ΤΙ ΤΟΥΣ ΚΟΙΤΑΜΕ, ΡΕ;

«Ψευτοδίλημμα ο επιχειρούμενος διχασμός υπέρ ή κατά του Μνημονίου, στην πράξη όλοι, ακόμα κι αυτοί που επιδίδονται στη ρητορική καταγγελία του, αναγνωρίζουν ως αναγκαίες τις αλλαγές που υπαγορεύει.» Αυτή η δήλωση θα μπορούσε εύκολα να ανήκει σε κάποιον εκπρόσωπο της κυβέρνησης ή της τρόικας, παρόλα αυτά ανήκει στον Δημήτρη Δασκαλόπουλο, πρόεδρο του ΣΕΒ. Επιστρατεύτηκε κι αυτός για να βγάλει τη βρώμικη προεκλογική δουλειά μαζί με τον Καψή και τον Πρετεντέρη, «ανεξάρτητους και αδέσμευτους» δημοσιογράφους που πυροβολούν κάθε βράδυ από τα δελτία των 8. Οι τροϊκανοί αγχωμένοι για ένα και μόνο πράγμα: πώς θα περάσουν οι αλλαγές και τα μέτρα εις βάρος του λαού και των εργαζόμενων με το ελάχιστο δυνατό πολιτικό κόστος. Πώς η κυβέρνηση και τα τσιράκια της θα γλιτώσουν από τη συσσωρευμένη λαϊκή οργή και αγανάκτηση στις 7 του Νοέμβρη για να συνεχίσουν ανενόχλητοι. Έτσι εξηγείται γιατί όλοι μεταμφιέζονται σε αντι- Μνημονιακούς αγωνιστές, γιατί μπουρδολογούν για να μετατρέψουν το Μνημόνιο σε αναγκαίο κακό ή στην καλύτερη των περιπτώσεων σε γεγονός αντιστρέψιμο αρκεί να πείσουμε το Γιωργάκη και την κυβέρνηση να συμπεριφερθούν ως καλό ΠΑΣΟΚ(βλέπε κάθε λογής πράσινους «αντάρτες»).

ΚΑΜΙΑ ΘΥΣΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ
Πέντε μήνες μετά την εγκατάσταση του «εθνοσωτήριου» ΔΝΤ στη χώρα και την υπογραφή του Μνημονίου, η ευρωστατιστική υπηρεσία αναθεώρησε το έλλειμμα υπολογίζοντάς το πάνω από 15%, απειλώντας και για άλλο αναγκαίο πακέτο μέτρων। Μας ζητάνε να θυσιάσουμε τα δικαιώματα, τη ζωή, τη δουλειά, την αξιοπρέπεια μας «για να μη χρεοκοπήσει η χώρα»। Μας λένε ότι το πραγματικό δίλλημα είναι Μνημόνιο ή Χρεοκοπία। Κι όμως παρά την πιστή εφαρμογή του Μνημονίου η οικονομία και η χώρα αργοπεθαίνει, βρίσκεται πιο κοντά στο χείλος του γκρεμού. Γιατί πραγματική χρεοκοπία είναι το ξεπούλημα της γης, του αέρα, της θάλασσας και των υποδομών, το στρώσιμο του κόκκινου χαλιού στους εμίρηδες του Κατάρ, στους Κινέζους και τους γαλλογερμανούς κεφαλαιούχους. Γιατί πραγματική χρεοκοπία είναι οι εργασιακές σχέσεις και μισθοί τύπου Κίνας, η διάλυση και το ξερίζωμα της νέας γενιάς. Τελικά, μπορεί να μη «χρεοκοπήσει» η χώρα, αλλά σίγουρα έχουν χρεοκοπήσει οι εργαζόμενοι, ο λαός και η νεολαία. Τελικά, αυτοί που γλιτώνουν τη χρεοκοπία είναι το ξένο πολυεθνικό κεφάλαιο και οι ελληνικές του αντιπροσωπίες στο ρόλο του μεσάζοντα (270 δις υπολογίζει ο Γιωργάκης την αξία του δημόσιου πλούτου), οι τράπεζες (78 δις έχουν πάρει από το 2008 μέχρι σήμερα και από τις δύο κυβερνήσεις). Δε μας ζητάνε θυσίες για να σωθεί η χώρα. Μας ζητάνε θυσίες για να σωθούν οι συνήθεις ύποπτοι. Μας ζητάνε θυσίες για τη χρεοκοπία μας.

