής, για να τους διώξουμε,
για μια μεγάλη αλλαγή για το λαό και τη χώρα!

Έφτασε και η ώρα του Δημόσιου Πανεπιστημίου. Ενάμιση χρόνος Μνημονίου συμπύκνωσε την πιο βάρβαρη επιδρομή σε δικαιώματα και κατακτήσεις του ελληνικού λαού. Το κύμα εκποίησης του εθνικού πλούτου και καταλήστευσης της κοινωνίας που διέταξε η Τρόικα, φαίνεται πως δεν ήταν αρκετό. Αντίθετα, άνοιξε την όρεξη για την ολοκληρωτική ισοπέδωση κάθε Δημόσιου κοινωνικού αγαθού. Ο νόμος Διαμαντοπούλου, που ψηφίστηκε στα τέλη Αυγούστου, αποτελεί ταφόπλακα για την Τριτοβάθμια εκπαίδευση όπως τη γνώρισε ο τόπος τις τελευταίες δεκαετίες. Το συντηρητικό μέτωπο δυνάμεων (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ, ΔΗΣΥ) που σχηματίστηκε για να υπερψηφίσει το νομοσχέδιο για τα ΑΕΙ-ΤΕΙ, προσπαθεί να πείσει πως πρόκειται για μια μεγάλη αλλαγή που είχε ανάγκη η χώρα, για μια αναγκαία τομή ώστε να απαλαχθούμε από τα απολιθώματα του παρελθόντος. Η συναίνεση του πολιτικού προσωπικού των Βρυξελλών και του ΔΝΤ, επιδιώκει να αναζωογονήσει τα καταρρακωμένα σχέδια του αστισμού για έξοδο από την κρίση, κουκουλώνοντας άτσαλα το μεγάλο σκόπελο της χρεοκοπίας στον οποίο οδηγείται ολοταχώς η χώρα. Προβάρει, ταυτόχρονα, κοστούμια κυβερνήσεων συνεργασίας σαν εφεδρικές λύσεις στις δύσκολες στιγμές που περνά το πολιτικό σύστημα.

Τα παχιά λόγια, όμως, περί «ιστορικής σημασίας απόφαση» που ακούστηκαν για την ψήφιση του νόμου, κρύβουν μια αλήθεια. Είναι πράγματι, τεράστια οπισθοδρόμηση για την κοινωνία, η ουσιαστική απαλλαγή του κράτους από την συνταγματική υποχρέωση του να χρηματοδοτεί τα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα. Σηματοδοτεί το τέλος εποχής της Δημόσιας Παιδείας, η μετατροπή των σχολών σε Α.Ε., όπως ορίζει ο νόμος, που πλέον δεν θα έχουν στόχο την παραγωγή γνώσης και αποφοίτων για τις ανάγκες της κοινωνίας αλλά για τις αδηφάγες ορέξεις των αγορών και του κεφαλαίου. Διαλύεται η έννοια των ενιαίων πτυχίων, καταργούνται τα 4ετή προγράμματα σπουδών, θεσπίζονται ευέλικτοι κύκλοι φοίτησης ενός ή δυο ετών δημιουργώντας ένα μοντέλο πολλών ταχυτήτων μιας βαθιά υποβαθμισμένης εκπαίδευσης. Ταυτόχρονα, με το νέο νόμο, εκπληρώνεται ο διακαής πόθος των αντιδραστικών δυνάμεων για κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου και προωθείται η αποστείρωση των χώρων σπουδών ενώ η διοίκηση των Ιδρυμάτων αντιστοιχίζεται στο πρότυπο σχολή-επιχείρηση με τη θεσμοθέτηση 15μελούς οργάνου που ουσιαστικά θα διορίζεται, δεν θα λογοδοτεί και δεν θα ελέγχεται από κανέναν.

Η διάλυση της δημόσιας εκπαίδευσης στην Ελλάδα του Μνημονίου συνιστά την ολοκληρωτική υποθήκευση του μέλλοντος μιας γενιάς που οδηγείται στην αμάθεια και την ανημπόρια. Το ένα εκατομμύριο ανέργων, δεν είναι εικόνα από το μέλλον αλλά η πραγματικότητα που βιώνει καθημερινά η νεολαία και ο λαός σε έναν τόπο που μοιάζει να μην τον χωράει και του δείχνει συνεχώς τη εξώπορτα. Ο πολιτικός συρφετός που μας έφερε ως εδώ και παρέδωσε τη χώρα στην Τρόικα, στερεί από τη νεολαία το δικαίωμα να σπουδάσει, να δουλέψει, να ζήσει με αξιοπρέπεια. Όσο πιο γρήγορα απαλλαχτούμε από αυτό το σάπιο πολιτικό σύστημα, τόσο το καλύτερο για την ελληνική κοινωνία. Οι πλατείες, που γέμισαν ασφυκτικά από εκατοντάδες χιλιάδες κόσμο το προηγούμενο διάστημα, το είπαν καθαρά: «Δεν φεύγουμε αν δεν φύγετε!». Ο αγώνας ενάντια στη διάλυση του Δημόσιου Πανεπιστημίου και το νέο νόμο πλαίσιο θα στιγματιστεί από την μεγάλη αντιπαράθεση με το πολιτικό σύστημα, όπως και κάθε μικρή ή μεγαλύτερη μάχη που επιδιώκει να έχει νικηφόρα προοπτική.

Ήρθε η ώρα η νεολαία να εισβάλει δυναμικά στο προσκήνιο! Να παλέψουμε ώστε το φοιτητικό κίνημα να συναντηθεί με τη κοινωνική αγανάκτηση που εκφράζεται στους δρόμους. Να αποτελέσει γνήσιο κομμάτι του λαϊκού κινήματος. Τα αμφιθέατρα να πλημμυρίσουν με κόσμο που κουβαλώντας την εμπειρία από τον ξεσηκωμό του λαού στις πλατείες, θα συζητήσουν δημοκρατικά, θα ανακαλύψουν νέες μορφές και εργαλεία για τον αγώνα, θα ριχτούν στη μάχη για Μόρφωση-Δουλειά-Δημοκρατία. Για να φύγουν αυτοί που καταστρέφουν το παρόν και μαυρίζουν το μέλλον μας, ώστε να ανοίξει ένας άλλος δρόμος για τη χώρα προς όφελος του λαού και όχι των τραπεζών και του κεφαλαίου. Για να ανασάνει η κοινωνία από το βραχνά του χρέους και η χώρα να αποτινάξει το ζυγό της Τρόικας και του Μνημονίου. Για μια νέα μεταπολίτευση με πρωταγωνιστή το λαό!

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΣΠΟΥΔΑΖΟΥΣΑΣ ΚΟΕ

Συντηρητικό μέτωπο εκποίησης της χώρας και πολιτικής ερήμωσης

2011-08-30T22:20:00.002+03:00

του Ρούντι Ρινάλντι, από τον Δρόμο της Αριστεράς, 27/8/2011

Το τελευταίο διάστημα είχαμε δύο τηλεφωνικές επικοινωνίες (από αυτές που γίνανε γνωστές) ανάμεσα στον Γ. Παπανδρέου και τον Α. Σαμαρά. Η πρώτη έγινε την 15η Ιουνίου, όταν ουσιαστικά είχε παραιτηθεί για μερικές ώρες ο πρωθυπουργός, αλλά το συνοικέσιο δεν προχώρησε. Πριν λίγες μέρες, τα πράγματα πήγαν καλύτερα, και ένα ευρύ φάσμα πολιτικών δυνάμεων, μετά τη συμφωνία των δύο, υπερψήφισε το νομοσχέδιο για τα ΑΕΙ.

Και τι δεν ειπώθηκε για αυτήν την υπερψήφιση. Πανηγυρισμοί, ύμνοι, ιαχές, χαρά. «Υπάρχουν και ευτυχισμένες στιγμές στο δημόσιο βίο μιας χώρας.», «Το στοίχημα της συναντίληψης και της συνεργασίας στα μεγάλα θέματα δεν χάθηκε», «Αλλά τώρα το ρόδι έσπασε. Υπάρχει ένα στοιχείο αναφοράς. Ένα υπόδειγμα που θα δείχνει το δρόμο για τα μείζονα και τα σπουδαία.», «Τομή στα πολιτικά μας πράγματα», «Ιστορικής διάστασης ευρεία κοινοβουλευτική συναίνεση». Η Καθημερινή σε κύριο άρθρο της την επόμενη αναφέρει: «Οι δυνάμεις ευθύνης αυτού του τόπου, οι αστικές πολιτικές δυνάμεις (ΠΑΣΟΚ, Ν.Δ., ΛΑΟΣ, Δημοκρατική Συμμαχία) ενώθηκαν και αψήφησαν, επιτέλους, τις απειλές και τους εκβιασμούς μιας αντιδραστικής μειοψηφίας, που δεν θέλει να αλλάξει τίποτα και απειλεί συνεχώς ότι “θα τα κάνει μπάχαλο”». Στο ίδιο μήκος κύματος, ο ξεχασμένος κ. Στ. Μάνος δήλωσε πως «Αξίζει συγχαρητηρίων η κ. Διαμαντοπούλου που, χωρίς συμβιβασμούς σε ζητήματα αρχής, κατάφερε να οδηγήσει τη συζήτηση σε έναν επωφελή συμβιβασμό μεταξύ των μη αριστερών κομμάτων της Βουλής».

Τι συμβαίνει εδώ; Έχουμε μια εκδήλωση αναθέρμανσης ιδεών και σχεδίων συνδιαχείρισης και συναινετικής πορείας ευρύτατων αστικών δυνάμεων ώστε να αντιμετωπιστεί η κρίση. Έχουμε πρόβες εφαρμογής μιας συνταγής που θέλουν και προωθούν ισχυροί κύκλοι για μια «οικουμενική πανεθνική» διαχείριση-διακυβέρνηση αφού κανένα κόμμα δεν μπορεί από μόνο του να εφαρμόσει και ολόκληρος ο πολιτικός κόσμος βουλιάζει σε πελάγη ανυποληψίας.

Μπορεί να ισχυρίζεται η Καθημερινή (σαν αστική αντεργατική ναυαρχίδα) πως «οι δυνάμεις ευθύνης αυτού του τόπου, οι αστικές πολιτικές δυνάμεις (ΠΑΣΟΚ, Ν.Δ., ΛΑΟΣ, Δημοκρατική Συμμαχία) ενώθηκαν και αψήφησαν…» αλλά γνωρίζει καλά ότι αυτό, ούτε συντελεσμένο είναι, ούτε εύκολα μπορεί να περπατήσει. Αποτελεί μιαν ευχή ή μια ύστατη λύση ανάγκης που για να προχωρήσει θα χρειαστεί να θυσιαστούν πολλές πλευρές της υπαρκτής πολιτικής ζωής. Σαν ευχή, εκφράζει την επιθυμία εξοστρακισμού των «αντιδραστικών δυνάμεων». Εδώ η αστική παράταξη τα τσουβαλιάζει όλα: Όσα δημιούργησε σε πολιτικό και συνδικαλιστικό επίπεδο μια προηγούμενη φάση η ίδια (π.χ. πελατειακό κράτος, κλειστά επαγγέλματα, κομματοκρατία, υποταγμένος συνδικαλισμός κ.λπ.) και κυρίως τις αντιδράσεις, τους αγώνες, την πολιτικοποίηση του κόσμου, τις πλατείες, τις διαδηλώσεις.

Αυτές οι λιγοστές «ευτυχισμένες στιγμές» της πολιτικής ζωής επιχειρούν να ξαναστήσουν την κλονισμένη αστική ηγεμονία, να την ξαναεμφανίσουν ως ικανή να «λειτουργήσει το μαγαζί» και να περιθωριοποιήσει την Αριστερά και κάθε φωνή αντίστασης. Αυτή την «ευτυχία» ψάχνει η αστική τάξη.

Σε μια πορεία –σχεδόν προγραμματισμένης– χρεοκοπίας, σε μια πορεία πτώχευσης του λαού και με ενεργούσες όλες τις «κοινωνικές ρευστοποιήσεις» που προκαλούν τα Μνημόνια και όλα τα μέτρα που παίρνονται, δεν θα υπάρξουν εύκολες «ευτυχισμένες στιγμές» για τον αστικό κόσμο. Είναι όμως δεδομένο ότι θα ενώνονται, –ενώ σπαράσσονται από αντιθέσεις– για να επιβληθούν στο λαό και στους αγώνες του.

Ορισμένες επισημάνσεις

Αν και δεν έχει σταθεροποιηθεί η συνολική εικόνα, μπορούν να γίνουν οι ακόλουθες επισημάνσεις:

Πρώτη, το πολιτικό σκηνικό και το πολιτικό παιχνίδι τροποποιούνται συνολικά. α) Η διαδικασία δίνει πρόσκαιρα κέρδη στον Παπανδρέου που έχει ελπίσει και έχει επενδύσει στη γραμμή αυτή. β) Ματαίωση ενός εναλλακτικού ρόλου για τον Σαμαρά αφού μεταπίπτει σε ρόλο διαχειριστή του συντηρητικού πολιτικού κόσμου. Γεγονός που θα περιλάβει αντιφάσεις και δυσκολίες στην πορεία του. γ) Κατ’ ουσίαν επιχειρείται η διαμόρφωση ενός συντηρητικού μετώπου πάνω στις ράγες μιας άλλης εποχής. Ένα συνασπισμένο μέτωπο της αντεπανάστασης αν θέλαμε να μιλήσουμε με παλιούς πολιτικούς όρους. Πράγμα που πιστοποιείται και από την πολύ σημαντική άρνηση της Δημοκρατικής Αριστεράς του κ. Κουβέλη να πάρει μέρος σε αυτό. Τέρμα οι ευρύτερες συνεργασίες, ο λόγος τώρα στο αστικό μέτωπο, στις αστικές δυνάμεις...

Δεύτερη, η ουσία του μετώπου αυτού θα έχει στρατηγικού τύπου δυσκολίες. Οι μεταξύ τους διαφορές –που δεν θα είναι προσωπικές αλλά πολιτικές– θα χρωματίσουν την πορεία. Δεν θα λύσει τα προβλήματα ένα τέτοιο μέτωπο γιατί δεν διαθέτει ουσιαστικούς υλικούς, κοινωνικούς και πολιτικούς όρους και δεν θα μπορέσει να στεριώσει μια μεταβατική ενδιάμεση χρονικά λύση. Σύντομα η αγανάκτηση θα βρεθεί απέναντί της.

Τρίτη, αφήνει το δρόμο ανοικτό στην αριστερή αντιπολίτευση. Παρόλο που δεν αποτελεί την αναγκαία εναλλακτική, πλην όμως δεν σημαίνει πως δεν θα κερδίσει έδαφος σαν μόνη υπαρκτή αντιπολίτευση στη χώρα. Από την άποψη αυτή η όποια αντιμνημονιακή στάση του Σαμαρά βοήθησε μέχρι τώρα ώστε να διατηρηθούν ισορροπίες και να μην ξεφύγει, σε δύσκολες στιγμές, η αγανάκτηση και ο λαϊκός θυμός από ορισμένα πλαίσια.

Τέταρτη, η προώθηση αυτού του μετώπου θα οδηγήσει σε πολωτικές λύσεις που με τη σειρά τους θα δώσουν έδαφος σε απλοποιήσεις και ψευδαισθήσεις που θα αναπαράγουν δυσκολίες καθώς απομακρύνουν τις συνθετότερες λύσεις που είναι εντελώς απαραίτητες. Οι υπαρκτές καθυστερήσεις της Αριστεράς σε επίπεδο προγράμματος και εναλλακτικής συνολικής πρότασης θα δώσουν έδαφος σε λογής λογής υποκατάστατα «αντιμνημονιακής» πολιτικής, που άλλωστε ήδη δραστηριοποιούνται.

Επομένως χρειάζεται άμεσα –χτες– ουσιαστική σύγκλιση για το περιεχόμενο και τους στόχους μια αριστερής προοπτικής! Στον αντίποδα του αντιδραστικού μετώπου να δημιουργηθεί ένα άλλο μέτωπο προοδευτικό, λαϊκό, επιβίωσης, διεξόδου του λαού και της χώρας.

Ένα βήμα μπρος ή δυο βήματα πίσω;

2011-08-30T22:17:00.000+03:00

Η φοιτητική Αριστερά απέναντι στο Νόμο Διαμαντοπούλου

Του Στρατή Λαμπρίδη*, από τον Δρόμο της Αριστεράς, 27/8/2011

Το μέτωπο της παιδείας δεν άνοιξε ξαφνικά με την ψήφιση του νόμου-πλαίσιο της Διαμαντοπούλου. Για την ακρίβεια δεν έχει κλείσει καθόλου την τελευταία πενταετία. Οι επιχειρούμενες αναδιαρθρώσεις στην εκπαίδευση και ιδιαίτερα την τριτοβάθμια, ήταν διαρκώς ψηλά στην ατζέντα κάθε κυβέρνησης τα τελευταία χρόνια. Είναι κατεκτημένη μια συνέχεια από την πλευρά των δυνάμεων που επιδιώκουν τη διάλυση της δημόσιας εκπαίδευσης αλλά και από την πλευρά του φοιτητικού κινήματος και της πανεπιστημιακής κοινότητας που την υπερασπίζεται. Υπάρχουν όμως και τομές που διαφοροποιούν την ποιότητα της επίθεσης αλλά και της απάντησης. Βασικότερη όλων αποτελεί η ψήφιση του Μνημονίου, η παράδοση της χώρας στα χέρια της τρόικας και η είσοδός της σε μια νέα καθεστωτική φάση. Έτσι, στην εποχή του Μνημονίου, η εφαρμογή της Μπολόνια μετατρέπεται σε μια πρωτόγνωρη λεηλασία του δημόσιου πανεπιστημίου στα πλαίσια της καταλήστευσης του λαού και της χώρας. Δεν αποτελεί απλά την «αργοπορημένη» απάντηση των αστικών επιτελείων που βρήκαν ευκαιρία να πάρουν τη ρεβάνς από το φοιτητικό κίνημα για την καθυστέρηση που τους προκάλεσε τα τελευταία χρόνια. Ούτως ή άλλως, η πολιτική για την τριτοβάθμια εκπαίδευση που χαράχτηκε πανευρωπαϊκά (Λισαβόνα, Μπολόνια κ.λπ.) ανταποκρινόταν στα σχέδια που απεργάζονταν τότε οι θιασώτες της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης χωρίς να λάβουν υπόψη τους τις δονήσεις που θα προκαλούσε η κρίση του 2008, η οποία θέτει σε αμφισβήτηση ολόκληρη την αρχιτεκτονική του οικοδομήματος.

Όταν η Αριστερά υποτιμάει τον αντίπαλο

Ποια ήταν όμως η αλλαγή στη στάση του φοιτητικού κινήματος και των δυνάμεων της Αριστεράς μέσα στις σχολές; Ήδη από πέρσι το Σεπτέμβρη άρχισε να φουντώνει μια φημολογία για τον νέο νόμο-πλαίσιο που έρχεται να σαρώσει τα πάντα στα πανεπιστήμια, να γκρεμίσει ό,τι άφησε πίσω του ο νόμος Γιαννάκου κ.λπ. Κι όμως, η φοιτητική Αριστερά ούτε προετοίμασε, ούτε προετοιμάστηκε γι’ αυτή τη σφοδρή επίθεση όπου καλείται τώρα (με ψηφισμένο νόμο) να πρωτοστατήσει ώστε να ανατραπεί. Ουσιαστικά, η Αριστερά υποτίμησε τον αντίπαλο. Τον περιόρισε στο υπουργείο Παιδείας, ξεχνώντας πως κουμάντο κάνει η τρόικα. Συνηθισμένη σε μια αντιπαράθεση με νομοσχέδια, επέτρεψε στη Διαμαντοπούλου να παίξει το παιχνίδι με το καρότο για έναν νόμο που όλο ερχόταν αλλά τελικά ήρθε τέλη Αυγούστου. Ανέμενε καρτερικά την πρόκληση για να σηκώσει το γάντι, όμως ο αντίπαλος δεν της έκανε τη χάρη. Δεν αξιολόγησε σωστά ότι βασικός μοχλός της διάλυσης του δημόσιου πανεπιστημίου θα ήταν ο οικονομικός στραγγαλισμός του, ο οποίος δεν απαιτεί κάποια συγκεκριμένη νομοθετική ρύθμιση. Εγκλωβίστηκε σε μια συνδικαλιστικού τύπου παρέμβαση, την ίδια στιγμή που η κουβέντα μέσα στις σχολές αναβαθμιζόταν ραγδαία πολιτικά, χωρίς να μπορέσει να αντιστοιχηθεί στις απαιτήσεις των καιρών. Συμπερασματικά, η φοιτητική Αριστερά πήγε όπως «παλιά» σε μια εντελώς νέα κατάσταση.

Τα καθήκοντα της νέας χρονιάς

Ποια θα είναι όμως η στάση της φοιτητικής Αριστεράς τη νέα χρονιά που ξεκινάει με την πλάτη να βαραίνει από την ψήφιση του νόμου; Ο αέρας των πλατειών δεν φύσηξε μέσα στις σχολές είτε λόγω της περιόδου (εξεταστικές) είτε λόγω μιας φοβικότητας απέναντι σε ένα κίνημα που δεν ήταν προϊόν κάποιου σχεδίου της Αριστεράς ή των συνδικαλιστικών ηγεσιών. Το τι κατέγραψε αυτό το κίνημα στα μυαλά και τη συνείδηση της νεολαίας είναι νωρίς για να φανεί, αλλά η Αριστερά οφείλει να λάβει υπόψη της μια νέα κουλτούρα που πλέον κουβαλάει χιλιάδες κόσμου που συμμετείχε στις διαδικασίες των συνελεύσεων σε κάθε πλατεία της χώρας. Πώς, δηλαδή, ετερόκλητος κόσμος μπορεί να συζητά, να αποφασίζει, να παράγει πολιτική, να λειτουργεί δημοκρατικά, να σέβεται την άλλη άποψη, να κατακτά και να επιβάλει την ισότητα χωρίς εξαιρέσεις, να είναι σε θέση να συμφωνεί και να καταγράφει αυτή τη συμφωνία του σε απλά, κατανοητά κείμενα, να στρατεύεται κάτω από αιτήματα που εκφράζουν την πηγαία διάθεσή του να αγωνιστεί και όχι να αντανακλούν την επιβεβαίωση κάποιας συγκεκριμένης ανάλυσης της Αριστεράς. Αυτά και χιλιάδες άλλα δείγματα για το πώς ο ίδιος ο κόσμος αναζητά και τελικά βρίσκει τους τρόπους να οργανωθεί και να παλέψει, θα πρέπει να αποτελέσουν σοβαρά στοιχεία αυτοκριτικής της φοιτητικής Αριστεράς που είχε «μάθει» στον πλατφορμισμό, στις πρωτοπορίες, στις πολύωρες και ανέξοδες διαδικασίες, στους μικροηγεμονισμούς, στην πολιτική για τους ειδικούς.

Ταυτόχρονα, η φοιτητική Αριστερά πρέπει να επανακαθορίσει το ρόλο της μέσα στις σχολές κύρια σαν πολιτική δύναμη και δευτερευόντως σαν συνδικαλιστικά σχήματα και παρατάξεις. Κάθε μικρός και μεγάλος αγώνας αυτή τη στιγμή διαπερνιέται από τη μεγάλη αντιπαράθεση με το πολιτικό σύστημα. Αυτό ανέδειξαν οι πλατείες με το σύνθημα «Δεν φεύγουμε αν δεν φύγετε», αυτή είναι η νικηφόρα προοπτική κάθε κινητοποίησης που θα ξεσπάσει. Ολοένα και αυξανόμενα κομμάτια κόσμου αντιλαμβάνονται πλέον πως δεν μπορεί να σωθεί κανείς από μόνος του, πως δεν μπορεί να υπάρξει κάποια κλαδική ή συνδικαλιστική διεκδίκηση που να κερδίσει, πως ο νέος νόμος-πλαίσιο δεν μπορεί να πέσει αν δεν πέσει το σύνολο του πολιτικού συστήματος που μας έφερε ως εδώ. Αν αυτό κρύβει τον κίνδυνο της παραλυσίας μπροστά στο «θηρίο», φανερώνει και τη δυνατότητα για έναν μεγάλο πανεθνικό λαϊκό ξεσηκωμό με το φοιτητικό κίνημα πραγματικό μέρος του και όχι απλά αλληλέγγυο. Αν η ανατροπή της εκπαιδευτικής πολιτικής φαντάζει ακατόρθωτη σε αυτές της συνθήκες, η Αριστερά δεν πρέπει να εγκλωβιστεί σε μια τέτοια αντιπαράθεση αλλά να προτάξει με τόλμη τη ρήξη με αυτό το σάπιο πολιτικό σύστημα. Να διατηρήσει ανοιχτή την επικοινωνία της πλατείας με τα αμφιθέατρα, να μην εξαντληθεί στην πεπατημένη αλλά να αξιοποιήσει τον πλούτο των εργαλείων, των μορφών και της εμπειρίας που πάραξε το ίδιο το λαϊκό κίνημα το προηγούμενο διάστημα, να αποδείξει ότι έχει την ικανότητα να μαθαίνει.

* Ο Στρατής Λαμπρίδης είναι μέλος του Δ.Σ. του Συλλόγου Σπουδαστών Ηλεκτρονικής ΤΕΙ Θεσσαλονίκης

Η παγκόσμια κρίση είναι διαρκής

2011-08-30T21:14:00.002+03:00

Οι καλοκαιρινοί οικονομικοί κλυδωνισμοί αναδεικνύουν το συστεμικό αδιέξοδο

του Γιώργου Τσίπρα, από τον Δρόμο της Αριστεράς, 27/8/2011

Ο Αύγουστος επεφύλασσε ένα ακόμη διεθνές χρηματιστηριακό τσουνάμι. Από το 2008 όταν ξέσπασε η χρηματοπιστωτική κρίση στις ΗΠΑ έχουν περάσει τρία χρόνια. Αντί της επαναφοράς των αγορών σε μια κάποια αισιοδοξία, τρία χρόνια διαγράφονται περισσότεροι κίνδυνοι. Οι κλυδωνισμοί διεθνείς και εθνικοί σε χρηματιστήρια και οικονομίες συνεχίζονται και δεν περιορίζονται στις ΗΠΑ και την ευρωζώνη. Τον προηγούμενο μήνα «κάηκαν» περισσότερα από 6 τρις δολάρια στα χρηματιστήρια, που ισοδυναμούν με το 10% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Θα ξεπεραστεί η κρίση του 2008;

Σε μια εκδήλωση του ΣΥΡΙΖΑ, τον Γενάρη του 2010, ένας από τους ομιλητές, γνωστός οικονομολόγος του ΣΥΝ, διαβεβαίωνε το ακροατήριο σχετικά με την τρέχουσα παγκόσμια οικονομική κρίση πως «θα ξεπεραστεί, όπως όλες οι καπιταλιστικές κρίσεις». Στο ίδιο μήκος κύματος, ο Ριζοσπάστης προσέγγιζε το ζήτημα ως μια από τις «τακτικές οικονομικές κρίσεις που έχουν περιοδικό χαρακτήρα», όπου με βεβαιότητα θα ακολουθήσει η ανοδική φάση του «οικονομικού κύκλου». Είτε πρόκειται για τον αγγλικό καπιταλισμό της εποχής του Μαρξ, δηλαδή των μέσων του 19ου αιώνα, είτε για τον παγκοσμιοποιημένο πλανητικό καπιταλισμό του 21ου αιώνα, θαρρείς πως δεν αλλάζει απολύτως τίποτα. Σε χώρους ιδιαίτερα της ευρωπαϊκής Αριστεράς αυτή η «νιρβάνα» απαντάται συχνά.

Τι είδους Αριστερά είναι αυτή, όμως, και ποιο μαρξισμό πρεσβεύει, όταν ακόμη και αστοί οικονομολόγοι, που υποστήριζαν τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές και τον ίδιο τον καπιταλισμό, κάνουν λόγο για βαθύ, συστημικό πρόβλημα χωρίς ορατή διέξοδο; Μήπως αυτοί οι φίλοι στην Αριστερά γνωρίζουν κάτι που εμείς οι υπόλοιποι δεν γνωρίζουμε; Στηρίζονται στην εμπεριστατωμένη μελέτη των σύγχρονων εξελίξεων; Κατά ένα μέρος, στηρίζονται ακριβώς στο κλείσιμο των ματιών στις σύγχρονες εξελίξεις ή ακόμη και σε όλη τη νεότερη εποχή του ιμπεριαλισμού. Στηρίζονται σε μια θεωρητίστικη, απαρχαιωμένη προσέγγιση του καπιταλισμού με όρους 19ου αιώνα. Κατά ένα άλλο μέρος, η σπουδή να προβλεφτεί το τέλος της κρίσης πηγάζει από το άγχος διαχωρισμού απ’ αυτό που θεωρείται «καταστροφολογία» της σοβιετικής εποχής και άγχος κάθαρσης –τάχα- της επιστήμης του μαρξισμού από ιδεολογικά στοιχεία. Μόνο που επιστήμη σημαίνει μελέτη του συγκεκριμένου. Έτσι πέφτουν οι ίδιοι στο λάθος που προσάπτουν αλλού, αρνούμενοι από ιδεολογικό «κόλλημα» να αναγνωρίσουν τη σύγχρονη πραγματικότητα μιας βαθιάς, παρατεταμένης -κοντά τέσσερις δεκαετίες τώρα- και κατά κύματα επιδεινούμενης κρίσης υπερσυσσώρευσης, που μαστίζει τουλάχιστον τα τρία «δυτικά» κέντρα του παγκόσμιου καπιταλισμού (Β. Αμερική, Δ. Ευρώπη, Ιαπωνία), που το βαθύτερο μέχρι σήμερα επεισόδιο διανύουμε από το 2008.

Η ανίατη αρρώστια του καπιταλισμού

Όταν ξεσπούσε η κρίση του 1929, κανείς γνωστός τότε μαρξιστής δεν είχε σπεύσει να διαγνώσει πως «η κρίση θα ξεπεραστεί». Κι όμως, δεν είχε προηγηθεί μέχρι τότε τίποτα τόσο βαθύ και παγκόσμιο. Στη δεκαετία του ’20, είχαν μάλιστα εμφανιστεί απόψεις που υποστήριζαν τη δυνατότητα του νεότερου καπιταλισμού να αποφεύγει τις κρίσεις. Αντίθετα, η κρίση του 1929 ήταν κάτι παραπάνω από την πανηγυρική διάψευση των απόψεων αυτών. Έδειχνε να αποτελεί σύμπτωμα και επιβεβαίωση μιας γενικής κρίσης και αποσύνθεσης του καπιταλισμού και όχι πια ζήτημα μίας ακόμη περιοδικής κρίσης, μίας απλά φάσης ενός ακόμη οικονομικού κύκλου κ.λπ. Η αναιμική ανάκαμψη και η νέα πτώση που ακολούθησε στη δεκαετία του ’30, η πρωτοφανής καταστροφή του πολέμου και η μεταμόρφωση του κόσμου ως «λύση» δεν διέψευσαν την προσέγγιση εκείνη.

Με σημείο εκκίνησης τη δεκαετία του ’70 και τις δύο πετρελαϊκές κρίσεις του ’73 και ’79, δεν είναι μόνο ότι ο δυτικός καπιταλισμός έχει αφήσει οριστικά πίσω του τη λεγόμενη μακρά περίοδο ανάπτυξης που ακολούθησε τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο (βλ. τους πίνακες των ετήσιων ρυθμών του ΑΕΠ). Όπως κι αν επιθυμεί να το ορίσει κανείς -κρίση ή αλλιώς-, ο καπιταλισμός, εδώ και πάνω από τρεις δεκαετίες, εκδηλώνει ένα βαθύ πρόβλημα αναπαραγωγής με πιο φανερό σύμπτωμα τον επιδεινούμενο «βήχα» μέχρι πνιγμού των ρυθμών ανάπτυξης. Το πιο ουσιώδες σύμπτωμα του προβλήματος είναι ο χωρίς προηγούμενο καταστροφισμός παραγωγικών δυνάμεων και ολόκληρων χωρών ή και περιοχών του πλανήτη ως διαρκής όρος αποτροπής της κατάρρευσης (καταστροφισμός, στον οποίο ο πόλεμος είναι μέχρι τώρα μόνο ένα δευτερεύον μέσο), ο παρασιτισμός και το σάπισμα (με πιο έκδηλο φαινόμενο την οικονομία-καζίνο).

Αν θεωρήσουμε τα μέσα του 19ου αιώνα ως απαρχή του παγκόσμιου καπιταλισμού, η περίοδος στην οποία αναφερόμαστε καλύπτει περίπου το τελευταίο τέταρτο της ιστορίας του. Δεν μπορεί, λοιπόν, να χαρακτηριστεί πρόσκαιρη, ενώ την ίδια στιγμή ανώμαλη είναι κι όλη η προηγούμενη πορεία, με την εξαίρεση της μεταπολεμικής εικοσαετίας: τον πρώτο σπασμό με το Μεγάλο Πόλεμο του ’14-’18 ακολουθεί πολύ σύντομα η Μεγάλη Κρίση του ’29, νέος μεγάλος σπασμός με το δεύτερο πόλεμο, ενώ το ένα τρίτο του πλανήτη αποσπάται σε αντιεξουσίες κ.λπ. Αν ένα συστατικό του μαρξισμού είναι η πολιτική οικονομία του καπιταλισμού, τότε μαρξισμός σήμερα σημαίνει την πολιτική οικονομία του σύγχρονου παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού σε κρίση ή την πολιτική οικονομία της Κρίσης. Γιατί όλες οι πολιτικές των τελευταίων δεκαετιών είναι πολιτικές αντιμετώπισης της κρίσης.

Ένα επίκαιρο παράδειγμα: Έχει ανοίξει μια συζήτηση σε χώρους κυρίως της σοσιαλδημοκρατίας και της ευρωπαϊκής Αριστεράς για μια ρύθμιση που θα αντιμετωπίσει το πρόβλημα της φανταστικής οικονομίας, που απειλεί να πνίξει την πραγματική. Ένα πρόβλημα εδώ είναι πως η προσφυγή στην άυλη κερδοσκοπία και η εκτίναξή της δεν προήλθε μόνο από την απληστία για περισσότερα και άμεσα κέρδη από μεγαθήρια, που δεν είχαν τη δυνατότητα προηγούμενα, αλλά κατά ένα μέρος απαντούσε ακριβώς στο πρόβλημα της ασφυξίας από την υπερσυσσώρευση στην πραγματική οικονομία. Η περιπέτεια του νόμου για τη μεταρρύθμιση του χρηματοπιστωτικού συστήματος των ΗΠΑ, το προηγούμενο καλοκαίρι, σε συνθήκες που η κρίση απαιτούσε περισσότερο κι όχι λιγότερο «αέρα», είναι ενδεικτική. Απλώς δεν έγινε καμιά ουσιώδης αλλαγή.

Η κρίση, το «άυλο» και η περιφέρεια

Οξυγόνο του καπιταλισμού είναι η υπεραξία και μόνον αυτή. Η παραγωγή και πραγματοποίηση (μέσω της πώλησης των προϊόντων) υπεραξίας, δηλαδή απλήρωτης εργασίας στην παραγωγή. Ιστορικά δύο ήταν οι βασικές συστημικές ανάσες του καπιταλισμού στον 20ό αιώνα που διεύρυναν ταυτόχρονα τη δυνατότητα παραγωγής και πραγματοποίησης υπεραξίας σε διεθνή κλίμακα. Πρώτο, η γενίκευση σε βιομηχανική κλίμακα της επιστημονικής οργάνωσης της εργασίας, που φτάνει μέχρι το λεγόμενο μετα-φορντικό μοντέλο στις μέρες μας. Δεύτερο, η διεύρυνση και ανάπτυξη ροών από την περιφέρεια προς τα κέντρα του δυτικού καπιταλισμού καθώς και το άνοιγμα στην πρώτη αγορών για τα προϊόντα των δεύτερων - διεύρυνση που εκτείνεται από το μεταπολεμικό νεοαποικισμό μέχρι τη σύγχρονη παγκοσμιοποίηση. Η μακρόχρονη κυματοειδής κρίση του σύγχρονου καπιταλισμού σηματοδοτεί την εξάντληση της προωθητικής δύναμης των δυο αυτών «επαναστάσεων», παρά το γεγονός ότι ιδιαίτερα η δεύτερη επιταχύνθηκε στο περιβάλλον της κρίσης με τις ιλιγγιώδεις αλλαγές που έχουν συντελεστεί στις σχέσεις κέντρου-περιφέρειας κυρίως μετά την παράδοση του πρώην ανατολικού μπλοκ.