ΝΑ ΦΥΓΕΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΩΝ ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΩΝ ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΤΗΣ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑΣ
Αν γι΄ αυτούς αναγκαίο κακό και μονόδρομος είναι το Μνημόνιο, για μας μονόδρομος είναι να ξεμπερδεύουμε με τα κόμματα της χρεοκοπίας και τους εκπροσώπους τους:
Με το ΠΑΣΟΚ
• Που πριν τις εκλογές έλεγε «ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΝΑ ΠΡΟΣΦΥΓΟΥΜΕ ΣΤΟ ΔΝΤ, ΔΕ ΘΑ ΠΑΓΩΣΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΜΙΣΘΟΥΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ»
• Που όταν ανέλαβε την εξουσία έκανε πως δεν ήξερε ποια είναι η πραγματική κατάσταση του χρέους και της οικονομίας
• Που τάχα προσπάθησε να αποφύγει τη χρεοκοπία «κατευνάζοντας» τις αγορές με το πρώτο πακέτο μέτρων το Μάρτη ενώ παράλληλα προετοίμαζε την προσφυγή στο ΔΝΤ σε συνεργασία με την Goldman Sachs
• Που Τελικά προσέφυγε στο ΔΝΤ και στο μηχανισμό στήριξης χύνοντας κροκοδείλια δάκρυα για την εθνική ανεξαρτησία, παραβιάζοντας δήθεν τις «ιδεολογικές αρχές του κινήματος»
• Που μετά απ’ όλα αυτά υποτιμά τη νοημοσύνη μας υποβαθμίζοντας τις εκλογές του Νοέμβρη σε δημοψήφισμα για την καλύτερη πλατεία, αποφεύγοντας να προκαλέσει τους ψηφοφόρους και το λαό σε δημοψήφισμα υπέρ ή κατά της τρόικας, υπέρ ή κατά της κυβέρνησης, υπέρ ή κατά του Καλλικράτη
Με τη ΝΔ
• Που δεν ψήφισε το Μνημόνιο γιατί μόνο οι ψήφοι των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ και του ΛΑΟΣ αρκούσαν
• Φοβάται τη λαϊκή οργή και προσπαθεί να την ενσωματώσει σε ακίνδυνες αντι- Μνημονιακές κορόνες
• Προετοιμάζεται για μια νέα εναλλαγή εξουσίας όταν το ΠΑΣΟΚ λαχανιάσει
• Που στις εκλογές του Νοέμβρη πηγαίνει με κατεβασμένα τα σώβρακα απέναντι στο ΠΑΣΟΚ, πιστή στο ρόλο της συμπληρωματικής αντιπολίτευσης(πχ με τον Κικίλια στην περιφέρεια Αττικής όπου μένει ο μισός πληθυσμός της Ελλάδας)
Με το ΛΑΟΣ
• Που συγκυβερνά μαζί με το ΠΑΣΟΚ, είναι ο ακροδεξιός λαγός του
• Που «δεν ήθελε να ψηφίσει το Μνημόνιο, τελικά το ψήφισε γιατί ήταν αναγκαίο μπροστά στη χρεοκοπία της πατρίδας και νιώθει περήφανο»
• Που σε μια σειρά δήμους και περιφέρειες κατεβαίνει με υποψήφιους της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ
ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ – ΔΕΝ ΑΠΕΧΟΥΜΕ. ΤΟΥΣ ΜΑΥΡΙΖΟΥΜΕ – ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ
Σ’ αυτή τη μάχη μας θέλουν θεατές και αδιάφορους, δεν θέλουν να εκφράσουμε την κραυγή αγωνίας για το μέλλον που ετοιμάζουν για εμάς, χωρίς εμάς, ενάντιά μας. Ξέρουν πολύ καλά ότι η νεολαία είναι επικίνδυνη για τα σχέδιά τους. Ξέρουν ότι τους κάνουμε τη χάρη με την αποχή, επειδή αν τελικά κατέβουμε να ψηφίσουμε , θα τους μαυρίσουμε. Υπάρχουν πολλοί λόγοι που δε μας επιτρέπουν να εφησυχάζουμε:
Σύμφωνο Πρώτης Απασχόλησης: επιβάλλει στους εργαζόμενους (πτυχιούχους ή μη) 15 έως 25 ετών, να «εργάζονται» υποχρεωτικά ανασφάλιστοι, με σταθερές απολαβές 592 ευρώ!
Νέο ασφαλιστικό: Νομοσχέδιο ταφόπλακα αφού το νέο όριο συνταξιοδότησης ξεπερνά τα 65 χρόνια, εξισώνει τα όρια συνταξιοδότησης αντρών-γυναικών προς τα πάνω και επιβάλει 40 ατελείωτα χρόνια εργασίας και μια σύνταξη-χαρτζιλίκι
Καλλικράτης: Το σχέδιο Καλλικράτης το ονόμασαν νέα αρχιτεκτονική αυτοδιοίκησης και αποκέντρωσης του κράτους. Η αλήθεια είναι ότι φέρνει το μνημόνιο και η τρόικα στη γειτονιά μας, είναι ο μοχλός που επιβάλλει τις ιδιωτικοποιήσεις, τις απολύσεις και τον οικονομικό στραγγαλισμό της ελληνικής περιφέρειας.
Νέος νόμος - πλαίσιο για την παιδεία: Το πανεπιστήμιο στην εποχή του ΔΝΤ και του Καλλικράτη. Η κυβέρνηση δεν θέλει ούτε δημόσιο ούτε δωρεάν αλλά ούτε και πανεπιστήμιο. Αυτό τον δρόμο δείχνει ο νέος νομός και οι ‘’σοφοί’’ των σκανδαλών που έψαξε και βρήκε η Διαμαντοπούλου ανά τον κόσμο.

ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ- ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ-ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΠΙΔΑ
Στην Ευρώπη έχει ανοίξει ένας νέος κύκλος αγώνων με μεγάλες εργατικές απεργίες και κινητοποιήσεις. Γαλλία, Γερμανία, Τσεχία, Ρουμανία, Σλοβενία, με αποκορύφωμα την πανευρωπαϊκή διαδήλωση στις Βρυξέλες με 100.000 διαδηλωτές. Στην Ισλανδία παραπέμφθηκε και θα δικαστεί ο πρώην πρωθυπουργός γιατί δεν απέτρεψε την χρεοκοπία της χώρας. Οι διαδηλωτές που πολιορκούν το κοινοβούλιο ζητούν την παραπομπή και των υπόλοιπων πολιτικών που συμμετείχαν στον τότε κυβερνητικό συνασπισμό. Στην Ουγγαρία, αφού η σοσιαλιστική κυβέρνηση έφερε το Δ.Ν.Τ., η τωρινή δεξιά κυβέρνηση εξέπληξε τους πάντες όταν κάτω από την λαϊκή πίεση αρνήθηκε να πάρει περισσότερα μέτρα λιτότητας ενάντια στους εργαζόμενους. Φορολογεί τις τράπεζες, τις ασφαλιστικές και τις χρηματιστηριακές εταιρίες. Και για την χώρα μας υπάρχει άλλος δρόμος, άλλη εναλλακτική: στάση πληρωμών, διαγραφή του ληστρικού χρέους, παραγωγική ανασυγκρότηση, εθνικοποίηση των τραπεζών, επανάκτηση όλων των δημόσιων υποδομών και επιχειρήσεων. Προϋπόθεση για όλα τα παραπάνω ένα ισχυρό κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο του λαού, αντίπαλο δέος στην κυβέρνηση και την τρόικα που θα ανατρέψει το πολιτικό σύστημα της χρεοκοπίας και θα ανοίξει μια άλλη προοπτική. Αναγκαία μια αριστερά που έχει τη φιλοδοξία να κάνει όλα τα παραπάνω μακριά και ενάντια από λογικές περιχαράκωσης, σύγκρουσης μηχανισμών, εκλογικής επιβίωσης.