Το παγκόσμιο ΑΕΠ για το 2010 ανήλθε στα 62 τρισ. δολάρια. Τον Δεκέμβρη του ίδιου έτους, η αξία μόνο των εκτός χρηματιστηρίων παραγώγων, των οποίων έχει γνώση η BIS (Bank for International Settlements), και μόνο για τις χώρες του G10 συν την Ελβετία ανερχόταν στα 601 τρισ. δολάρια, περίπου η δεκαπλάσια από το παγκόσμιο ΑΕΠ - στο οποίο συνυπολογίζεται και η δραστηριότητα της φανταστικής οικονομίας και άρα η αναλογία είναι χειρότερη. Αφού πρώτα η ασφάλιση κινδύνου επεκτάθηκε σε χρηματιστικά προϊόντα (το άυλο στο τετράγωνο), η απογείωση των παραγώγων ξεκίνησε μετά τα μέσα της δεκαετίας του ’90 επί Κλίντον. Ωστόσο, η απογείωση προς το άυλο πλην παραγώγων, η εμπορευματοποίηση, η χρηματιστικοποίηση, η απελευθέρωση κάθε είδους αγορών, η υπερχρέωση -ιδιωτική και δημόσια- και η χρεομηχανή (στην οποία είχε εμπλακεί και το πρώην ανατολικό μπλοκ, αλλά εκτινάσσεται κι εδώ μετά το ’90) είχε προηγηθεί και αποτελεί τη βάση της οικονομίας-καζίνο, με την οποία τα χρηματοπιστωτικά μεγαθήρια ανά τον κόσμο σωρεύουν πλούτο στο χώρο της οικονομίας των χαρτιών, αποστραγγίζοντας την πραγματική οικονομία και προς τα κέντρα αποστραγγίζοντας την περιφέρεια. Η ελληνική εμπειρία της «ληστείας του χρηματιστηρίου» όπως και η τωρινή διεθνής κρίσης χρέους είναι ενδεικτική. Ιδιωτικοποίηση των κερδών και κοινωνικοποίηση των ζημιών σε εθνικό επίπεδο, διεθνοποίηση των κερδών και εθνικοποίηση των ζημιών. Η αναφορά σε ραντιέρηδες, για τους οποίους ο Λένιν έκανε λόγο 100 χρόνια πριν, έγινε της μόδας, σε μια εποχή που τα μεγέθη και η κυρίαρχη θέση των ραντιέρηδων δεν επιδέχονται καμία σύγκριση με την εποχή εκείνη. Η κρίση δημόσιου χρέους, που οξύνθηκε τα τελευταία δυο χρόνια ως επίκεντρο της κρίσης, δεν μπορεί να ιδωθεί ξέχωρα από τη συνολική εκτίναξη της οικονομίας των χαρτιών.

Ωστόσο, πριν από αυτό, και εδώ είναι το πιο σημαντικό, προηγείται η σχετική συρρίκνωση της παραγωγικής βάσης μέσα στην ίδια τη λεγόμενη πραγματική οικονομία, έτσι που τα παράγωγα είναι τελικά η κορυφή του παγόβουνου. Για παράδειγμα, η Vodafone Ελλάδας με τζίρο για το προηγούμενο έτος 1,1 δισ. ευρώ και κέρδη 275 εκατομμύρια, καλύπτει την υλικοτεχνική συντήρηση και λειτουργία του δικτύου της με το 10% περίπου του τζίρου της, ενώ το τεχνικό της προσωπικό που απασχολείται σε αυτό είναι λιγότερο από το 10% των περίπου δυόμισι χιλιάδων υπαλλήλων της. Με άλλα λόγια, χωρίς να αλλάξουν οι εργασιακοί όροι, το ίδιο ακριβώς υφιστάμενο δίκτυο θα μπορούσε θεωρητικά με κάποιες αφαιρέσεις μη-υλικοτεχνικές (σε μάρκετινγκ, διαφήμιση κ.λπ.) να λειτουργήσει περίπου με το 10% του κόστους και προσωπικού. Επιπλέον, ενώ η Vodafone κατέχει σήμερα το ένα τρίτο της αγοράς, θα μπορούσε με μια αύξηση του τεχνικού της προσωπικού μόνο κατά 50% -δηλαδή συνολικά με λίγες εκατοντάδες εργαζόμενους- να εξασφαλίσει τη λειτουργία όλης της κινητής τηλεφωνίας στην Ελλάδα, που σήμερα τζιράρει το 2% του ΑΕΠ και αποσπά πολλαπλάσιο ποσοστό από την τσέπη μιας λαϊκής οικογένειας. Το μεγαλύτερο μέρος των αποκαλούμενων τηλεπικοινωνιακών κολοσσών είναι απλώς «αέρας». Αυτή είναι μια όψη του σαπίσματος της σύγχρονης καπιταλιστικής οικονομίας, εσωτερική του «πραγματικού» της σκέλους, πριν ακόμη φτάσουμε στη χρηματιστικοποίηση, στα παράγωγα κ.λπ.

Για την κυρίαρχη οικονομική σκέψη δεν υπάρχει η έννοια του «αέρα», όπως και της «υπεραξίας», και δεν υπάρχει διαφορά ανάμεσα στα χρηματιστικά κέρδη ή τους τόκους και στα κέρδη μιας επιχείρησης που παράγει βιομηχανικά προϊόντα. Έτσι και οι κρίσεις είναι μοιραία «ουρανοκατέβατες» και οι μαθητές ανεπίδεκτοι μαθήσεως. Κατ’ αναλογία, άλλοι που αναφέρονται στην υπεραξία και στο μαρξισμό δεν κάνουν διάκριση ανάμεσα σε μια τράπεζα και μια βιομηχανία («οι τράπεζες παράγουν υπεραξία») ή βαφτίζουν συλλήβδην εργατική τάξη όλους τους μισθωτούς κ.λπ. Ωστόσο, η σχετική συρρίκνωση της παραγωγικής βάσης, παρά τη σχετική μεγέθυνση του παγκόσμιου προλεταριάτου, την καπιταλιστικοποίηση της περιφέρειας και την εξέλιξη των τεχνολογικών μέσων, είναι ένα ζήτημα που αναζητά επίμονα την ερμηνεία του, αν δεν είναι η απόδειξη του συστημικού προβλήματος και της ασφυξίας που κατατρέχει το σύγχρονο καπιταλισμό στην πραγματική του οικονομία, στην παραγωγή και πραγματοποίηση υπεραξίας.

Υπάρχουν σήμερα στην περιφέρεια, ιδιαίτερα στη νότια και νοτιοανατολική Ασία αλλά και σε τμήματα της Λατινικής Αμερικής ή της Κίνας, στην Αίγυπτο κ.λπ., μερικές εκατοντάδες εκατομμυρίων ανειδίκευτων εργατών γης και μικρής ή μεγάλης βιομηχανίας, χαμηλής ή μηδενικής τεχνικής σύνθεσης, με άθλιες συνθήκες εργασίας και διαβίωσης, που είναι σχεδόν «εξαφανισμένοι» ακόμη και ως εικόνα από το δημόσιο πολιτικό λόγο. Το γνωστό από παλιά παράδειγμα της Nike, όπου για κάθε 100 δολάρια παπουτσιών στις ΗΠΑ ο Ινδονήσιος εργάτης παίρνει περίπου 1 δολάριο, είναι μία από τις πολλές όψεις. Μαζί με μερικές ακόμη εκατοντάδες εκατομμυρίων των υπολοίπων εργατών στις ίδιες και άλλες χώρες της περιφέρειας και των κέντρων παράγουν το σύνολο του παγκόσμιου υλικού πλούτου, πάνω στον οποίο κανιβαλίζουν, διαχειρίζονται, απομυζούν, ληστεύουν, καταστρέφουν οι κορυφές της παγκόσμιας οικονομίας με προεξέχοντα τα χρηματοπιστωτικά μεγαθήρια. Οι εργαζόμενοι αυτοί ζουν κατά περίπτωση σε ωκεανούς διευρυνόμενης προλεταριοποίησης, εξαθλίωσης, μαζικής εξόδου από την ύπαιθρο προς τις παραγκουπόλεις, κοινωνικού αποκλεισμού.

Αν η καπιταλιστική αγορά σε παγκόσμια κλίμακα διευρύνθηκε λόγω της ανάπτυξης του καπιταλισμού στην περιφέρεια και διευρύνεται λόγω της εμπορευματοποίησης και της απελευθέρωσης, διευρύνεται ως «αγορά πλην δούλων» με ολοένα διευρυνόμενο το «πλην δούλων», και αυτό αφορά και τα κέντρα ως σύμπτωμα της κρίσης και μακροπρόθεσμα δημιουργεί όρους βαθέματος της κρίσης. Έτσι, το πλιάτσικο και η δημιουργία όρων καταρρέουσας Ανατολικής Ευρώπης για την Ελλάδα θα δημιουργήσει επίσης και μια Ελλάδα-μικρότερη αγορά, π.χ. για τα γερμανικά προϊόντα. Απ’ την άλλη, το επιτυχές πείραμα της Ανατολικής Ευρώπης, δηλαδή της διαχείρισης σχετικά υψηλής μόρφωσης και ειδίκευσης εργατικής δύναμης με όρους περιφέρειας, θα πιέζει για αντίστοιχους πειραματισμούς όχι μόνο σε χώρες όπως η Ελλάδα αλλά και στα κέντρα.

Οι «αυταπάτες» της διεξόδου από την κρίση

Οι οικονομικοί κύκλοι της παγκόσμιας οικονομίας την τελευταία 35ετία είναι κύκλοι επιδείνωσης της κρίσης, όπου ο διαρκής καταστροφισμός κατά κύματα θυμίζει τις ανθρωποθυσίες των Ίνκας, ώστε να ευφραίνεται το τέρας της παγκόσμιας αγοράς. Οι αρχές και τα τέλη, δηλαδή τα γυρίσματα των δεκαετιών από το ’73 μέχρι σήμερα, έλκουν τις μεγάλες διεθνείς υφέσεις και πτώσεις, αλλά αυτό δεν λέει πολλά κι ακόμη λιγότερα λένε οι πτώσεις του Dow Jones και το κάψιμο χαρτιών. Έτσι η Λατινική Αμερική ολόκληρη γνώρισε επίμονους αρνητικούς ρυθμούς από την αρχή της Κρίσης μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’90, καθώς οι ΗΠΑ ξεφόρτωναν τη δική τους κρίση. Η Ανατολική Ευρώπη γνώρισε μια δραματική συρρίκνωση και απαξίωση των οικονομιών και του παραγωγικού της δυναμικού από το ’88 μέχρι τα μέσα της επόμενης δεκαετίας, που στα τέλη της ήρθε η σειρά για τις τίγρεις και τους δράκοντες της Νοτιοανατολικής Ασίας, και μένει να δούμε αν στα τέλη της πρώτης δεκαετίας του αιώνα χτύπησε η καμπάνα για την περιφέρεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ποιον άλλον ακόμη. Αυτά είναι απλώς τα πιο «μαζικά» γεγονότα, χωρίς να ξεχνάμε τις πιο μεμονωμένες καταρρεύσεις χωρών, και κυρίως τις πιο εντοπισμένες σε ζώνες περιπτώσεις πιο αργής αποβιομηχάνισης, υπερχρέωσης κ.λπ. Για παράδειγμα, η δεκαετία του ευρώ για τη χώρα μας καταγράφεται τυπικά ως δεκαετία ανάπτυξης... Η δεκαετία αυτή, όμως, ήταν και διεθνώς μια δεκαετία που πολλοί ξεγελάστηκαν και πολλά μυαλά πήραν αέρα, καθώς δούλεψε στο φουλ το τρομπάρισμα της παγκόσμιας οικονομίας με αέρα, και βέβαια το νέο επεισόδιο της Κρίσης ήταν ήδη και θα είναι πιο παταγώδες και μακρόχρονο.

Η παρατεταμένη και κατά κύματα επιδεινούμενη και καταστροφική οικονομική κρίση, για την οποία δεν προκύπτει κάποια χειροπιαστή διέξοδος για το σύγχρονο καπιταλισμό, δεν είναι ένα ιδεολογικό στοιχείο αλλά ένα αναγνωρίσιμο στοιχείο της πραγματικότητας, που έχει άμεση πολιτική σημασία. Έτσι, για την Ελλάδα, το στοιχείο της παγκόσμιας κρίσης, ιδιαίτερα με τη σφοδρότητα που χτυπά την Ευρωζώνη, περιορίζει ακόμη περισσότερο τις ρεαλιστικές επιλογές για τη χώρα, στον αντίποδα των επιλογών που κυριαρχούν, αλλά αυτό δεν εκφράζεται στον πολιτικό λόγο τουλάχιστον των δυο μεγάλων κομμάτων της Αριστεράς. Βέβαια, πριν απ’ αυτό υπήρξαν άλλες παρανοήσεις, π.χ. για τον ελληνικό καπιταλισμό και την Ε.Ε., που παίζουν μεγαλύτερο ρόλο στη στάση που κρατήθηκε και κρατιέται από την Αριστερά.

Το ΔΝΤ σε έκθεσή του το 2006 κάνει την πρόβλεψη ανάπτυξης για τα χρόνια μέχρι το 2011 που φαίνεται στο σχετικό πίνακα. Το πρόβλημα δεν είναι η μη πρόβλεψη του νέου υφεσιακού επεισοδίου, αλλά η φανερή απογείωση από την πραγματικότητα και η «νιρβάνα» που είναι μόνιμος κάτοικος της κυρίαρχης οικονομικής σκέψης.

Στην Αριστερά;

Στον «Δρόμο» του Σαββάτου 6/8, τέυχος 77!

2011-08-08T11:44:00.000+03:00

Ο δρόμος της ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ
Η Ολυμπία Οδός μετατράπηκε σε. Αιωνία Αιδώς
Το βάλτωμα της εθνικής οδού Κορίνθου - Πατρών και η υποταγή στις επιταγές των εργολάβων

Τρίζουν τα θεμέλια της Ευρζώνης ναυαγούν ξανά τα σχέδια «σωτηρίας»

Βαρυχειμωνιά τον Αύγουστο

Χωρίς ανάσα, ξανά και ξανά ο ίδιος εφιάλτης

ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ
Η κτηνοτροφία καταρρέει, του Νίκου Ταυρή

«Από Σεπτέμρβη θα βγούμε στους δρόμους»
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ Δ. Καμπούρη, προέδρου Πανελλήνιας Ένωσης Κτηνοτρόφων, στην Ξένια Πηρούνια

Γνώμη

Βαφτίζουν την εργασία «προσφορά», του Γιώργου Κατερίνη

Ζητείται αγώνας για εθνική κυριαρχία, του Κώστα Ανδριανόπουλου

Σενάριο «Αρμαγεδδών»
Οι αγορές αποκαλύπτουν τη συστημική κρίση του καπιταλισμού, αποδομούν το αρχιτεκτόνημα του ευρώ και μηδενίζουν πάλι το. κοντέρ στην επιχείρηση «διάσωσης» της Ελλάδας, του Γιάννη Κιμπουροπούλου

Τέσσερις παρενέργειες από την επέκταση της «ευρω-μόλυνσης»

Η Ολυμπία Οδός μετατράπηκε σε. Αιωνία Αιδώς
Στα γρανάζια των εργολάβων και των τραπεζών η Κορίνθου - Πατρών, των Κ. Παγουλάτου - Γ. Κατερίνη

Τα έργα σταματούν, τα διόδια συνεχίζουν κανονικά και με το «νόμο»
Μπορούμε να ανοίξουμε άλλους δρόμους για τη χώρα και την κοινωνία, του Νίκου Νούλα

Ναρκοθετημένες οι αλλαγές στην αντι-ναρκωτική πολιτική, του Γιώργου Τσίπρα

Αριστερά
Συγκροτήθηκε η πρωτοβουλία κατά του ευρώ και της ΕΕ

Αργήσαμε γιατί διστάζουμε, του Χρίστου Καραμάνου
Αναγκαίο και κρίσιμο βήμα, του Παναγιώτη Μαυροειδή

Μετανάστες με. τσιπάκι, του Μάριου Διονέλλη

Οργανωμένη Πολιτική Τρομοκρατία
Η σφαγή στη Νορβηγία, το κράτος, τα ΜΜΕ και το Ισραήλ, του James Petras

ΕΡΓΑΣΙΑ

«Τα παιδιά του ήλιου»
Δουλεύοντας στα σκλαβοπάζαρα της τουριστικής Χαλκιδικής

Ποιος οπλίζει το χέρι του κάθε Λυμπέρη;
Οι λάιφ στάιλινγκ εκδόσεις εκτελούν τα εργασιακά δικαιώματα, του Μιχάλη Σιάχου

Σε επίσχεση εργασίας οι εργαζόμενοι στην ΑΒΕΞ
Κίνδυνος λουκέτου σε ακόμα ένα εργοστάσιο της Πάτρας, της Κατερίνας Παγουλάτου

ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Οι ΜΚΟ «δανείζουν» εργαζόμενους στο Ελληνικό Δημόσιο, της Ιωάννας Ραδαίου

Το σχέδιο Ισραήλ - Παπανδρέου συνεχίζεται.
Ζητάνε τώρα και λεφτά από τον Στόλο της Ελευθερίας, του Μάριου Διονέλλη

Νέα νεοναζιστική πρόκληση από τη Χρυσή Αυγή
Με «άγημα» συμμετείχε στις εκδηλώσεις για τα Δερβενάκια

επικοινωνία
Μια πασιέντζα για το ΙΣΤΑΜΕ, του Μάριου Διονέλλη

Επιβάλλεται ριζική στροφή στη διαχείριση των απορριμμάτων
Τι λέει η Πρωτοβουλία Συνεννόησης για τη Διαχείριση των Απορριμμάτων

ΔΙΕΘΝΗ

Είναι «τέλος εποχής» για την Τουρκία η παραίτηση των στρατηγών;, της Αριάδνης Αλαβάνου

Γυρίζει
Σκόπιμες εντάσεις στο Κόσσοβο

Μια ψευδεπίγραφη κρίση με αντικείμενο το αμερικανικό Χρέος, του Μάικλ Χάντσον

ΣΥΡΙΑ
Εσωτερική λαϊκή απαίτηση και εξωτερική πολιτική ατζέντα, του Nassar Ibrahim

Οι Τυνήσιοι κομμουνιστές προετοιμάζουν πλατύ πολιτικό και κοινωνικό μέτωπο
Για την εκπλήρωση των στόχων της επανάστασης!

Η άλλη Θεσσαλονίκη

Οι μαυραγορίτες των δημοσίων αγαθών
ΟΑΣΘ και ΕΠΑ κερδοσκοπούν σε βάρος της κοινωνίας, του Γιώργου Θεοδωρόπουλου

Και τα σκουπίδια στα ιδιωτικά συμφέροντα;
Παραιτήθηκε ο αντιδήμαρχος Καθαριότητας λόγω διαφωνιών με τον κ. Μπουτάρη, της Δέσποινας Ιωαννίδου

Φυσάει βοριάς
Οι νέοι εθνικοί ευεργέτες Μπουτάρης και Καρατζαφέρης, του Γιάννη Βορεινού

Πολιτισμός

Η προφητική ιστορία του Αττάλου Γ της Περγάμου, της Δέσποινας Κουτσούμπα

Με κόντρα τον καιρό
Αθήνα, πόλη καθαρή, του Σταύρου Γεωργά

Ο συγκλονιστικός Ριχάρδος ο Γ, του Δημήτρη Οικονόμου

Πρώτη ύλη
Ανεπίκαιροι στοχασμοί, του Γιώργου Αναγνώστη

Η Σιωπή των Λαλίστερων, του Δημήτρη Αρμάου

«Υποτιμήσαμε τις συνέπειες της ταχυδρομικής απελευθέρωσης»
Ένα γράμμα από την Ολλανδία με. ελληνικό ενδιαφέρον

ΠΕΡΙΠΤΕΡΟ ΙΔΕΩΝ του Στέλιου Ελληνιάδη

Ο λαός του Ισραήλ: Με όνειρα στον αέρα και το κεφάλι στη γη!