ΝΕΟΛΑΙΑ

Διαβάστε στο «Δρόμο» του Σαββάτου 16 Οκτωβρίου

ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ

Το ξέρουμε ότι τα ξέρατε όλα κ. Γιούνκερ. Το διευθυντήριο των Βρυξελλών, τα υπερκέρδη των μονοπωλίων και η «ελληνική κρίση». Του Δημήτρη Υφαντή

Ελλάδα, έτος Μνημονίου 1o: «Πετάνε» ανεργία και ακρίβεια

Αντιπαράθεση στο ευρώ: Άλλη μια χαμένη ευκαιρία για την Αριστερά, του Χρίστου Καραμάνου


ΠΟΛΙΤΙΚΗ

editorial: Κυλώνειο Άγος

Μαζική καταδίκη της εισβολής των ΜΑΤ

Η δικιά τους και η δικιά μας Ακρόπολη, της Δέσποινας Κουτσούμπα

Της φυλακής τα σίδερα είναι για τους... περιφερειάρχες, του Χρίστου Κατσούλα

Οι στοχευμένες δημοσκοπήσεις δεν κρύβουν τη δυσαρέσκεια, του Κώστα Ανδριανόπουλου

Οι «ψήφοι εμπιστοσύνης» υπόσχονται αργό θάνατο

Σαμίρ Αμίν: Η ριζοσπαστικοποίηση αυξάνεται, ο συντονισμός παραμένει ζητούμενο. Συνέντευξη στον Δημήτρη Κωνσταντακόπουλο

Το καινούργιο κόλπο των Παπανδρέου: Μετά τον Νίκο και ο Αντρίκος σχεδιάζει μπίζνες με την ΜΚΟ i4cense

Ο Πάγκαλος κι οι χορηγοί του

Διεθνής Διάσκεψη εναντίον του Μνημονίου από το Αριστερό Βήμα Διαλόγου

Σύσκεψη «Για τη συγκρότηση μετώπου για τη σωτηρία του λαού και την αναγέννηση της χώρας»


ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

Το δολάριο ως όπλο μαζικής καταστροφής, του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Homo economicus: Η ποσόστωση της διαφθοράς


ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Ελένη Πορτάλιου: «Θα εργαστούμε με τους συμπολίτες μας για να κερδίσουμε αυτά που μας ανήκουν», συνέντευξη στον Μιχάλη Σιάχο

Εκλογές: Παρ’ όλα όσα, Αριστερά. Του Ευτύχη Μπιτσάκη

Βένιος Αγγελόπουλος: Η Ελεύθερη Αττική θέλει να δείξει ότι η αντίσταση είναι εφικτή. Συνέντευξη στον Γιώργο Κρατημένο

Η παγκόσμια πραγματικότητα και η Αριστερά, του Χρήστου Στεργίου

Οι αντιπεριφερειάρχες της Ελεύθερης Αττικής

Διπλή ταρίφα: Η ηλικιωμένη κι ο μαθητής


ΕΡΓΑΣΙΑ

Σχέδιο βιωσιμότητας ή διασφάλιση όλων των θέσεων εργασίας; Οι εργαζόμενοι στο Ατλάντικ αντιμέτωποι με έναν ιδιότυπο συνδικαλισμό. Του Γιώργου Κατερίνη

Αποδομούν τις συμβάσεις: Κινητοποίηση της ΕΤΕΡ για το «πραξικόπημα» Λοβέρδου

Απολύσεις εργαζομένων αορίστου χρόνου: Η Κτηματολόγιο Α.Ε. ανοίγει την πύλη εξόδου από το Δημόσιο

ματιές στα Δ.Σ.: Τι ρόλο παίζουν οι αλλαγές που επιχειρούνται στον ΟΜΕΔ στη δράση ενός σωματείου; Απαντά ο Κώστας Σολωμός, αντιπρόεδρος του Σωματείου Εργαζομένων στο Κέντρο Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας

Διάσπαση της ΔΕΗ με τις... ευλογίες της ΓΕΝΟΠ


ΔΙΕΘΝΗ

Κινητοποιήσεις σε όλη τη Γαλλία. «Je lutte des classes»: Η ανατομία μιας γαλλικής σύγκρουσης, της Μαρτίν Μπιλάρ

Εκουαδόρ: Το πραξικόπημα και το ισοζύγιο ισχύος

Η Βραζιλία μετά το Λούλα: Οδεύοντας προς περισσότερο νεοφιλελευθερισμό; Του Γιώργου Τσίπρα

Ο χορός της... αρκούδας. Χορηγίες πλουσίων σε πολιτικά κόμματα των ΗΠΑ. Της Αλίκη Βεγίρη

Big Brother Mine Version

Απευθείας διαπραγματεύσεις: Όταν το πολιτικό κόστος της οικοδόμησης οικισμών γίνεται μικρότερο από το κόστος του «παγώματος», του Νάσαρ Ιμπραήμ

Αυτονομίες και χειραφετήσεις: Η Λατινική Αμερική σε κίνηση

Γυρίζει: Ο μονοδιάστατος άνθρωπος

Πετρέλαιο και δυσώδεις εκβιασμοί


ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Στο γύψο και οι μαθητικές κινητοποιήσεις. Ποινικοποιεί τις καταλήψεις η κυβέρνηση παρά τις αντιδράσεις της εκπαιδευτικής κοινότητας. Του Λεωνίδα Σακλαμπάνη

Πράσινες επενδύσεις στη Γυάρο: Να φτιάξουν αιολικό πάρκο προσπαθούν οι εταιρίες στο νησί-μνημείο. Της Μαρίας Σιδηροπούλου

Βοήθεια στο Σπίτι: Κοινωνική πολιτική με δανεικά. Του Μάριου Διονέλλη

Ένοχοι Κορκονέας-Σαραλιώτης. Ελάχιστη δικαίωση για τον Αλέξη και το Δεκέμβρη.

«Έσκασαν» ιδιωτική ανακύκλωση και Αλαφούζος. Του Νίκου Ταυρή

Προσπάθεια τρομοκράτησης της αυτοδιοίκησης στο Ελληνικό από την εταιρία που εκμεταλλευόταν την ακτή

Χιλιάδες ποδηλάτες, αλλά κανένας ποδηλατόδρομος

Απεργία πείνας του Νίκου Μαζιώτη

Αγώνας πράσινου και... παιδείας: Κινητοποίηση για το πάρκο ΚΑΠΑΨ


ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ - ΕΚΛΟΓΕΣ 2010

Γιώργος Θεοδωρόπουλος: Συμμετέχουμε και τους μαυρίζουμε

Ριζοσπαστική Αριστερή Ενότητα - Μπορούμε να τους σταματήσουμε

Ποια Πάτρα θέλουμε μετά τη 14η Νοέμβρη; Του Χρήστου Πατούχα

Δημοτική Κίνηση Πολιτών Καλλιθέας: Δήμος αλληλέγγυος στους πολίτες

Δήμος Ηρακλείου Κρήτης: Ηράκλειο-Ανθρώπινη Πόλη

Πάρος: Κίνηση Ενεργών Πολιτών με Μανώλη Γλέζο

Δήμος Αμαρουσίου: Κόντρα στον Καιρό


Η ΑΛΛΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Με καυσόξυλα φέτος η θέρμανση στα σχολεία της Θεσσαλονίκης. Παγωνιά στις σχολικές αίθουσες επιβάλλουν κυβέρνηση και Τρόικα. Του Λευτέρη Αρβανίτη

Θεσσαλονίκη-Ανοιχτή πόλη: Χρέος μας η αντίσταση, η κοινωνική ανυπακοή και η αλληλεγγύη

Η Εκκλησία επιδίδεται ξανά σε μπίζνες...

«Δεν θα κρυώσουμε, θα τους παγώσουμε»

Συναγερμός διάλυσης στο ΚΘΒΕ, του Βασίλη Κεχαγιά

Μπαράζ απολύσεων στο Μετρό Θεσσαλονίκης


MEDIA

Και απολύσεις θα γίνουν και πακέτο σωτηρίας θα δοθεί

blogοδρόμιο: Mambo Tango από τη Ρόδο, Από τη Ρόδο στην Κέρκυρα


ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Όταν η τέχνη βγαίνει στο δρόμο... Η παρέμβαση των «Καλλιτεχνών ενάντια στο Μνημόνιο». Μιλούν στο «Δρόμο»: Μάνια Παπαδημητρίου, Ισαάκ Σούσης, Γιώργος Ζιόβας, Κίμων Ρηγόπουλος, Μαρία Βλαντή- Βέρα Σιατερλή

Ενιαία τιμή στο βιβλίο; Του Κώστα Στοφόρου

Εγώ θα φλέγομαι, θ’ ανθίζω, θα γιορτάζω... Μια ακόμη αναφορά στην «Ταξιδιάρα ψυχή»

Με κόντρα τον καιρό: «Σερφάρισμα» στην καταιγίδα

Παγκόσμιο βιλιοπωλείο: Lee Rourke, The Canal


ΓΝΩΜΗ

Σκέψεις επάνω στη φιλοσοφία της ιστορίας. Των Γιώργου Μωραΐτη, Βασίλη Γρόλλιου
ΠΕΡΙΠΤΕΡΟ ΙΔΕΩΝ, περιπτεράς ο Στέλιος Ελληνιάδης

Αστικές Δημοκρατίες: Καταστολή και στρέβλωση. Η Δύση σε δύση;

Αλληλεγγύη στον Ελληνισμό της Μαύρης Θάλασσας

Η Αριστερά διχάζει τους Αριστερούς, υπό Γκαούρ


ΕΝΑΛΛΑΞ

Υπεύθυνη δήλωση, του Νίκου Κουνενή


ΟΣΑ ΘΑΦΤΗΚΑΝ

Χοντρό δούλεμα


ΕΝ ΤΕΛΕΙ

Το Αρχιπέλαγος, του Μάκη Καβουριάρη

Αποκλειστική συνέντευξη του Αλέκου Αλαβάνου

Στο "Δρόμο" που κυκλοφορεί αυτό το Σάββατο 9/10

Διαβάστε στο Δρόμο, Σάββατο, 2 Οκτωβρίου, τεύχος 33

Το θέμα της εβδομάδας: Οριστική κατεδάφιση του δημόσιου πανεπιστήμιου.

Σχόλιο: Ποιος μας ακούει; Της Τζίνας Πολίτη.

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Editorial: Νταλίκες, νταλικιέρηδες και νταηλίκια...

Κυβέρνηση εξαπάτησης του λαού. Ένας χρόνος από την εκλογή του Γιώργου Παπανδρέου. Του Δημήτρη Υφαντή.

Έκτακτα μέτρα εναντίον όσων αγωνίζονται. Της Μαίρης Ευθυμιάτου.

Η συντεχνία είναι της κυβέρνησης και των επιχειρηματιών. Συνέντευξη του ιδιοκτήτη φορτηγού Γρηγόρη Γρηγοριάδη.

Απόβαση Αράβων και Κινέζων στην αποικία Ελλάδα. Τoυ Χρήστου Καραμάνου.

Γνώμη: Σεχταρισμός στο τετράγωνο, του Νίκου Ταυρή.

Και με το χωροφύλακα και με το... φοροφύλακα. Του Κώστα Ανδριανόπουλου.

Ν.Δ.: μείγμα τα οικονομικά της και μάγμα τα εσωτερικά της.

«Ταξίδι στα Κύθηρα» έκανε η Ελεύθερη Αττική.

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

Με γεια το «κούρεμα»... Η κρίση στην ευρωζώνη αναζωπυρώνεται με επίκεντρο την Ιρλανδία. Σκληραίνει τη στάση της η Ε.Ε. Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου.

Homo economicus: Όλα τα λεφτά δικά τους!

ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Γιάννης Δραγασάκης: Οι πολιτικές επιλογές κρίνονται στην πράξη. Συνέντευξη στον Γιώργο Κρατημένο.