ΣΚΙΤΣΟ του Πέτρου Ζερβού: Βενιαμίν Νετανιάχου

Εναλλάξ του ΚΙΜΠΙ
Διακοπές στην Ουτοπία

Όσα θάφτηκαν του Σωκράτη
Καλοί μου άνθρωποι, στραβά, πολύ στραβά αρμενίζετε

Εν τέλει
Σκέψεις για τις αποστολές στη Γάζα, του Τάκη Πολίτη

Δελτίο Τύπου ΚΟΕ: To "Dignité" καταλήφθηκε - Συγκέντρωση σήμερα 7μμ Σύνταγμα

2011-07-20T11:22:00.000+03:00

ΚΟΕ - Δελτίο Τύπου

ΑΞΙΟΣ Ο ΜΙΣΘΟΣ ΣΑΣ ΚΥΡΙΕ ΠΑΠΟΥΛΙΑ ΚΑΙ ΚΥΡΙΕ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ!

Πού να καταλάβετε ότι η Αξιοπρέπεια δεν καταλαμβάνεται εξ εφόδου…

Από το πρωί σήμερα το γαλλικής σημαίας σκάφος «Dignité» («Αξιοπρέπεια»), το μοναδικό από το Στόλο της Ελευθερίας ΙΙ που κατάφερε να σπάσει την απαγόρευση απόπλου που επέβαλαν οι ραγιάδες της κυβέρνησης Παπανδρέου, βρισκόταν στα διεθνή χωρικά ύδατα έξω από τη Γάζα. Με 16 ανθρώπους, περιλαμβανομένου του πληρώματος, η Αξιοπρέπεια περικυκλώθηκε από σκάφη του ισραηλινού πολεμικού ναυτικού. Από τις 10:30 π.μ. είχε κοπεί κάθε επικοινωνία. Πριν από λίγο, ισραηλινοί κομάντος κατέλαβαν το σκάφος, κουρελιάζοντας για μια ακόμη φορά κάθε έννοια διεθνούς δικαίου. Σε αυτές τις κρίσιμες στιγμές, η καρδιά και ο νους μας βρίσκονται πλάι στους 16 ανθρώπους που εκπροσωπούν ένα μεγάλο εγχείρημα αλληλεγγύης και ανθρωπιάς. Στο πρόσωπό τους βρίσκουν έκφραση εκατομμύρια και εκατομμύρια ανθρώπων απ’ όλο τον κόσμο.

Η ελληνική κυβέρνηση-υπάλληλος των ισραηλινών αλλά και ο πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας (;) που κατάφερε να είναι ο πρώτος στην ιστορία εκπρόσωπος της Ελλάδας ο οποίος αποδοκιμάστηκε από Παλαιστίνιους πολίτες, μπορούν να είναι ικανοποιημένοι: απέτρεψαν την κάθοδο του Στόλου της Ελευθερίας ΙΙ, και επέτρεψαν στον Γολιάθ να ριχτεί ανενόχλητος σε ένα καρυδότσουφλο. Ας μην ανησυχούν που το «Dignité» κατάφερε να τους ξεφύγει: θα ξαναλάβουν συγχαρητήρια από τους αιματοβαμμένους νεοναζί. Θα ήταν δείγμα τεράστιας αφέλειας να τους ζητήσουμε να παρέμβουν έστω και αυτή την ύστατη στιγμή, απαιτώντας από το Ισραήλ να σεβαστεί το διεθνές δίκαιο. Είναι απλά συνένοχοι, και ο λαός μας θα θυμάται πώς εξευτέλισαν την Ελλάδα και την Αξιοπρέπεια.

Απαιτούμε την προστασία της ζωής και της ακεραιότητας των 16 επιβαινόντων.
Συμμετέχουμε σήμερα Τρίτη στις 19:00 σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας στο Σύνταγμα.
Δεν υπάρχει ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη - Λευτεριά στην Παλαιστίνη

19 Ιούλη 2011
Γραφείο Τύπου ΚΟΕ

ΝΤΡΟΠΗ ΣΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ-ΥΠΕΡΓΟΛΑΒΟ ΤΩΝ ΙΣΡΑΗΛΙΝΩΝ ΝΕΟΝΑΖΙ! ΝΑ ΕΠΙΤΡΑΠΕΙ ΑΜΕΣΑ Ο ΑΠΟΠΛΟΥΣ ΤΟΥ ΣΤΟΛΟΥ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ!

2011-07-11T15:39:00.000+03:00

Δελτίο Τύπου

ΝΤΡΟΠΗ ΣΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ-ΥΠΕΡΓΟΛΑΒΟ ΤΩΝ ΙΣΡΑΗΛΙΝΩΝ ΝΕΟΝΑΖΙ!
ΝΑ ΕΠΙΤΡΑΠΕΙ ΑΜΕΣΑ Ο ΑΠΟΠΛΟΥΣ ΤΟΥ ΣΤΟΛΟΥ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ!

Η κυβέρνηση Παπανδρέου, η κυβέρνηση του ξεπουλήματος της χώρας, εξακολουθεί να εξευτελίζει κάθε έννοια εθνικής κυριαρχίας σε όλα τα μέτωπα. Έτσι, εδώ και ένα μήνα περίπου, λειτουργεί ως δουλικός υπεργολάβος του φασιστικού κράτους του Ισραήλ, απαγορεύοντας τον απόπλου των σκαφών του διεθνούς Στόλου της Ελευθερίας ΙΙ από την Ελλάδα. Έχει αναλάβει δηλαδή τη δέσμευση να κάνει αυτό που δεν μπορεί να κάνει το Ισραήλ, μετά την παγκόσμια κατακραυγή για την περυσινή επίθεση και δολοφονία 9 ακτιβιστών του στολίσκου.

Επιπλέον, σήμερα ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας (;) Παπούλιας βρίσκεται στο Ισραήλ σε διατεταγμένη υπηρεσία για να βελτιώσει τη δημόσια εικόνα των σιωνιστών εγκληματιών, όπως και για να νομιμοποιήσει τις κοινές ασκήσεις πολέμου και τη συμμετοχή του Ισραήλ στο ξεπούλημα της χώρας μας. Ο απίστευτος και δίχως διεθνές προηγούμενο ραγιαδισμός της κυβέρνησης Παπανδρέου έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το διεθνές δίκαιο και με τα συμφέροντα της Ελλάδας, και προσβάλλει βάναυσα την αξιοπρέπεια του ελληνικού λαού, που εδώ και ενάμιση μήνα διακηρύσσει στις πλατείες τον πόθο του για Δημοκρατία και Δικαιοσύνη.

Η Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας καλεί κάθε προοδευτικό άνθρωπο να δώσει το παρόν αύριο Τρίτη 12/7, ώρα 7:00μ.μ., στα Προπύλαια, όπου η Πρωτοβουλία «Ένα Καράβι για τη Γάζα», ο Σύλλογος Αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό Λαό «Ιντιφάντα» και άλλες αλληλέγγυες συλλογικότητες και οργανώσεις διοργανώνουν συγκέντρωση και πορεία προς τη Βουλή.

Δεν υπάρχει ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη - Λευτεριά στην Παλαιστίνη
Όχι στην αναβάθμιση των σχέσεων της Ελλάδας με το εγκληματικό κράτος του Ισραήλ
Όχι στη δουλική υποταγή στις φασιστικές απαιτήσεις των σιωνιστών

11 Ιούλη 2011
Γραφείο Τύπου ΚΟΕ

Δελτίο τύπου για την μεγαλειώδη διαδήλωση στο Σύνταγμα, 29/6/2011

2011-06-30T14:24:00.000+03:00

Για τριανταέξι μέρες ο ανεπανάληπτος ξεσηκωμός του ελληνικού λαού διδάσκει αξιοπρέπεια. Και η αξιοπρέπεια είναι κάτι που λείπει από την κυβέρνηση που έγραψε σήμερα μια από τις μελανότερες σελίδες της μεταπολίτευσης.

Τύφλα να ‘ χουν οι δοσίλογοι του παρελθόντος που με το ένα χέρι πούλαγαν πατριωτισμό και με το άλλο χέρι έδιναν το λαό και τη χώρα στα εκτελεστικά αποσπάσματα. Δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από τη σημερινή κυβέρνηση που από τη μια υποστηρίζει ότι σώζει τη χώρα από τη χρεοκοπία και από την άλλη γδέρνει τον εργαζόμενο κόσμο και ξεπουλά το δημόσιο πλούτο.

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ στην πραγματικότητα είναι έκπτωτη. Ακόμη κι αν πέρασε το Μεσοπρόθεσμο χάρις στην ψήφο βουλευτών που έχουν πάρει οριστικό διαζύγιο με την ντροπή και το φιλότιμο, τελεί υπό προθεσμία. Δεν μπορεί και δεν δικαιούται να κυβερνήσει, δεν μπορεί και δεν δικαιούται να εφαρμόσει, έστω και για μια μέρα το νέο μνημόνιο.

Ολόκληρο το πολιτικό σύστημα είναι έκπτωτο στη λαϊκή συνείδηση. Είναι ένοχο για τον πρωτοφανή βιασμό της δημοκρατίας, της εθνικής αξιοπρέπειας, της λαϊκής κυριαρχίας.

Ο χημικός πόλεμος και η κτηνώδης βία που εξαπέλυσε η κυβέρνηση αποκλειστικό στόχο είχε να ξεμπερδέψει με το κίνημα της πλατείας. Δεν θα καταφέρουν όμως να κάμψουν το αγωνιστικό φρόνημα του λαού.

Η πρωτοφανής βαρβαρότητα των ΜΑΤ που έριχναν μέχρι και πέτρες στα κεφάλια των διαδηλωτών όταν ξέμεναν από χημικά, αποτελεί τρανή απόδειξη για την εξέλιξη που επιθυμεί η κυβέρνηση. Σε αυτή την εξέλιξη συνηγορούν ομάδες βίας που ποτέ άλλοτε δεν βρέθηκαν τόσο μακριά από τη λαϊκή θέληση και ποτέ άλλοτε δεν κινήθηκαν τόσο κοντά στους σχεδιασμούς της εξουσίας.

Η πλατεία Συντάγματος είναι του λαού. Δεν μπορεί κανένας να την αδειάσει από τη λαϊκή αγανάκτηση. Το κίνημα θα την ανακαταλάβει, θα την καθαρίσει, θα την ξανακάνει τόπο συγκέντρωσης εκατοντάδων χιλιάδων. Και αυτή η κυβέρνηση της βίας, των απειλών, της χρεοκοπίας και της πτώχευσης είναι το πρώτο απόστημα του απερχόμενου πολιτικού συστήματος που πρέπει να σπάσει, χωρίς καμιά καθυστέρηση.

Δελτίο Τύπου της ΚΟΕ για την καταστολή!

2011-06-30T14:21:00.000+03:00

ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΕΛΛΑΔΑΣ

Δελτίο Τύπου

28 Ιούνη 2011

Τα τανκς και η χούντα είναι εδώ

Δεν θα καμφθεί η αντίσταση του λαού!

Πάρτε το Μνημόνιο και φύγετε από δω!

Με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο αποκαλύφθηκε το σχέδιο της κυβέρνησης και των δυνάμεων καταστολής, το οποίο είχε προφανή στόχο την τρομοκράτηση των χιλιάδων διαδηλωτών και την ακύρωση της παλλαϊκής κινητοποίησης για τον 48ωρο αποκλεισμό της Βουλής, όπου ψηφίζεται το Μεσοπρόθεσμο.

Με την βοήθεια ομάδων που δεν έχουν καμιά σχέση με το μαζικό κίνημα και τις πλατείες, και που εκφράζουν ανοιχτά την εχθρότητά τους προς το μεγαλειώδες ειρηνικό δημοκρατικό κίνημα, ξεδίπλωσαν το καλά οργανωμένο σχέδιό τους. Πνίγοντας το Σύνταγμα και τους γύρω δρόμους με τόνους χημικών και εξαπολύοντας δολοφονικές επιθέσεις εναντίον των διαδηλωτών, αδιαφορώντας για πιθανά θύματα, αποκάλυψαν τις εντολές που είχαν από την απομονωμένη και πανικόβλητη κυβέρνηση, η οποία μετά τις απειλές τύπου Πάγκαλου καταφεύγει στην ωμή βία για να κρατηθεί στην εξουσία, εκτελώντας το συμβόλαιο που έχει υπογράψει με την τρόικα. Η χούντα σήμερα θέλησε να καταργήσει, να καθαρίσει με την ωμή βία και καταστολή την πλατεία Συντάγματος.

Ο λαός, όμως, οι χιλιάδες αγωνιζόμενοι στην Πλατεία Συντάγματος και σε όλες τις πλατείας της χώρας θα εντείνουν τον αγώνα. Θα σπάσουν την τρομοκρατία. Θα διώξουν την κυβέρνηση και το Μνημόνιο.

Ø Η χούντα δεν τελείωσε το ’73!

Ø Στον πάσσαλο της ατίμωσης όσοι ψηφίσουν το κατάπτυστο μεσοπρόθεσμο!

Ø Στον πάσσαλο της ατίμωσης όσοι σχεδίασαν και εκτέλεσαν το πογκρόμ ενάντια στο λαό στην Πλατεία Συντάγματος.

Ø Ο αγώνας συνεχίζεται! Για πραγματική δημοκρατία, ανεξαρτησία, αξιοπρέπεια, δικαιοσύνη και χειραφέτηση.

28/6/2011

Το Γραφείο Τύπου της ΚΟΕ

Τηλ. 210-6441745 * Φαξ 210-6430024 * Email info@koel.gr * Ιστοσελίδα www.koel.gr

Resistance Festival 2011

2011-06-25T23:25:00.000+03:00

4η ΔΙΕΘΝΗΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΚΙΝΗΜΑΤΩΝ
Resistance Festival 2011
Ο φόβος αλλάζει στρατόπεδο
Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών (Ιερά Οδός)
1 | 2| 3 ΙΟΥΛΙΟΥ

Τυνησία, Αίγυπτος, Συρία, Υεμένη… ξεσηκωμός στον Αραβικό κόσμο. Μαδρίτη, Βαρκελόνη, Λισαβόνα, Αθήνα… οι πλατείες αγανακτούν και κάνουν πολιτική. Ο νόμος «όπου υπάρχει καταπίεση θα υπάρχει και αντίσταση» δεν μπορούσε παρά να εκδηλωθεί!
Δεκαετίες ολόκληρες διεφθαρμένα καθεστώτα, φτώχεια και ανεργία. Ένας κόσμος που φτιαχνόταν για εμάς χωρίς εμάς, μια δημοκρατία που συνθλίβεται στους μονόδρομους των αγορών, μια ζωή για τις επόμενες γενιές χειρότερη από αυτήν που είχαν οι προηγούμενες.
Τρία χρόνια μέσα στην κρίση. Ένας χρόνος Μνημόνιο στη χώρα μας, αρκετές βδομάδες με εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον πλανήτη, στις πλατείες όλου του κόσμου, να ζητάνε: Δημοκρατία, Αξιοπρέπεια, Ψωμί, Δουλειά.
Μία νέα παγκόσμια αφύπνιση των λαών. Ένα νέο παγκόσμιο κίνημα γεννιέται; Το φετινό Resistance Festival 2011 θέλει να ακούσει και να μιλήσει για τις πλατείες. Για τη νέα πολιτική, τις νέες μορφές αντίστασης, τις προκλήσεις για την αριστερά.
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
Παρασκευή 01/07
Κεντρική εκδήλωση:
21.00: Το λόγο έχουν οι πλατείες του κόσμου
Το κίνημα των πλατειών ώθησε εκατομμύρια ανθρώπους στη Μέση Ανατολή, στη Βόρεια Αφρική και στην Ευρώπη να βγουν στο προσκήνιο. Ένα νέο κίνημα, με ομοιότητες αλλά και διαφορές από πλατεία σε πλατεία: Ταχρίρ, Puerta del Sol, Rossio, Plaça de Catalunya, Σύνταγμα… αλλά και πλατεία 1ης Μάη στο Μπουένος Άιρες πριν 10 χρόνια! Συμμετέχουν:
· Αθήνα: Δημήτρης Μητρόπουλος (dikaioma.gr)
· Μαδρίτη: Juma Estévez
· Βαρκελόνη: Gerard Coca και Rubo Borràs
· Λισαβόνα: Filipa Gonçalves
· Κάιρο: Mohammed Mostafa Youssef (Κίνημα 6 Απρίλη)
· Μπουένος Άιρες: César Miguel García (Νεολαία CCC)

Εργαστήρια – Συζητήσεις:
19.30: Από τη Νάπολι στην Κερατέα
Διαχείριση σκουπιδιών, μαφίες, διαπλεκόμενα και κινήματα αντίστασης (Μάρκο Σαντοπάντρε - διευθυντής του Radio Città Aperta, Δημήτρης Δαμάσκος - Πρωτοβουλία συνεννόησης για τη διαχείριση των απορριμμάτων, μέλη κινημάτων από Κερατέα, Φυλή, Γραμματικό).
19.30: Η Αλληλεγγύη σαν απάντηση στην κρίση
Από τα εικονικά νομίσματα (creditos) της Αργεντινής μέχρι το Εναλλακτικό Πολιτιστικό Εργαστήρι Κέρκυρας, οι άνθρωποι οργανώνονται. Στο χώρο θα υπάρχει έκθεση φωτογραφίας, ενώ θα γίνουν και παρεμβάσεις από την Αργεντινή, το Δίκτυο Ανταλλαγών και Αλληλεγγύης Μαγνησίας και το Εθελοντικό Ιατρείο Κοινωνικής Αλληλεγγύης Ρεθύμνου.

Σάββατο 02/07
Κεντρικές εκδηλώσεις:
20.00: Η Αραβική Άνοιξη χρωματίζει όλη τη γη
Με σημαντικούς εκπροσώπους από κινήματα της περιοχής:
· Αίγυπτος: Dr. Alaa Shukrallah, γιατρός στην Ταχρίρ – Λαϊκή Σοσιαλιστική Συμμαχία

· Τυνησία: Brahim Ben Taleb – Κομμουνιστικό Κόμμα Εργατών Τυνησίας
· Υεμένη: Murad Ali Obaid Abdullah – Συντονιστικό Συμβούλιο της Νεανικής Επανάστασης για Αλλαγή
· Παλαιστίνη: Mahmoud Safadi – Δίκτυο Addameer για τα ανθρώπινα δικαιώματα και την αλληλεγγύη στους πολιτικούς κρατούμενους
21.00: Για μια πραγματική Δημοκρατία
Το κίνημα των πλατειών και το αίτημα για δημοκρατία στη χώρα μας. Τα ερωτήματα που θέτουν οι πλατείες, η στάση της αριστεράς και η προοπτική διεξόδου για τη χώρα και το λαό.
· Σοφία Σακοράφα, ανεξάρτητη βουλευτής
· Στάθης Κουβελάκης, καθηγητής πολιτικής φιλοσοφίας
· Βασίλης Μουλόπουλος, βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ
· Ρούντι Ρινάλντι, εφημερίδα «Δρόμος»
Εργαστήριo – Συζήτηση:
19.30: Ανκόνα – Ηγουμενίτσα – Πάτρα Το μεταναστευτικό ως διεθνές πρόβλημα, η συνθήκη Δουβλίνο 2, η αποθήκη κυνηγημένων ανθρώπων που λέγεται Ελλάδα. Συμμετέχουν ομιλητές από αντιρατσιστικές πρωτοβουλίες στη Δυτική Ελλάδα και στην Ιταλία.

Κυριακή 03/07
Κεντρική εκδήλωση:
20.30: Το ΔΝΤ στην Ευρώπη, το τέλος της Ε.Ε.;
Η Ελλάδα, σαν χώρα-πειραματόζωο, ήταν η πύλη εισόδου του ΔΝΤ σε μια Ευρωπαϊκή Ένωση με κρίση προσανατολισμού, κρίση οικονομική, κρίση συνολική. Ελλάδα, Ιρλανδία και Πορτογαλία νιώθουν τη μοναδική «αλληλεγγύη» που μπορεί να δείξει αυτός ο οργανισμός: αυτή των αγορών. Το παράδειγμα της Ισλανδίας, αλλά και οι νέες προκλήσεις για το κίνημα στη Γερμανία.
· Ιρλανδία: Daithí Mac An Mháistir – σοσιαλιστικό ρεπουμπλικανικό κόμμα éirígí
· Πορτογαλία: Jorge Costa – Πολιτική Επιτροπή του Bloco de Esquerda
· Ελλάδα: Χρίστος Κατσούλας – Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (ΚΟΕ)
· Γερμανία: Annette Groth, βουλευτής – Die Linke
· Ισλανδία: Thorvaldur Thorvaldsson – Red Forum
Εργαστήρια – Συζητήσεις:
19.30: Δεν πληρώνω – Δεν πληρώνω. Αναγκαίο και δίκαιο! Το κίνημα που τρόμαξε την κυβέρνηση
Μιλούν: ο δημοσιογράφος Κώστας Βαξεβάνης, ο Γιώργος Toζίδης από τους «Επιβάτες Θεσσαλονίκης», ο Στρατής Λουπάτατζης από το Πανελλαδικό Συντονιστικό Επιτροπών Αγώνα κατά των διοδίων. Σε συνδυασμό με παρουσίαση ανάλογων διεθνών κινημάτων (κίνημα αυτομείωσης στην Ιταλία, anti poll tax movement στη Βρετανία, νέες κινήσεις σε Σουηδία κ.α.)
19.30: Οργάνωση και κινήματα ανέργων μέσα στην κρίση
Ελλάδα: Τα παραδείγματα από Πάτρα, Ηράκλειο, Καβάλα και αλλού. Η εμπειρία της κίνησης dikaioma.gr Πορτογαλία: Το κίνημα maydays, με τη μαρτυρία του συνδικαλιστή Tiago Gillot. Αργεντινή: Μορφές οργάνωσης των ανέργων, με τη συμμετοχή απολυμένου συνδικαλιστή βάσης από τη βιομηχανία Terrabusi Kraft. Γαλλία: Παρουσίαση της κίνησης «αντίδραση ενάντια στην ανεργία και την επισφάλεια».

ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ *
[έναρξη στις 10μμ]

Παρασκευή 01/07
EleKtroBalKana
dub καρσιλαμάδες, techno τσιφτετέλια, trip hop καλαματιανά live από τους EleKtroBalKana!
Μελίνα Ασλανίδου
Ένα μουσικό ταξίδι με τη δυνατή ερμηνεία της Μελίνας. Οι μεγάλες επιτυχίες της μπλέκονται έντεχνα με παλιά και σύγχρονα λαϊκά τραγούδια σπουδαίων δημιουργών, όπως Νικολόπουλος, Καλδάρας, Κουγιουμτζής, Βαρδής… σε ένα ταξίδι γεμάτο εικόνες από το χθες και το σήμερα. Η Μελίνα Ασλανίδου έχει ήδη κατακτήσει τη θέση της στο λαϊκό τραγούδι!

Χαΐνηδες
Χαΐνης: Αντάρτης, φυγόδικος αλλά για επαναστατικούς λόγους. Πλούσια ενορχήστρωση, εκρηκτικά ηχοχρώματα, πάθος και μεράκι. Για άλλη μια χρονιά στο Resistance Festival.

Σάββατο 02/07
Ital Light

Mπάντα αφρο-τζαμαϊκάνικης μουσικής, με πολύ θετική ενέργεια και… χωρίς σύνορα!

Cabaret Balkan
Η μοναδική και εκ Θεσσαλονίκης προερχόμενη παρέα έξι μουσικών που ξεσηκώνουν το κοινό όπου εμφανίζονται, με την απερίγραπτη βαλκανική προσέγγιση σε γνωστά κομμάτια, ελληνικά και ξένα.
Maraveyas Ilegál (guest Πάνος Μουζουράκης)
Τραγουδοποιός και πολυοργανίστας που αναδεικνύει τους παραδοσιακούς ήχους της μεσογειακής Ευρώπης, ο Μαραβέγιας ερμηνεύει τραγούδια στα ελληνικά, τα αγγλικά, τα ιταλικά και τα ισπανικά. Η μουσική του Κωστή Μαραβέγια ακροβατεί ανάμεσα σε μεσογειακές και βαλκανικές αναφορές, με πλούσιες ενορχηστρώσεις και jazz και bossa nova στοιχεία. Στο Resistance Festival, για λίγα κομμάτια, θα βγει μαζί του στη σκηνή και ο Πάνος Μουζουράκης για ένα μοναδικό ντουέτο!

Κυριακή 03/07
The Swing Shoes + Sugahspank!
Sugahspank! Η μαύρη Πειραιώτισσα (όπως είθισται να τη χαρακτηρίζουν), σίγουρα μία απόλυτη performer on stage... Swing Shoes, μια ανήσυχη μπάντα με επιρροές από Django Reinhardt, Duke Ellington, Μανώλη Χιώτη αλλά και το σύνολο της swing, blues και παραδοσιακής jazz σκηνής.

Red Snapper
Η βρετανική μπάντα έκανε αίσθηση από το 1996 με το καταπληκτικό «Prince Blimey». Οι Richard Thair, Ali Friend και David Ayers, με την προϋπηρεσία τους στην jazz αλλά και τη διάθεσή τους να πειραματιστούν με νέα στοιχεία, από funk μέχρι trip-hop, έφτιαξαν ένα ιδιαίτερο ήχο. Οι χορευτικότερες δομές του επόμενου δίσκου τους, τους εντάσσουν και στα ευρύτερα όρια της dance-electronica κουλτούρας, όπως επιβεβαιώνει και η περιοδεία τους με τους Prodigy. Οι κατευθύνσεις τους συνεχώς μεταλλάσσονται, αναζητώντας πια ακόμη και afrobeat μονοπάτια. Ο τελευταίος τους δίσκος «Κey» θεωρείται από πολλούς ο πιο δυναμικός και ανατρεπτικός.

* Κάθε μέρα λαϊκή σκηνή με ρεμπέτικα και λαϊκά μέχρι αργά!

Εκθέσεις:

· 140 χρόνια από την Παρισινή Κομμούνα

· Κινήματα αντίστασης απ’ όλον τον κόσμο

Ακόμη:

· Ταινίες μικρού μήκους, θέατρο δρόμου, εκθέσεις, δρώμενα

· Σύντομες ενημερώσεις από τις οργανώσεις και τα κινήματα του εξωτερικού

· Κάθε μέρα από τις 7μμ παιδότοπος με μουσικοκινητική, θεατρικό παιχνίδι, χειροτεχνίες

www.resistancefestival.gr

Διοργάνωση KOE

Στάση Μετρό Κεραμεικός, λεωφορεία 856, 813
Τιμή 6 €

Στο «Δρόμο» του Σαββάτου 25 Ιουνίου, φύλλο 71

2011-06-25T22:28:00.006+03:00

Ο δρόμος της ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Σάββατο, 25 Ιουνίου 2011

ΒΑΣΙΚΟ ΘΕΜΑ

48ωρη γενική απεργία και αποκλεισμός της Βουλής
Τώρα μιλάει ο λαός
Καθολική απόρριψη κυβέρνησης και Μνημονίου

editorial
Ferboten!
Απαγορεύεται!

ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ
«Τώρα είναι η δικιά μας ώρα, τώρα μιλάμε εμείς»
Όλοι στη 48ωρη απεργία - όλοι στον αποκλεισμό της Βουλής

Οι πλατείες ξυπνούν συνειδήσεις και συνδικάτα της Μαίρης Ευθυμιάτου

Επιθανάτιος ρόγχος
Τα φτιασιδώματα μιας. βραχυπρόθεσμης κυβέρνησης του Κώστα Ανδριανόπουλου

Γνώμη του Περικλή Βασιλόπουλου
Χειραφέτηση μέσα από θεσμούς πραγματικής δημοκρατίας

Νέο δάνειο, Νέο Μνημόνιο, νέα δεσμά
Οι 27 της Ε.Ε. επισπεύδουν τις διαδικασίες για το επόμενο παχυλό πακέτο «διάσωσης» της Ελλάδας, αναβάλλουν τη χρεοκοπία και αγωνιούν για την ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου. τέρατος, του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Ο Βενιζέλος έβγαλε τη.μάσκα
Από το αρχηγικό στυλ στο yes men

Δημοψήφισμα made in USA υποσχέθηκε ο Παπανδρέου
Κυβερνητική σανίδα σωτηρίας και έξοδος κινδύνου

Κερδίζει πόντους ο Σαμαράς
«Σθεναρή αντίσταση και φλερτ με τη.συναίνεση, του Δημήτρη Υφαντή

«Από τ' αριστερά»
Ο Βενιζέλος και το νέο «χτύπημα» Πάγκαλου, της Τζίνας Πολίτη

Οι πλατείες και το αύριο
Αγώνας μέχρι τέλους για τη ζωή και την αξιοπρέπειά μας, του Βαγγέλη Σπαθά

Κρίσιμη αναμέτρηση της Αριστεράς με τον εαυτό της
Ο νέος λαϊκός ριζοσπαστισμός δίνει δυνατότητες, αλλά., τη ς Αριάδνης Αλαβάνου

Μια εσωστρεφής και βεβιασμένη επιλογή
Στο.δρόμο για την Δ' Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ στις 8-9 Ιουλίου, του Νίκου Γαλάνη

Δέκα σκέψεις του Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής για την Πλατεία Συντάγματος

ΕΡΓΑΣΙΑ

Η απεργία στη ΔΕΗ αγώνας όλου του λαού
«Ρεύμα φθηνό» για όλους απαιτούν οι εργαζόμενοι, της Μαίρης Ευθυμιάτου

«Οι εκδοροσφαγείς του ΕΣΥ μηνύουν τη ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ»

Οι άνεργοι του Περιστερίου οργανώνονται
Παρεμβάσεις στο Δημοτικό Συμβούλιο και δημόσιες συνελεύσεις στην πόλη

Σε πρώτο πρόσωπο
Πώς θα ανακτήσουν τα συνδικάτα την εμπιστοσύνη των εργαζομένων;
Καταλύτης η συμμετοχή και η άμεση δημοκρατία, του Χρήστου Ρουμπάνη

RESISTANCE FESTIVAL 2011
4η Διεθνής Συνάντηση Κινημάτων 1,2,3 Ιουλίου
Ο ΦΟΒΟΣ ΑΛΛΑΖΕΙ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ

ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Επιτέλους, κάθαρση στο ποδόσφαιρο!
Το πιο σύντομο ανέκδοτο του ελληνικού αθλητισμού., του Κωνσταντίνου Σταυρουλάκη

Είσαι φτωχός, δεν σπουδάζεις.
Πετάνε στο δρόμο τους μισούς φοιτητές από τις Εστίες της Κρήτης, του Μάριου Διονέλλη

Αποπλέει τις επόμενες μέρες ο Στόλος της Ελευθερίας
Ελληνοϊσραηλινές απειλές κατά της διεθνούς αποστολής, του Λεωνίδα Σακλαμπάνη

FREE PALESTINE
Ξανά και ξανά. Η φουρτούνα της δικαιοσύνης πανικός για τους ξεπουλημένους

επικοινωνία
Στόλος δημοκρατίας, του Μάριου Διονέλλη

ΔΙΕΘΝΗ

Ο Οργανισμός Συνεργασίας της Σαγκάης στη μετα-αμερικανική εποχή

«Η Γερμανία ήταν ο μεγαλύτερος παραβάτης χρέους τον 20ό αιώνα»
Μια αποκαλυπτική συνέντευξη του Albrecht Ritschi στο Spiegel Online

Εκβιάζουν «συναίνεση» στην Αίγυπτο
Κυβερνητικές, επιχειρηματικές και μιντιακές ελίτ επιχειρούν να ξαναγράψουν την ιστορία, το νόημα και τους στόχους της επανάστασης

Ξεπέρασαν τα 7 εκατ. τα υπό κατάσχεση σπίτια στις ΗΠΑ
Από το πάρτε απλόχερα δάνεια στο «ας προσέχατε»!, της Αλίκης Βεγίρη

Και μαζί με τον Δρόμο της αριστεράς το 8σέλιδο ένθετο ΔΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ με θέμα: Αποαποικιοποίηση και «Τρίτος Κόσμος», Διεργασίες και νέοι πρωταγωνιστές στη μεταπολεμική παγκόσμια σκηνή

Η άλλη Θεσσαλονίκη

Φυσάει βοριάς
Για τον Άγγελο Τζέκη, του Θεόφιλου Συχλετίδη

Η πλατεία έχει το λόγο
Δύο Αγανακτισμένοι της συμπρωτεύουσας μιλούν στον Δρόμο

Νέος περιφερειακός σύμβουλος ο Γιώργος Θεοδωρόπουλος
Ανακοίνωση της ριζοσπαστικής Αριστερής Ενότητας - μπορούμε να τους σταματήσουμε

Πολιτισμός

Με κόντρα τον καιρό
Κραυγή αγωνίας χωρίς.ακροατές

Μαθητευόμενοι (και) μάγοι, του Σταμάτη Μαυροειδή

Θανάσης Παπαγεωργίου
«Θα'ρθει η εποχή που δεν θα μείνει τίποτα όρθιο.»
Συνέντευξη στον Δημήτρη Οικονόμου

Ο συγγραφέας Μπόμπι Σαντς και η «λογοτεχνία των Μπλοκ-Η»
Κυκλοφόρησαν τα Ημερολόγια της Φυλακής

Παρεμβάσεις

Το προχώρημα της ιστορίας και η βαριά σκιά της «ιδεολογίας»

Έκκληση διανοουμένων-καλλιτεχνών ενάντια στα Μνημόνια και τα προγράμματα λιτότητας

ΠΕΡΙΠΤΕΡΟ ΙΔΕΩΝ του Στέλιου Ελληνιάδη
Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής: Έθνος φυλακή

Μαζικοί βιασμοί κρατουμένων

Εναλλάξ του Νίκου Κουνενή
Ατού ταλέρ, χατζηαβάτ ασκέρ

Όσα θάφτηκαν του Σωκράτη
10 ώρες που μας άλλαξαν τα φώτα (και μου χάρισαν απίθανα όνειρα)

Εν τέλει
Μαζικό κίνημα είπατε;
Για θυμίστε μου τι σημαίνει. του Βένιου Αγγελόπουλου

«Και περάσανε μέρες πολλές μέσα σε λίγην ώρα»

2011-06-16T15:15:00.002+03:00

Αποκωδικοποιώντας τα πολλαπλά μηνύματα της πλατείας.

Του Ρούντι Ρινάλντι

Τα μηνύματα της πλατείας –της εξέγερσης του σήμερα, των αγανακτισμένων- είναι πολλαπλά. Θα καταγράψουμε ορισμένα βασικά, κατά την άποψή μας.

1. Η «εισβολή» του λαού -δηλαδή των καταπιεζόμενων τάξεων και στρωμάτων- στο προσκήνιο, τροποποιεί όλα τα μέχρι τώρα δεδομένα. Δείχνει τη δύναμη του λαού, πανικοβάλλει τους κυβερνώντες, οξύνει τις αντιθέσεις τους, δυσκολεύει όλες τις κινήσεις τους. Η πολυδιαφημισμένη συναίνεση δεν αποδίδει τα αναμενόμενα, η κυβέρνηση των τεχνοκρατών γίνεται πιο δύσκολη ως χειρισμός, η υπερψήφιση του Μεσοπρόθεσμου προκαλεί κλυδωνισμούς και απίστευτες μεθοδεύσεις, Επανέρχεται, μετ’ επιτάσεως, το πρόβλημα «Ελλάδα» στην ατζέντα όλων των συναντήσεων κορυφής (G8, συνάντηση Ομπάμα-Μέρκελ κ.λπ.) και με μεγάλο βαθμό δυσκολίας για την «επίλυσή» του. Πρωτίστως, όμως, δείχνει τις δυνατότητες που έχει ο λαός όταν έρθει στο προσκήνιο με τις κινητοποιήσεις και τον αγώνα του. Σήμερα η κλίμακα του εφικτού έχει τροποποιηθεί. Οι πλατείες μπορούν να γεμίσουν, το Σύνταγμα μπορεί να είναι κέντρο του αγώνα, ο λαός μπορεί μέσα από μια πορεία να επιβάλει λύσεις, να νικήσει!

2. Αυτή η τεράστια επιτυχία και η μαζικότητα του ξεσηκωμού, έγινε δυνατή όταν ξεπεράστηκαν αδυναμίες και περιχαρακώσεις, υγειονομικές ζώνες και μεθοδεύσεις, όταν ωρίμασαν σκέψεις, διαθέσεις και προοπτικές για μια διαφορετική πορεία. Η καταπληκτική μαζικότητα πρόκυψε από δύο καταστατικά στοιχεία του κινήματος: τον ειρηνικό και ακηδεμόνευτο χαρακτήρα του. Έγινε δυνατή όταν μέσα στο σκοτάδι, ο λαός βρήκε τρόπο και δρόμο να προχωρήσει, να κάνει άλματα. Μέχρι τότε είχε να αντιμετωπίσει τον τρόπο που τα κόμματα της αντιπολίτευσης, τα συνδικάτα, τα κόμματα και οργανώσεις της Αριστεράς είχαν χειριστεί συγκεντρώσεις, είχαν πολιτευτεί κατευναστικά, δεν άφηναν την οργή να ξεσπάσει, δεν έθεταν τον πολιτικό αγώνα στο επίκεντρο, περιέπαιζαν τον κόσμο και του απέδιδαν την κατηγορία ότι δεν θέλει να σηκωθεί από τον καναπέ, και κυρίως ενδιαφέρονταν για τις θέσεις, τα προνόμιά τους, τα ποσοστά τους και άλλα «ταπεινά» ζητήματα. Μέχρι τότε είχε να αντιμετωπίσει και τη βία της βάρβαρης κρατικής καταστολής αλλά και τον φετιχισμό της βίας διαφόρων ομάδων. Κανένας δεν πίστευε ότι μπορούσε το Σύνταγμα να γίνει τόπος μεγάλης λαοσύναξης, διαδήλωσης οργής, και δημιουργικών συζητήσεων, τόπος λαϊκής διαθεσιμότητας και αλλαγής συνειδήσεων. Κι όμως, όλα αυτά έγιναν. Έγινε και το αδιανόητο μέχρι τότε, να συγκεντρωθεί και να παραμείνει στο Σύνταγμα ο κόσμος χωρίς χημικά και καταστολή, και να μην ακολουθεί -σώνει και καλά- μια πρωτοβουλία των Παναγόπουλων της ΓΣΕΕ. Κι όμως, όλα αυτά έγιναν παρά την αμηχανία, την «ξινίλα» που ένιωσαν διάφορες δυνάμεις της Αριστεράς που δεν μπορούν να αντιληφθούν το νέο ριζοσπαστισμό και τα χαρακτηριστικά του. Είναι εντυπωσιακό πώς το σύνολο σχεδόν της Αριστεράς αισθάνεται μονοπώλιό της τον αγώνα. Δεν μπορεί να φανταστεί έναν αγώνα χωρίς αυτήν και διαπνέεται από την αλαζονική σκέψη «ο κοσμάκης δεν ξέρει, εμείς ξέρουμε». Από δω ξεκινά και το άλλο αμάρτημα, να μην μπορεί να σεβαστεί ένα μεγάλο μαζικό κίνημα και τις επιλογές που αυτό κάνει. Κι αφού το κάνει ερήμην τους, τότε μάλλον θα είναι «χαλασμένο» και το ίδιο.