Σοσιαλιστικός χώρος και Aριστερά, μέρος Β'. Του Ρούντι Ρινάλντι.

Η χαμένη τιμή της Αριστεράς, του Γιώργου Καλαντζόπουλου.

ΕΡΓΑΣΙΑ

Επίθεση χωρίς τέλος. Την ταφόπλακα στις εργασιακές σχέσεις βάζει η Λ. Κατσέλη.

Οι εκδότες τρομάξανε και... κάλπες στήσανε! Όργιο απειλών και πιέσεων από Ψυχάρη και Μπόμπολα. Του Γιώργου Κατερίνη.

Το μεγαλείο του κυβερνητικού συνδικαλισμού.

Τι συμβαίνει στο Ατλάντικ; Κινήσεις πίσω από τις πλάτες των εργαζομένων που αγωνιούν και αγωνίζονται.

Μια πρώτη νίκη των καθαριστριών στο Γενικό Κρατικό Γ. Γεννηματάς.

Ενάντια στη διάσπαση της Γενικής Γραμματείας Αθλητισμού.

ΑΦΙΕΡΩΜΑ, ΚΥΠΡΟΣ

50 χρόνια από την Ανεξαρτησία της Κύπρου: Δύο ομιλίες που έγιναν από τους πρωταγωνιστές της κυπριακής υπόθεσης Δημήτρη Χριστόφια και Βάσσο Λυσσαρίδη.

ΔΙΕΘΝΗ

Γαλλία στο σκότος: Το πέμπτο σαρωτικό αντιμεταναστευτικό νομοσχέδιο.

Πόσο αυθόρμητο είναι το Tea Party; Της Αλίκης Βεγίρη.

Η Σερβία παραδίδει το Κοσσυφοπέδιο στην Ε.Ε. Της Νταϊάνα Τζόνστον.

Αποκηρύσσοντας το «κόκκινο». Η εκλογή του Εντ Μίλιμπαντ
και η «στροφή» των εργατικών. Του Χρήστου Γιοβανόπουλου.

Άλλη μια «τουφεκιά στον αέρα»; Δεκάδες χιλιάδες εργάτες στις πύλες της Ε.Ε. - Πανευρωπαϊκή κινητοποίηση στις 29/9. Της Αριάδνης Αλαβάνου.

Η νέα εκλογική νίκη Τσάβεζ και ο διεθνής δαίμων του τυπογραφείου. Του Γιώργου Τσίπρα.

Βραζιλία: Το μη χείρον βέλτιστον;

Η επιστροφή των Πρασίνων. Ψάρεμα σε θολά νερά σε μια εξίσου θολή περίοδο.

Εκουαδόρ: Απόπειρα πραξικοπήματος.

Το ναυτικό του Ισραήλ σταμάτησε και το πλοίο Irene προς τη Γάζα.

ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Τοξικά τρόφιμα Made in Asopos. Νέες σοκαριστικές μελέτες για τη ρύπανση του Ασωπού και τις επιπτώσεις της σε πανελλαδικό επίπεδο μέσω της τροφικής αλυσίδας. Ρεπορτάζ: Μαρία Κρόκου, Κατερίνα Καραβία.

Καταπέλτης το πόρισμα για την υπόθεση Marfin. Το υποκατάστημα δεν είχε καν πιστοποιητικό πυρασφάλειας από την πυροσβεστική. Του Λεωνίδα Σακλαμπάνη.

Η Ριζάρειος Σχολή παίζει Μονόπολι. Νέα στοιχεία βγαίνουν στην επιφάνεια για απευθείας αναθέσεις μελετών.

Ηράκλειο Κρήτης – Πάρκο Γεωργιάδη: Κλουβί στη θέση των πουλιών.

Ιδιωτικοποιήσεις... γάλακτος. Στην αγκαλιά ιδιωτών οδηγείται και η Δωδώνη. Η Δωδώνη χαλάει τη σούπα των καρτέλ, δήλωση του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Βασίλη Μουλόπουλου.

Κάρτα του πολίτη, του Μάριου Διονέλλη.