3. Το κίνημα αυτό τροποποιεί συνειδήσεις. Στο επίπεδο των συνειδήσεων γίνονται τεράστια άλματα. Ο ριζοσπαστισμός που εκδηλώνεται στην κοινωνία μας και δίνει το «παρών» του με διάφορους τρόπους, αναζητεί νοήματα, αναζητεί απαντήσεις σε δύσκολα ερωτήματα, θέτει νέα και μεγάλα ερωτήματα, ψάχνει για λύσεις σε κρίσιμα ζητήματα. Ζητήματα όπως της δημοκρατίας, της συμμετοχής, του πολιτικού συστήματος, της οικονομίας, του χρέους, της ανεξαρτησίας, της διεξόδου της χώρας στις σύγχρονες συνθήκες, ακόμα και θέματα διακυβέρνησης, όλα αυτά μπαίνουν με νέους όρους και με την συμμετοχή του κόσμου. Καθηλωτικά διλλήματα για το λαό και τους αγωνιστές που βασάνιζαν για μεγάλο χρονικό διάσημα, ξεπερνιούνται μέσα σε λίγες μέρες. Όπως λέει και ο Ελύτης, για τη μεγάλη διαδήλωση της 25/3/1943 που συγκλόνισε το Σύνταγμα «και πέρασανε μέρες πολλές μέσα σε λίγην ώρα» (Αξιον Εστί, ανάγνωσμα τρίτο, Η μεγάλη έξοδος).

4. Το κίνημα αυτό έκανε τεράστια βήματα, σε επίπεδο πολιτικής γραμμής: έθεσε στο κέντρο τον πολιτικό αγώνα. Με στοχοποίηση της κεντρικής πολιτικής εξουσίας και όλου του πολιτικού εποικοδομήματος, με συνθήματα το «Φύγετε», «Έξω η τρόικα και το Μνημόνιο», «Δικαιοσύνη, να πάνε φυλακή όσοι τα έφαγαν», «Δεν δημιουργήσαμε εμείς το χρέος, στάση πληρωμών», θέτει μια κεντρική ατζέντα, ένα μεταβατικό πρόγραμμα μιας μεγάλης λαϊκής μεταπολίτευσης, μιας μεταπολίτευσης του λαού.

5. Το κίνημα αυτό έδειξε, περίτρανα, ότι στις συνθήκες της Ελλάδας το ταξικό στοιχείο διαπλέκεται με το εθνικό. Η σημαία δεν είναι ένα εθνικιστικό σύμβολο, μπορεί να εκφράζει και το λαό που ταπεινώνεται, μπορεί να εκφράζει την πατριωτική δημοκρατική διάθεση του κόσμου απέναντι στους ισχυρούς που διαλύουν μια χώρα και μια χούφτα μεγαλοαστών που είναι συνεργοί τους. Αυτό δεν δείχνει, άλλωστε, η ελληνική Ιστορία εδώ και τόσα χρόνια; Το κίνημα αυτό κουρέλιασε, για άλλη μια φορά, όλες τις ιδεοληψίες ότι τάχα η Ελλάδα είναι πλέον μια ιμπεριαλιστική χώρα, έπαψε να είναι πολιτικά, οικονομικά και στρατιωτικά εξαρτημένη χώρα και μέχρι τώρα πολλοί είναι αυτοί που δεν αναγνωρίζουν το στοιχείο της νέας καθεστωτικής φάσης και της οικονομικής κατοχής που επιβάλλει η τρόικα και τη μετατροπή της χώρας σε είδος προτεκτοράτου. Αυτά ο λαός τα έχει πολύ καθαρά στο νου του, σε αντίθεση με την υπαρκτή Αριστερά, που περνά ένα σοκ τούτες τις μέρες.

6. Το κίνημα αυτό μπορεί να ωφελήσει την Αριστερά. Μπορεί να της κάνει πολλαπλό καλό. Να προωθήσει σωστές ιδέες και πρακτικές, να την αναβαπτίσει και να την αναζωογονήσει. Να τη φέρει και αυτήν αντιμέτωπη με τα πραγματικά μεγάλα προβλήματα του τόπου, της χώρας, της κοινωνίας, του λαού, της εργατικής τάξης. Ήδη της κάνει καλό με το τεράστιο σοκ που έχει προκαλέσει. Το θέμα είναι να δυναμώσουν οι δυνάμεις, οι ιδέες, οι αντιλήψεις που μπορούν να εκφράσουν το αύριο της Αριστεράς, της Αριστεράς του 21ου αιώνα.

7. Με άλλα λόγια, αυτές οι πλατείες δεν είναι η «Αριστερά» του σήμερα; Ας σκεφτούμε λίγο πιο πλατιά και ουσιαστικά. Η χώρα τριτοκοσμοποιείται, γκρεμίζονται κοινωνικά συμβόλαια, προλεταριοποιούνται και φτωχοποιούνται μεσαία στρώματα, συνθλίβονται εργαζόμενοι, γιγαντώνεται η ανεργία και η μαύρη απασχόληση. Με την εκποίηση-ιδιωτικοποίηση του δημόσιο πλούτου και τη δημοκρατία-μπανανία που έχει επιβληθεί, τη νέα χούντα, η χώρα λατινοαμερικανοποιείται. Γνωρίζει διαδικασίες σαν αυτές που γνώρισαν πολλές χώρες της Λ. Αμερικής πριν από 10-20 χρόνια. Τι ακολούθησε στις περισσότερες από αυτές τις χώρες; Άνοδος του κινήματος και νέα πρωτόγνωρα πράγματα. Κάτι τέτοιο βιώνουμε τούτες τις μέρες και στον τόπο μας. Ορισμένοι, όμως, κολλημένοι στα στερεότυπά τους, αδυνατούν να καταλάβουν. Τόσο το χειρότερο για αυτούς!

εφημερίδα "Δρόμος της Αριστεράς"
Σάββατο 11/6/11

Φωτογραφίες και Βίντεο από την προβοκάτσια της κυβέρνησης στο κίνημα των πλατειών την Τετάρτη...

2011-06-16T15:09:00.001+03:00

Ο αγώνας κλιμακώνεται

2011-06-16T02:05:00.000+03:00

Ο αγώνας κλιμακώνεται
Η ουσιαστική παραίτηση της κυβέρνησης Παπανδρέου, η ολιγόωρη αναζήτηση κυβέρνησης εθνικής συνεννόησης και η τελική απόσυρση της παραίτησης, με φυγή στον ανασχηματισμό και στην ψήφο εμπιστοσύνης, είναι αποτέλεσμα της λαϊκής πάλης και ακλόνητη απόδειξη της δυνατότητάς της να αλλάζει τα πράγματα. Ο λαός ενωμένος και αποφασισμένος έδωσε έναν υποδειγματικό αγώνα, έδειξε πως έχει δύναμη, έχει θέσεις, έχει όραμα, αγαπά την πατρίδα του, δεν θέλει το ξεπούλημα και την λεηλασία, δεν θέλει την φτώχεια που είναι η χειρότερη μορφή βίας.

Ο λαϊκός ξεσηκωμός σε όλη τη χώρα ήταν ο αποφασιστικός και καταλυτικός παράγοντας των ραγδαίων πολιτικών εξελίξεων. Η τεράστια συμμετοχή στην απεργία και τις διαδηλώσεις σε όλη τη χώρα, η μαχητική στάση των διαδηλωτών, οι καταλήψεις των Περιφερειών, ο αποκλεισμός της Βουλής, η επανάκτηση της πλατείας Συντάγματος, παρά την καταστολή και το σχέδιο κτυπήματος της συγκέντρωσης, καθόρισαν την πρωτοφανή δήλωση αδυναμίας, παραίτησης και αδιεξόδου της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ.

Ο Γ.Α. Παπανδρέου απομονωμένος από τον λαό και παρόλη την απλόχερη στήριξη που έχει από το ντόπιο και ξένο οικονομικό και πολιτικό κόσμο δεν μπορεί να κρατηθεί στην εξουσία. Το πρόγραμμά του είναι αντιλαϊκό, αντιδημοκρατικό, υποθηκεύει το μέλλον πολλών γενιών και ξεπουλά τη χώρα.

Ο πρωθυπουργός που τσαλάκωσε το Σύνταγμα με την υπογραφή του μνημονίου, πήγε σήμερα στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να ζητήσει ένα ακόμα πραξικόπημα. Θέλησε να εγκριθεί το μεσοπρόθεσμο με πράξη νομοθετικού περιεχομένου, με υπογραφή του Κ. Παπούλια και παράκαμψη της Βουλής. Ήξερε καλά πως η παρούσα Βουλή κινδυνεύει να μην ψηφίσει το μεσοπρόθεσμο και να μεγαλώσει η λίστα βουλευτών που θα το καταψηφίσουν.

Η αποτυχία αυτής της κίνησης, έσπρωξε τον Παπανδρέου να κάνει δήλωση παραίτησης με τη μορφή της αναζήτησης κυβέρνησης «εθνικής συνεργασίας». Το εκρηκτικό κλίμα στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ, οι ασφυκτικές πιέσεις του οικονομικού και πολιτικού κατεστημένου της Ευρώπης και η ορμητική εισβολή του λαϊκού παράγοντα στο προσκήνιο είναι οι λόγοι που οδήγησαν σε ένα τέτοιο άλμα.

Οι δυσκολίες, οι αντιφάσεις, τα αδιέξοδα αλλά και οι αντιδράσεις από το εσωτερικό της κυβέρνησης και το πρωθυπουργικό περιβάλλον οδήγησαν στην γελοιοποίηση του Γ. Παπανδρέου και της επιχείρησης εθνική συνεννόηση.

Άλλωστε ο σκοπός της εθνικής συνεννόησης δεν ήταν η σωτηρία της χώρας, αλλά η σωτηρία του πολιτικού συστήματος. Δεν είναι τυχαίο ότι κόμματα και πολιτικοί που πρωτοστάτησαν στις πολιτικές της χρεοκοπίας και της διαπλοκής, πρωταγωνίστησαν και στο κλίμα συναίνεσης. Και δήλωσαν σε όλους τους τόνους ότι η πολιτική που εξυπηρετεί τους δανειστές και βιάζει τον λαό θα συνεχιστεί, υπό το νέο καθεστώς ομοψυχίας και ενότητας των ένοχων και συνένοχων κομμάτων.

Στον αντίποδα όμως των κομμάτων και των πολιτικών που οδήγησαν τη χώρα στην πτώχευση και το λαό στη δυστυχία, εμφανίζεται μια μεγάλη λαϊκή συσπείρωση που διαδηλώνει σχεδόν καθημερινά τον τελευταίο μήνα. Ο κεντρικός στόχος των σεναρίων της εθνικής συνεννόησης είναι η καθυπόταξη του λαϊκού ξεσηκωμού, το ξεφούσκωμα της παλλαϊκής απαίτησης για μια μεγάλη πολιτική και κοινωνική αλλαγή, για μια νέα μεταπολίτευση που θα σαρώσει ολόκληρο το πολιτικό σύστημα. Αυτά τα σενάρια πρέπει να χρεοκοπήσουν. Ο λαϊκός ξεσηκωμός πρέπει να κλιμακωθεί.

Από σήμερα το μεσημέρι η χώρα έχει μια κυβέρνηση που δημοσίως ομολογεί το αδιέξοδό της, δηλαδή το ουσιαστικό τέλος της. Το τυπικό της τέλος παίρνει μικρή αναβολή. Ο πρωθυπουργός πλέον εκτελεί ψυχρά το συμβόλαιο της χρεοκοπίας του ελληνικού λαού προς όφελος των ξένων δανειστών. Ο ανασχηματισμός και η ψήφος εμπιστοσύνης δεν μπορούν να δώσουν καμιά παράταση ζωής σε αυτή την καταστροφική πολιτική.

Η ρητή κραυγή εκατομμυρίων αγανακτισμένων «Να φύγουν όλοι αυτοί και το Μνημόνιο» δεν μπορεί να αλλοιωθεί ούτε να αποδυναμωθεί. Η ΚΟΕ χαιρετίζει το κίνημα των αγανακτισμένων, αυτό το μεγάλο λαϊκό ξέσπασμα και ξεσηκωμό σε ολόκληρη τη χώρα, χαιρετίζει την ωριμότητα, το ρεαλισμό, την φαντασία, την πρωτοτυπία και το δημοκρατικό πατριωτικό χαρακτήρα του, την ανυποχώρητη και αποφασισμένη στάση του, απέναντι σε κάθε λογής καπέλωμα και θλιβερές προβοκάτσιες, απέναντι στην καταστολή και τις κάθε λογής επιθέσεις. Η μαζικότητα και η ζωντάνια του, ο καθαρός και ενωτικός λόγος του, η συνάντησή του με τα μεγάλα προβλήματα της χώρας και του λαού, έφερε αποτελέσματα, έφερε μια πρώτη νίκη: την ομολογία αποτυχίας της πιο άθλιας κυβέρνησης που γνώρισε ο τόπος, που γύρισε την χώρα 100 χρόνια πίσω σε δικαιώματα και ελευθερίες που παρέδωσε τη χώρα στην τρόικα και στους διεθνείς τοκογλύφους.

Το μήνυμα των πλατειών θα ηχεί για πολύ καιρό.

Ο αγώνας συνεχίζεται μέχρι την μεγάλη πολιτική και κοινωνική ανατροπή που έχει ανάγκη η χώρα.

Την Κυριακή όλη η χώρα στις πλατείες

2011-06-12T15:48:00.002+03:00

Την Κυριακή όλη η χώρα στις πλατείες

Κάθε μέρα που περνάει είναι μια μικρή νίκη. Κάθε μέρα το κίνημα της πλατείας συνεχίζει, κλιμακώνεται και δίνει το παρόν αψηφώντας την προπαγάνδα της τηλεόρασης. Μέρα τη μέρα, βήμα το βήμα, η λαϊκή απαίτηση γίνεται ισχυρότερη: Πραγματική δημοκρατία, να συντριβεί το πολιτικό σύστημα, η φαυλότητα και η κοροϊδία. Να φύγουν η κυβέρνηση, η τρόικα, το μνημόνιο, το χρέος.

Κάθε μέρα που περνάει, ο φόβος αλλάζει στρατόπεδο. Ο λαός χαίρεται, το πολιτικό σύστημα φοβάται. Η κυβέρνηση οργανώνει την τεράστια επιχείρηση δυσφήμησης του κινήματος. Οι τηλεπαρουσιαστές όμως δεν είναι τόσο πρόθυμοι, όσο πριν. Ενδεικτικό και αυτό ότι το μπλοκ των από τα πάνω ρηγματώνεται. Η φυγάδευση βουλευτών από τον Εθνικό Κήπο, η δραπέτευση βουλευτών με καΐκι στην Κέρκυρα, ο αποκλεισμός του κυβερνητικού εκπροσώπου στην Αργυρούπολη, ούτε είναι σκοτεινό σχέδιο πολιτικών δυνάμεων, ούτε αποτελούν κίνδυνο εκτροπής της δημοκρατίας.

Το εντελώς αντίθετο: Δείχνουν έναν λαό που αποφάσισε να υπερασπίσει το Σύνταγμα και την πραγματική δημοκρατία ενάντια σε όσους κουρέλιασαν τη λαϊκή κυριαρχία και την εθνική αξιοπρέπεια.

Η κυβέρνηση ξέρει πολύ καλά ότι οι αγανακτισμένοι της Αργυρούπολης, δεκαπλάσιοι από την κομματική συγκέντρωση του ΠΑΣΟΚ, δεν αποτελούν συγκέντρωση της αριστεράς. Ξέρει πολύ καλά ότι όλη η κοινωνία βράζει από αγανάκτηση για το πολιτικό σύστημα της χρεοκοπίας και της διαπλοκής. Και ετοιμάζει με κάθε τρόπο πράξεις έντασης και αποπροσανατολισμού ώστε να απομαζικοποιήσει το κίνημα.

Οι χιλιάδες άνθρωποι που συρρέουν στις πλατείες, από παιδιά, μέχρι ηλικιωμένοι, σε αυτή τη πρωτόγνωρη μαζική και ειρηνική δήλωση διαμαρτυρίας, δεν θα πτοηθούν από τις κυβερνητικές μεθοδεύσεις.

Οι πλατείες θα γεμίζουν ξανά και ξανά μέχρι να φύγουν οι ένοχοι της χρεοκοπίας.
Μεθαύριο είναι μεγάλη μέρα. Προοιωνίζεται μια Ελλάδα στους δρόμους και τις πλατείες.

Αν συνεχίσουμε, αν δεν κουραστούμε, αν δεν αδιαφορήσουμε, αν δεν τους αφήσουμε να νομίζουν ότι έχουν τη συναίνεσή μας, μπορούμε να τους διώξουμε. Ραντεβού την Κυριακή σε όλες τις πλατείες της χώρας.

Στο «Δρόμο» του Σαββάτου 11 Ιουνίου

2011-06-12T15:47:00.000+03:00

Τοποθέτηση της ΚΟΕ στο Πανελλαδικό Συντονιστικό του Σύριζα

2011-06-08T17:35:00.000+03:00

Αυτό που είναι σήμερα κεντρικό είναι το κίνημα στις πλατείες, η ορμητική εισβολή του λαού στην πολιτική ζωή του τόπου. Η 25η Μάη επηρεάζει καθοριστικά το τι λέμε και το τι κάνουμε και επηρεάζει καθοριστικά και τις κεντρικές πολιτικές εξελίξεις. Επομένως η οποιαδήποτε επανεκκίνηση του Σύριζα δεν μπορεί να γίνει έξω από την πραγματικότητα, έξω από το πραγματικό, μαζικό κίνημα. Την περίοδο αυτή η εσωστρέφεια είναι αδιανόητη. Το κεντρικό καθήκον είναι η ενίσχυση του κινήματος. Την 4η Συνδιάσκεψη και τον χρόνο διεξαγωγής της πρέπει να τα εκτιμήσουμε ξανά, αφού έχουν διαφανεί οι εξελίξεις και αφού το σύνολο των δυνάμεών μας συνεισφέρει θετικά στο κίνημα των πλατειών.

Ζούμε ένα συνταρακτικό ξέσπασμα του λαού και της νεολαίας. Αυτό το ξέσπασμα εκδηλώθηκε έξω από τις διαδικασίες της αριστεράς και των συνδικάτων. Απέκτησε διάρκεια και γιγαντώθηκε παρά την επιφυλακτικότητα, την γκρίνια και την απαξίωση που εκφράστηκαν από κάθε λογής πολιτικά υποκείμενα. Επομένως οι βεβαιότητες για το πώς ξεσπούν τα μεγάλα κινήματα ας επανεξεταστούν. Αν οι αγανακτισμένοι κουνάνε το δάχτυλο προς την αριστερά –δικαίως ή αδίκως- εμείς δεν επιτρέπεται να κουνάμε το δάχτυλο στους αγανακτισμένους.

Το ξέσπασμα του λαού που ζούμε αυτές τις μέρες έχει ορισμένα στοιχεία:

Πρώτον στοχοποιεί αποφασιστικά και στο σύνολό του το πολιτικό σύστημα. Είναι ευθεία βολή και καταγγελία, ένα δριμύ κατηγορώ στη Βουλή, στους θεσμούς, στο πολίτευμα, σε όλο το πολιτικό σύστημα της διαπλοκής και της χρεοκοπίας. Αυτό παίρνει μπάλα και την αριστερά. Αν δεν κατανοήσουμε αυτό το γεγονός δεν μπορούμε να κάνουμε ούτε μισό βήμα μπροστά.

Δεύτερον το κίνημα αυτό απαιτεί πραγματική δημοκρατία. Κατανοεί ότι η σημερινή λειτουργία της δημοκρατίας είναι νοθευμένη, κάλπικη, η λαϊκή κυριαρχία έχει καταλυθεί. Απαξιώνει τη Βουλή όχι γιατί θέλει χούντα ή γιατί επιδιώκει αντιδημοκρατικές εκτροπές, αλλά ακριβώς γιατί υπερασπίζεται τη δημοκρατία που απαξιώνεται μέσα στο ίδιο το Κοινοβούλιο.

Τρίτον, καταλαβαίνει ότι η εθνική αξιοπρέπεια έχει τσαλαπατηθεί. Ανεμίζει την ελληνική σημαία, και αυτό δεν είναι δείγμα εθνικοφροσύνης ή ακροδεξιού δακτύλου, αλλά υπεράσπισης του δικαιώματος μιας χώρας να μην είναι μπανανία της τρόικας και των αγορών.

Τέταρτον, είναι ακηδεμόνευτο κίνημα, έχει ισχυρό βαθμό αυτονομίας από τις πολιτικές και συνδικαλιστικές οργανώσεις. Και αυτό εξηγείται. Ο κόσμος ίσως βαρέθηκε να περιμένει έναν τέτοιο ξεσηκωμό από την αριστερά ή τα συνδικάτα. Η ζωή δεν περιμένει, εξελίσσεται με τους δικούς της ρυθμούς και τα δικά της βήματα και αυτά πρέπει να τα αναγνωρίσουμε και να τα σεβαστούμε.

Η αριστερά αυτά τα στοιχεία δεν τα είδε, δεν τα αξιολόγησε. Η ελληνική σημαία μυρίζει εθνικισμό, η αντιπολιτική και αντικοινοβουλευτική διάθεση θεωρείται άδικη για την αριστερά έως και ύποπτη ακροδεξιάς εκτροπής, η απαίτηση για πραγματική δημοκρατία φαίνεται μικρό πράγμα μπροστά στις μεγάλες αφηγήσεις της αριστεράς για την οικονομική κρίση, κι όταν ξέσπασε αυτό το κίνημα, η αριστερά ήταν απέξω.

Όμως εδώ κι έναν χρόνο αυτά τα στοιχεία είναι υπαρκτά. Δεν τα βλέπαμε γιατί δεν θέλαμε να τα δούμε. Κι ας μην δικαιολογηθούμε ως αριστερά από την εμπλοκή ορισμένων κομματιών ή μελών που χωρίς να περιμένουν κομματικές ανακοινώσεις έγιναν οργανικό κομμάτι του κινήματος.
Αυτά τα στοιχεία είναι παρόντα σε κάθε κινητοποίηση εδώ και ένα χρόνο. Από τις 5 Μάη του 2010 μέχρι τις 25 Μάη του 2011, είτε οι γενικές απεργίες, είτε επιμέρους κινητοποιήσεις και κινήματα καθορίστηκαν από αυτά τα στοιχεία. Το παλλαϊκό φάσκελο στη Βουλή, το “κλέφτες – κλέφτες”, το “φύγετε”, η ελληνική σημαία, η δημοκρατία, κλπ υπάρχουν σε κάθε βήμα που έκανε το μαζικό κίνημα εδώ και ένα χρόνο.

Θα μπορούσαμε λοιπόν να τα πάρουμε υπόψη, δεν τα πήραμε. Σήμερα χρειάζεται σεμνότητα και αυτοκριτική.

Αν πάμε στην πλατεία Συντάγματος και τους πούμε ότι η αριστερά είναι ελπίδα, δεν θα πείσουμε κανένα.

Αν δεν πάρουμε υπόψη τη γενικευμένη στοχοποίηση του πολιτικού συστήματος συνολικά, αν δεν πάρουμε υπόψη ότι η αριστερά είναι μέρος της κρίσης του πολιτικού συστήματος, αν δεν πάρουμε υπόψη ότι οι πλατείες επικοινωνούν πολύ περισσότερο τη Σπίθα παρά με την αριστερά, τότε έχουμε χοντρό πρόβλημα. Και οι πλατείες επικοινωνούν με τη Σπίθα όχι γιατί κρατάει την ελληνική σημαία, αλλά γιατί η Σπίθα μοιάζει έξω από το πολιτικό σύστημα και η αριστερά μοιάζει μέσα και απαξιώνεται.

Τι θα ενισχύσουν πολιτικά οι πλατείες; Αυτό είναι που πρέπει σήμερα να μας προβληματίσει. Τι θα μπορούσε να γίνει σε μια άλλη κατεύθυνση;

Ας αφήσουμε την αντιπαράθεση για το αν η πλατεία Συντάγματος μπορεί να γίνει πλατεία Ταχρίρ και τον τρόπο που εκφράστηκε αυτή η αντιπαράθεση. Ας ξεχάσουμε επίσης ότι η πρόταση για αποχώρηση των βουλευτών της αριστεράς από ένα Κοινοβούλιο που τσαλακώνει το ίδιο το Σύνταγμα, είχε τεθεί εδώ και ένα χρόνο. Ας ξεχάσουμε τέλος ότι το να “είναι ο λαός κάθε μέρα στις πλατείες είναι το μόνο γεγονός που δεν μπορεί να αψηφήσει μια κυβέρνηση”. Αυτά τα πράγμα είχαν τεθεί καιρό πριν. Δεν έχει σημασία όμως το παρελθόν.

Σήμερα τα περιθώρια στενεύουν. Εκλογικά μπορεί να κερδίζουμε από μια γενικευμένη αντιμνημονιακή διάθεση. Δεν αποτελούμε όμως την ελπίδα, δεν καταγράφουμε δυναμική.

Το ερώτημα είναι αν στον Σύριζα θα υπάρξει μια διαδικασία που να επιτρέπει την επί της ουσίας συζήτηση αυτών των θεμάτων. Για παράδειγμα η πρόταση για την προσωρινή αποχώρηση των βουλευτών της αριστεράς από τη Βουλή δεν αντιμετωπίζεται με γενικές αναφορές για το αν πρέπει η αριστερά να είναι και μέσα στους θεσμούς. Δεν είναι ιδεολογική διαμάχη, αυτό έχει λυθεί εδώ και έναν αιώνα. Είναι πολιτική παρέμβαση στη συγκεκριμένη σημερινή πραγματικότητα που θα αντιστοιχούσε ή έστω θα επιχειρούσε να αντιστοιχήσει την αριστερά στο δίκαιο λαϊκό αίσθημα. Αφορά δηλαδή την πολιτική φιλοδοξία να παρέμβεις και να τροποποιήσεις τα πράγματα, τον κόσμο, τους συσχετισμούς.

Αν μάθουμε να συζητάμε την ουσία, τότε ίσως υπάρξει ελπίδα, μόνο που τα περιθώρια πια στενεύουν απελπιστικά.

Ανακοίνωση της ΚΟΕ

2011-05-30T15:01:00.000+03:00

Λαϊκός Ξεσηκωμός για Να Φύγουν
Όλοι στις πλατείες

Οι στιγμές είναι κρίσιμες για την πορεία της χώρας. Η λαοθάλασσα στην πλατεία Συντάγματος και οι χωρίς προηγούμενο συγκεντρώσεις σε δεκάδες πόλεις σηματοδοτούν μια νέα φάση. Το κίνημα που γεννήθηκε στις 25 Μάη, έξω από τα κόμματα και τα συνδικάτα, αποτελεί μια σπουδαία εξέλιξη. Ο λαός εισβάλει ορμητικά στο προσκήνιο και κάνει τα πρώτα βήματα ενός μεγάλου κοινωνικού, δημοκρατικού και εθνικού ξεσηκωμού.

Ένας τέτοιος ξεσηκωμός αποτελεί αναγκαία συνθήκη για να έρθει μια μεγάλη αλλαγή. Για να υπάρξει μια μεταπολίτευση του λαού που θα φέρει ελπίδα και χαμόγελο στην κοινωνία. Για να μην έρθουν ξανά πολιτικές και πολιτικοί σαν κι αυτούς που για δεκαετίες κυβέρνησαν κι έφεραν την καταστροφή.

Η κυβέρνηση, η τρόικα, τα κόμματα του μνημονίου, το πολιτικό σύστημα της διαπλοκής και της χρεοκοπίας, οι κυβερνητικοί εκπρόσωποι – τηλεπαρουσιαστές, ας ακούσουν την φωνή της λαϊκής αγανάκτησης: Ως εδώ. Τώρα είναι η ώρα να φύγουν.

Επί ένα χρόνο, οι πολιτικοί, οι τραπεζίτες και οι ξένοι δανειστές βυσσοδομούν, κοροϊδεύουν και τρομοκρατούν, σπρώχνουν τον εργαζόμενο λαό στον γκρεμό της φτώχειας και της ανεργίας, καταδικάζουν τη νεολαία στο φόβο και στην κατάθλιψη, και σήμερα νομίζουν ότι μπορούν να συνεχίσουν ατιμώρητοι το έργο τους.

Πριν ένα χρόνο, η Βουλή παράνομα και αντισυνταγματικά ψήφισε το μνημόνιο. Μας είπαν ότι έτσι η χώρα θα κάνει θυσίες, αλλά δεν θα χρεοκοπήσει. Σήμερα οι θυσίες είναι αβάσταχτες, ζητούν ακόμη περισσότερες, φέρνουν τον κόσμο στα όρια της επιβίωσης, και ετοιμάζουν την χρεοκοπία.

Εδώ και ένα χρόνο η κυβέρνηση, η τρόικα, το πολιτικό σύστημα, τα ΜΜΕ επέβαλλαν την τριτοκοσμική μετάλλαξη της χώρας. Η Ελλάδα με το μνημόνιο μετατράπηκε σε χωματερή ανεργίας, πτώχευσης και κοινωνικών αδιεξόδων. Σε λίγους μήνες ζήσαμε μια μεγάλη οπισθοδρόμηση.

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δίνει τη “γη και το αίμα” της χώρας. Είναι υπόλογη από κάθε άποψη: πολιτικά, ηθικά, εθνικά και νομικά. Η καταστροφή που συντελέσθηκε και συντελείται, είναι πρωτοφανής. Μόνο σε περίοδο πολέμου και στρατιωτικής κατοχής είχαμε τέτοιας έκτασης λεηλασία και κοινωνική βαρβαρότητα. Ο Γ. Παπανδρέου εγκληματεί συνειδητά. Δεν μπορεί να παραμείνει άλλο στην εξουσία.

Το κίνημα της 25ης Μάη ξέσπασε ζητώντας πραγματική δημοκρατία. Γιατί στην Ελλάδα αλλά και σε όλη την Ευρώπη δεν κυβερνούν οι λαοί, αλλά οι αγορές και οι τράπεζες. Την ίδια ώρα η τρόικα τσαλαπατούσε την αξιοπρέπεια και το Σύνταγμα της χώρας με τη βάναυση απαίτηση για καταναγκαστική συναίνεση.

Ο λαός απάντησε με τη συγκλονιστική του δήλωση από τις πλατείες της χώρας: Όχι μόνο δεν συναινούμε, αλλά δεν σας αναγνωρίζουμε, δεν σας νομιμοποιούμε, ζητάμε να φύγετε.

Όταν η συνέλευση της πλατείας Συντάγματος είπε ότι “δεν θα φύγουμε αν δεν φύγετε”, έκανε τις πλατείες όλης της χώρας οχυρά δημοκρατίας, ελπίδας, συμμετοχής, ενεργητικότητας και αλληλεγγύης. Ο αγώνας αυτός δεν πρέπει να τελειώσει αν δεν στείλει το πολιτικό σύστημα της χρεοκοπίας και της διαπλοκής στα σκουπίδια της ιστορίας.

Αυτές τις ώρες, η ΚΟΕ καλεί τα μέλη και τους φίλους της να δώσουν τον καλύτερό τους εαυτό σε αυτο το ανεπανάληπτο λαϊκό ξέσπασμα, για να μαζικοποιηθεί κι άλλο, για να κατέβουν εκατοντάδες χιλιάδες και εκατομμύρια λαού στο δρόμο, να πλημμυρήσουν οι πλατείες της χώρας, για να φύγουν οι υπεύθυνοι και να ξημερώσει μια καλύτερη μέρα. Η καλύτερη υπηρεσία που έχει σήμερα να προσφέρει η αριστερά είναι να βγει από το κάδρο του πολιτικού συστήματος και να μην φοβηθεί να συνεισφέρει στην ανατροπή του, να σεβαστεί αυτό το ακηδεμόνευτο κίνημα και να μην μεταφέρει αγχωμένα τις πολιτικές της αναλύσεις θέλοντας να τις επιβάλει. Ο μέχρι σήμερα χαρακτήρας του κινήματος εξασφαλίζει τη μαζικότητά του και τη γνήσια έκφραση της λαϊκή θέλησης.

Οι στιγμές που ζούμε είναι σημαντικές. Με συναίσθηση της δύναμης των χιλιάδων λαού που καταλαμβάνουν καθημερινά τις πλατείας της χώρας, να δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις για μια μεγάλη αλλαγή.

Να φύγουν η κυβέρνηση, η τρόικα, το μνημόνιο

Να ανατραπεί το πολιτικό σύστημα της χρεοκοπίας και της διαπλοκής

Πραγματική Δημοκρατία Τώρα

ΌΛΟΙ/ΕΣ ΣΤΙΣ ΠΛΑΤΕΙΕΣ ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ! ΣΤΗΝ ΚΑΒΑΛΑ 6ΜΜ ΣΤΗΝ ΠΛ.ΚΑΠΝΕΡΓΑΤΗ!

Η εθνική συναίνεση των προθύμων - ΔΗΜΟΚΡΑΤΩΝ και ΠΑΤΡΙΩΤΩΝ

2011-05-30T14:47:00.000+03:00

Η εθνική συναίνεση των προθύμων - ΔΗΜΟΚΡΑΤΩΝ και ΠΑΤΡΙΩΤΩΝ

Την ώρα που στον χάρτη της Ελλάδας έχει μπει ένα μεγάλο πωλητήριο όσο-όσο, και ένας ολόκληρος λαός καταστρέφεται, εμφανίζονται κάθε είδους “πατριώτες” και “εθνικά σκεπτόμενοι πολίτες”. Η ίδια η κυβέρνηση που είναι υπεύθυνη για την παραχώρηση της εθνικής κυριαρχίας της χώρας στην τρόικα (κατά δήλωση του ίδιου του Παπανδρέου) μιλά για πατριωτισμό και για πατριωτικό καθήκον όλων των Ελλήνων. Αυτή η κυβέρνηση διαμηνύει ότι θα πληρώσουμε τις “υποχρεώσεις” μας στο ακέραιο, δηλαδή, το απεχθές χρέος που δημιούργησαν οι κυβερνήσεις με τις μίζες, τα δήθεν μεγάλα έργα και τους Ολυμπιακούς Αγώνες, τα δομημένα ομόλογα και τα Βατοπέδια, τα υποβρύχια που γέρνουν και τη διάλυση της παραγωγικής δυνατότητας της χώρας κατ' εντολή των Βρυξελλών. Και αυτό το ονομάζει πατριωτικό καθήκον παραδίδοντας στον λαό το λογαριασμό της οφειλής.
Όποιος αντιδρά, και αρνείται να αποδεχτεί αυτή τους μονόδρομους που κάθε βράδυ στα δελτία των 8 με την αμέριστη βοήθεια των κεντρικών ΜΜΕ, μας δείχνουν, είναι εχθρός της πατρίδας, θέλει το χάος και την χρεοκοπία.
Αυτοί που οδήγησαν την χώρα στην καταστροφή και τη χρεοκοπία, κατηγορούν τον ελληνικό λαό ότι είναι υπεύθυνος γιατί “μαζί τα φάγαμε”, γιατί “καταναλώναμε περισσότερα απ' όσα παράγαμε”.
Στηρίζουν μάλιστα την πιο ακραία εκδοχή αυτής της δημοκρατίας τους, τις φασιστικές συμμορίες. Αφού είδαμε τα ΜΑΤ να προστατεύουν και να συναγελάζονται με τις ορδές της Χρυσής Αυγής, να χτυπούν από κοινού διαδηλωτές σε πορείες, σήμερα προχωρούν ένα ακόμα βήμα. Συμμετέχουν ανοικτά πια, σε εκδηλώσεις της ακροδεξιάς, όπως αυτή που γίνεται στις 29/5 στην Ελευθερούπολη κάτω από την ταμπέλα των “Εθνικώς Σκεπτόμενων Πολιτών”. Κυβερνητικοί βουλευτές, αλλά και όλη η “πρόθυμη” συμμορία αυτού του σάπιου πολιτικού συστήματος (ΝΔ και ΛΑΟΣ), παρευρίσκονται ως κύριοι ομιλητές και θα συζητήσουν για το αν “κυριεύθηκε η χώρα”. Από κοντά και δήμαρχοι, για να αποδείξουν για μια ακόμα φορά ότι το πολιτικό προσωπικό, ανεξάρτητα αν παίζει στο κεντρικό πολιτικό επίπεδο ή είναι τάχα καθαρά αυτοδιοκητικοί εκπρόσωποι και ενδιαφέρονται για τα προβλήματα του τόπου, έχουν κοινούς στόχους. Δεν είναι τυχαίο το σύνθημα που ακούγεται όλο και πιο συχνά “ΠΑΣΟΚ, TV, νεοναζί, όλα τα καθ… δουλεύουνε μαζί”.
Όλοι μαζί φοβούνται το λαό. Φοβούνται την αντίδρασή του. Φοβούνται ότι αν ξεσηκωθεί θα τους πάρει και θα τους σηκώσει. Γι αυτό και χρησιμοποιούν κάθε δυνατό όπλο από την φαρέτρα ενός κοινωνικού συστήματος που σπέρνει την απόγνωση, τη φτώχεια και τη δυστυχία σε πλανητικό επίπεδο. Γι αυτό και υποθάλπουν και πριμοδοτούν τέτοιες εκδηλώσεις μίσους. Χρόνια τώρα χρησιμοποίησαν την πολιτική του 'διαίρει και βασίλευε”. Σήμερα θέλουν να χωρίσουν το λαό στους “εθνικά σκεπτόμενους” και τους “πατριώτες” από τη μια και στους “αντεθνικώς δρώντες” από την άλλη.
Τέτοιοι πατριώτες ήταν και οι ομογάλακτοι τους Μουμπάρακ και Μπεν Άλι. Είναι τόσο πατριώτες που τους έχει δοθεί το παρατσούκλι του “yes sir”. Σε στάση προσοχής απέναντι σε κάθε ιμπεριαλιστή. Σκληροί και ανυποχώρητοι απέναντι στο λαό αυτής της χώρας. Το ποτάμι των “αγανακτισμένων” μπορεί να τους στείλει γρήγορα με ελικόπτερο ή χωρίς εκεί που είναι η πραγματική θέση τους. Υπάλληλοι στις Βρυξέλλες και στην Ουάσιγκτον.

Καμιά συναίνεση στο κοινωνικό ολοκαύτωμα που ετοιμάζουν.
Για να φύγει η χούντα της κυβέρνησης, της τρόικας και των μνημονίων τους.
Για την πραγματική δημοκρατία.
Για την πολιτική, οικονομική και πολιτική διέξοδο της χώρας.
Αυτό είναι σήμερα το πατριωτικό μας καθήκον.

ΟΛΟΙ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΑΠΝΕΡΓΑΤΗ 6:00 μ.μ

Ο αγώνας συνεχίζετε! Όλοι/ες σήμερα από τις 6μμ στην πλ. Καπνεργάτη!

2011-05-26T17:13:00.000+03:00

Ξυπνήσαμε! τι ώρα είναι;
ΩΡΑ ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ!
οι συγκεντρώσεις συνεχίζονται σε όλες τις κεντρικές πλατείες της χώρας.
Όλοι/ες σήμερα από τις 6μμ στην πλ. Καπνεργάτη!

Δελτίο τύπου για τη σημερινή κινητοποίηση στο Σύνταγμα και σε πολλές πλατείες της χώρας, 25/5/2011

2011-05-26T17:09:00.000+03:00

«Είμαστε ξύπνιοι. Τι ώρα είναι; Ώρα να φύγουν!»
Η ΚΟΕ χαιρετίζει την αυθόρμητη, γνήσια, ακηδεμόνευτη, δημοκρατική κινητοποίηση δεκάδων χιλιάδων πολιτών κάθε ηλικίας και προέλευσης, κυρίως νέων, που έστειλαν μια συγκλονιστική απάντηση. Αυτή η τεράστια λαϊκή αφύπνιση εκφράζει την βαθιά οργή και αντίθεση προς το Μνημόνιο, την τρόικα, το πολιτικό σύστημα που τα στηρίζει, και τη «συναίνεση» που θέλει να στήσει.

Η σημερινή κοσμοπλημμύρα των αγανακτισμένων, αποδεικνύει ότι δεν υπάρχει καμιά συναίνεση στο κοινωνικό ολοκαύτωμα που επιδιώκουν η τρόικα και τα κόμματα του μνημονίου. Πολύ περισσότερο, δείχνει ότι ο λαός δεν αναγνωρίζει και δεν νομιμοποιεί πια αυτό το καθεστώς, ζητά να φύγει σύσσωμο το πολιτικό σύστημα της χρεοκοπίας και της διαπλοκής. Ένα πολιτικό σύστημα που κατέλυσε την δημοκρατία, τη λαϊκή κυριαρχία, την εθνική ανεξαρτησία και την κοινωνική αξιοπρέπεια.

Η κυβέρνηση, η τρόικα, τα κόμματα που στήριξαν το μνημόνιο, τα κόμματα που κυβέρνησαν και συνέβαλαν στην πρωτόγνωρη καταστροφή που αντιμετωπίζει σήμερα η χώρα και οι εργαζόμενοι, οι πολιτικοί και το κομματικό προσωπικό που υπηρέτησαν με το αζημίωτο τη διαπλοκή κι έφεραν τη χρεοκοπία, πρέπει να το καταλάβουν:

Είναι ώρα να φύγουν.

Ο νέος γύρος αγώνων πρέπει να συνεχιστεί, να κλιμακώσει και να βαθύνει τους στόχους του μέχρι να φθάσουμε σε μια μεταπολίτευση του λαού: Με την ανατροπή του μνημονίου, της τρόικας και του υπόλογου πολιτικού συστήματος. Με απαίτηση για την πιο πλατιά δημοκρατία. Με παραγωγική ανασυγκρότηση και άμεση ανακούφιση των εργαζομένων.

Ένα χρόνο πριν ο Αργεντίνος σκηνοθέτης Φ. Σολάνας δήλωνε:

«…Οι κυβερνήσεις πέφτουν! Η κυβέρνηση του Φερνάντο ντε λα Ρούα, στα τέλη του 2001, αψήφησε τη λαϊκή διαμαρτυρία, όπως κάνει σήμερα και η κυβέρνηση της Ελλάδας. Και κατέληξε να φύγει με το ελικόπτερο! Πώς αψηφάς έναν εξεγερμένο λαό που έχει καταλάβει όλες τις πλατείες της χώρας;»

Κάτω η χούντα τρόικας – Μνημονίου – κυβέρνησης και «προθύμων»!

Καμιά συναίνεση στο κοινωνικό ολοκαύτωμα!

Πραγματική δημοκρατία!

Αγώνας για πολιτική οικονομική και κοινωνική διέξοδο της χώρας!

Δελτίο τύπου για τις προτάσεις της κυβέρνησης για το κέντρο της Αθήνας

2011-05-21T12:05:00.000+03:00

Μετά από μια ματωμένη βδομάδα, με δύο νεκρούς, δύο παραλίγο νεκρούς και δεκαδες μαχαιρωμένους ή ξυλοδαρμένους, η κυβέρνηση αποφάσισε να συνεχίσει την φαρσοκωμωδία. Τα μέτρα που ανακοίνωσε δεν περιλαμβάνουν τίποτα άλλο από επανάληψη χιλιοπαιγμένων διαγγελμάτων για περισσότερη αστυνόμευση, σχέδια ανάπλασης, αλλά και οικονομικά κίνητρα για το κέντρο της πόλης. Αν αυτά τα κίνητρα έχουν σχέση με το διαφαινόμενο ντηλ των εργολάβων θα φανεί στο μέλλον.

Η κυβέρνηση Παπανδρέου και ο δήμαρχος κ. Καμίνης, έσπευσαν να διευκρινίσουν ότι η Ελλάδα θα τιμήσει την υπογραφή της στο Δουβλίνο II. Δηλαδή διευκρίνισαν ότι θα η χώρα θα συνεχίσει να είναι αποθήκη ανθρώπινης δυστυχίας. Αυτή είναι η μοναδική πραγματική είδηση από το πακέτο μέτρων που ανακοινώθηκε.

Αφού λοιπόν οι υπεύθυνοι διογκώσουν κι άλλο το πρόβλημα, θα συνεχίσουν να φωνασκούν για τους μετανάστες και να τρίβουν τα χέρια τους από την έκρηξη του ρατσισμού. Φαίνεται ότι οι δεσμεύσεις των κυβερνήσεων προς το ευρωπαϊκό ιερατείο, είναι σημαντικότερες από τη ζωή και την ποιότητα ζωής Ελλήνων και ξένων. Κάποιος που θα ήθελε να αντιμετωπίσει έστω και ελάχιστα το πρόβλημα θα όφειλε να ξεκινήσει από το ελάχιστο μέτρο: Την ακύρωση της συνθήκης που μετατρέπει την πρωτεύουσα σε γκέτο. Ώστε να γίνει δυνατή η αποσυμπίεση από εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους που βλέπουν τη χώρα σαν πέρασμα και όχι σαν τελικό προορισμό.

Τα υπόλοιπα είναι υποκρισία, και μάλιστα ανατριχιαστική όταν τόσο πρόσφατα χύθηκε αίμα αθώων.

Στο «Δρόμο» του Σαββάτου 14 Μάη, φύλλο 65

2011-05-16T18:11:00.000+03:00

Δελτίο τύπου για το δολοφονικό σχέδιο της κυβέρνησης τη μέρα της Γενικής Απεργίας

2011-05-12T01:22:00.000+03:00

Σήμερα, μέρα Γενικής Απεργίας, η κυβέρνηση και η αστυνομία έβαψαν τα χέρια τους με αίμα. Για πρώτη φορά σε πανεργατική απεργία, ξεδιπλώθηκε με κυνικό και απροκάλυπτο τρόπο ένα δολοφονικό σχέδιο των δυνάμεων καταστολής. Ο βαρύτατος τραυματισμός του 31χρονου διαδηλωτή που νοσηλεύεται σε εξαιρετικά κρίσιμη κατάσταση στην εντατική, αποτελεί πρωτοφανή κλιμάκωση του κυβερνητικού αυταρχισμού και της κρατικής βίας.

Το δολοφονικό χτύπημα, αλλά και ο τραυματισμός δεκάδων άλλων που διακομίστηκαν σε νοσοκομεία, οι περισσότεροι με τραύματα στο κεφάλι από χτυπήματα των οργάνων της τάξης, αποδεικνύουν περίτρανα ότι οι εντολές της κυβέρνησης και του αρμόδιου υπουργού Χ. Παπουτσή ήταν σαφείς και ξεκάθαρες.

Η προκλητική περικύκλωση των διαδηλωτών καθ’ όλη τη διάρκεια της πορείας από διμοιρίες των ΜΑΤ, έδειξε από νωρίς τις προθέσεις τους και τις εντολές που είχαν.

Είναι σαφές ότι η κυβέρνηση έχει επιλέξει το δρόμο της ωμής βίας εναντίον όσων αγωνίζονται. Κλιμακώνει μάλιστα τη βία χύνοντας αίμα. Το κρίσιμο ερώτημα πλέον είναι μέχρι πού θα φτάσουν. Ο πρωθυπουργός και ο υπουργός Χ. Παπουτσής είναι ηθικοί αυτουργοί αυτού του δολοφονικού χτυπήματος.

Ο αγώνας ενάντια στα δεσμά του Μνημονίου και της τρόικας συνεχίζεται

Να φύγει τώρα η κυβέρνηση Παπανδρέου

Να τιμωρηθούν οι ηθικοί αυτουργοί της δολοφονικής επίθεσης

Αγώνας για οικονομική, πολιτική και κοινωνική διέξοδο

Δείτε το βίντεο από την δολοφονική επίθεση:

Αντίο Θανάση, αντίο καλέ μας Άνθρωπε…

2011-05-04T21:08:00.000+03:00

Δελτίο Τύπου

3 Μάη 2010

Αντίο Θανάση, αντίο καλέ μας Άνθρωπε…

Η Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας εκφράζει τα θερμότερα συλλυπητήριά της στην οικογένεια του Θανάση Βέγγου για τον χαμό του μεγάλου μας ηθοποιού.

Ο Θανάσης, που μας έμαθε να τον αποκαλούμε έτσι, με το μικρό του όνομα, να τον αναγνωρίζουμε σαν τον «καλό μας άνθρωπο» της γειτονιάς, να τον νοιώθουμε σαν δικό μας άνθρωπο, ταυτίστηκε και έκφρασε μέσα από το τρέξιμο και το έργο του, τα όνειρα, τους πόθους, τις χαρές και τις λύπες ενός ολόκληρου λαού που αγωνίζονταν να επιβιώσει, να φτιάξει τη ζωή του, να προοδεύσει κόντρα στα σημεία και τις δυσκολίες των καιρών.

Το γέλιο, τα δάκρυα και οι ατάκες του βγαλμένα μέσα από το σώμα, την καρδιά και αυτή “την φάτσα”, όπως ο ίδιος έλεγε, συμπύκνωναν το αστείρευτο πνεύμα και ενέργεια του και μία προσωπική εμπειρία και διαδρομή από τις φτωχογειτονιές του Φαλήρου, τη Μακρόνησο, το παιδί για όλες τις δουλειές των κινηματογραφικών στούντιο που έγινε ο μεγαλύτερος κωμικός μας, που φαλήρησε σαν επιχειρηματίας αλλά μας κατέκτησε σαν άνθρωπος. Η προσωπική του ιστορία του δεν ήταν άλλη από την ιστορία του ελληνικού λαού «της περιφέρειας» όπως έλεγε, των φτωχογειτονιών των αστικών κέντρων, αυτών που προσπαθούσαν να γευτούν κάτι από το όνειρο ενός συνεχούς αγώνα να εκσυγχρονιστούν και να συντονιστούν με έναν κόσμο που δεν είναι δικός τους.

Ο Θανάσης με το τρανταχτό του γέλιο και πάνω απ’ όλα με την σπάνια ακεραιότητα χαρακτήρα και το ασσάλευτο ήθος του αντιπαρέβαλε έναν άλλον κόσμο απέναντι στον παραλογισμό και την αλλοτρίωση που γεννούσε η κάθε εξουσία. Αντιπαρέβαλε και κράτησε ζωντανό τον κόσμο, τον πολιτισμό και την αξιοπρέπεια των από κάτω που ζητάνε απεγνωσμένα τους από πάνω να τους ακούσουν, χτυπώντας το ταβάνι της εξουσίας καμιά φορά με το σκουπόξυλο, όπως έκανε σε κάποια από τις ταινίες του.

Για τον Θανάση δεν μπορούμε να κλάψουμε. Οι μνήμες που μας χάρισε δεν μας το επιτρέπουν. Μπορούμε μόνο ακόμα και αυτή την τραγική στιγμή να νοιώσουμε το γέλιο, τη δύναμη και την ελπίδα να αναβρύζουν αστείρευτα μέσα από τις θύμησες και τις στιγμές που ζήσαμε μαζί του.

Μπορούμε μόνο να πούμε ένα ταπεινό και μεγάλο ευχαριστώ στον άνθρωπο που μας έμαθε τι σημαίνει να αγωνίζεσαι σε αυτή τη ζωή με χαρά, με αξιοπρέπεια, με το κεφάλι ψηλά.

3/5/2010

Το Γραφείο Τύπου της ΚΟΕ

Εργατική πρωτομαγιά 2011, Όλοι/ες την Κυριακή, 10πμ στην πλατεία Καπνεργάτη!

2011-04-28T00:07:00.000+03:00

Ο απεργιακός Δρόμος κυκλοφορεί εκτάκτως την Πέμπτη 7/4

2011-04-07T16:43:00.000+03:00

Αυτή τη βδομάδα ο Δρόμος της Αριστεράς κυκλοφορεί την Πέμπτη 7/4. Όχι για να προλάβει ή να σπάσει την απεργία των εργαζομένων στον Τύπο, αλλά για να μιλήσει και να αναδείξει την απεργία.

Στο έκτακτο φύλλο του Δρόμου, που είναι αφιερωμένο στην απεργία στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης μπορείτε να διαβάσετε:

Editorial: Υπέρ της απεργίας χωρίς «εάν» και «αλλά»!

Το είπε η τηλεόραση..., του Σταμάτη Μαυροειδή

Να δεις τι σου ’χω για μετά…, του Βασίλη Κουφόπουλου

Ένα προϊόν χωρίς αγοραστές, του Βασίλη Μουλόπουλου, βουλευτή επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ, δημοσιογράφου

Στον «πόλεμο» οι… άλλες φωνές απαγορεύονται, του Άρη Χατζηστεφάνου

Ειδήσεις και τομάτες, του Μάριου Διονέλλη

Ο μαραθώνιος αγώνας απαιτεί ενότητα

Συνέντευξη με τον Σταμάτη Νικολόπουλο, πρόεδρο της ΠΟΕΣΥ

Κλιμάκωση και σύνδεση με όλους τους εργαζόμενους

Συνέντευξη με τον Αντώνη Νταβανέλλο, γενικό γραμματέα της ΕΣΗΕΑ

Κλάδος υπό εξαφάνιση

Συνέντευξη με τον Μάριο Λώλο, πρόεδρο της Ένωσης Φωτορεπόρτερ Ελλάδος

Αποφασισμένοι για αγώνα μέχρι τέλους

Συνέντευξη με τον Γιώργο Δεληκάρη, πρόεδρος της ΕΤΙΤΑ

Μεσαίωνας σε ιλουστρασιόν έκδοση, του Χρήστου Πραμαντιώτη, μέλους του Δ.Σ. της Ένωσης Συντακτών Περιοδικού-Ηλεκτρονικού Τύπου (ΕΣΠΗΤ)

Ο Τύπος οργανικό κομμάτι του πολιτικού συστήματος που κλονίζεται

Συνέντευξη με το Χριστόφορο Βερναρδάκη, καθηγητή πολιτικών επιστημών και επιστημονικό σύμβουλο της VPRC

Το προμελετημένο τέλος του εργατικού ρεπορτάζ, της Christine Buckley, συντάκτριας του Journalist, του περιοδικού της Εθνικής Ένωσης των Δημοσιογράφων - NUJ (National Union of Journalists. Διετέλεσε βιομηχανικός συντάκτης στους Times από το 1999 ώς το 2009

Τέλος εποχής για τον Τύπο;, του Χρήστου Γιοβανόπουλου

Πληροφορία και δημόσιος διάλογος, του James Curran, καθηγητή επικοινωνιολογίας στο πανεπιστήμιο Goldsmiths του Λονδίνου

Η κατασκευή της συναίνεσης μέσω των ΜΜΕ, της Αριάδνης Αλαβάνου

Η μνημονιακή διαπλοκή

«Δεν μας ενδιαφέρει η Περιφέρεια», του Αλέξη Αλεξιάδη

Στο κόκκινο τα ΜΜΕ και της Θεσσαλονίκης, του Λευτέρη Αρβανίτη

Οι «σφαγές» στην Πάτρα και τα καμώματα της ΕΣΗΕΠΗΝ, της Κατερίνας Παγουλάτου

Μήπως είναι καλύτερα να πεθάνει αυτή η δημοσιογραφία;, της Ματίνας Παπαχριστούδη

Αλήτες, ρουφιάνοι…, του ΚΙΜΠΙ

Τώρα που σφίγγουν οι κώλοι..., του Στέλιου Ελληνιάδη

Αγώνες και δεσμοί με την κοινωνία, του Σωκράτη

Σκιτσάρει ειδικά για την απεργία ο Πέτρος Ζερβός

Εφημερίδα Δρόμος. Εκτάκτως αυτή την Πέμπτη 7/4 στα περίπτερα.