Διχαστήκαμε, αλλά συγκυριακά

Συνέντευξη με το Νίκο Γαλάνη, στέλεχος της Κ.Ο.Ε. στην εφημερίδα εποχή του Σαββάτου 25/09.

Τη συνέντευξη πήρε
ο Πάνος Λάμπρου

Γίνεται αναφορά σε διαφορετικά ανταγωνιστικά πολιτικά σχέδια εντός του ΣΥΡΙΖΑ. Ωστόσο, δεν έχουν γίνει κατανοητά απ΄ όλους μας τα δύο -και ενδεχομένως περισσότερα- πολιτικά σχέδια. Το πρώτο ζήτημα είναι αν υπάρχουν στρατηγικές στο χώρο της αριστεράς. Είτε στρατηγικές που είναι βραχυπρόθεσμες είτε στρατηγικές που έχουν βάθος χρόνου και πεδίου. Την τελευταία χρονική περίοδο, μετά την αλλαγή της κυβέρνησης και την είσοδο του ΔΝΤ, έπρεπε να δει η αριστερά την ταυτότητά της, τη στρατηγική της. Υπήρξε μια αντιπαράθεση που δεν ήταν πάντα φανερή. Υπήρχε μια άποψη, που ήθελε μια αριστερά να παίζει δεύτερο και διαχειριστικό ρόλο, και υπήρξε μια τοποθέτηση, που έλεγε ότι οι συνθήκες για την αριστερά είναι ευνοϊκές και ότι είναι σε θέση να διαδραματίσει πρωταγωνιστικό ρόλο.
 

Έχω την εντύπωση ότι ο ρόλος αυτός, εν μέρει, είχε κατακτηθεί. Είναι σωστό. Είχε κατακτηθεί, έως τον Οκτώβρη του 2009.
 

Άρα γιατί επανέρχεται ως αίτημα; Ο ΣΥΡΙΖΑ όταν δημιουργήθηκε είχε δύο δυνατά σημεία. Η ενότητά του και η πολιτική του ταυτότητα. Η αριστερά μπορούσε να πρωταγωνιστήσει. Και αυτή η δυναμική δομήθηκε και με το σύνθημα “αλλάζουμε το τοπίο” και με τη διεκδίκηση μιας νέας κοινωνικής και πολιτικής πλειοψηφίας. Οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ ήταν από διαφορετικά ρυάκια της αριστεράς. Υπήρξε μια υπέρβαση από οργανωμένες δυνάμεις της αριστεράς, αλλά και από μη ενταγμένους που έκαναν τη δική τους υπέρβαση. Σήμερα έχουμε νέες ευνοϊκές συνθήκες, Έχουμε ένα χρεοκοπημένο πολιτικό, κομματικό και οικονομικό σύστημα. Έχουμε χρεοκοπημένους μύθους και χρεοκοπημένες ιδέες της αστικής τάξης. Να, λοιπόν, η ευκαιρία για την αριστερά. Με νέες ιδέες, με τη δυναμική της ενότητας. Αυτό το “μικρόβιο” της ενότητας, επέδρασε θετικά και σε άλλες δυνάμεις της αριστεράς. Σήμερα, όμως, έχουμε ένα ελπίζω μικρό τραύμα.
 

Ναι, μια τραυματική κατάσταση, που ο κόσμος της αριστεράς δεν τη δικαιολογεί.Να αντιστρέψω μια παραίνεση ενός παλαιού επαναστάτη, που έλεγε “ενωθείτε για να διασπαστείτε”. Εγώ θα έλεγα ότι διχαστήκαμε συγκυριακά για να ενωθούμε ουσιαστικά και δυναμικά. Υπάρχουν δυνάμεις, εντός του ΣΥΡΙΖΑ και όχι μόνο, που σε αυτή τη συγκυρία, στην Αττική, φαίνεται να βαδίζουν διαφορετικά, αλλά στην πραγματικότητα έχουν πολλά κοινά σημεία. Και με την ενωτική τους ιστορία και με τις αγωνίες τους για την ανασύνθεση, αλλά και με τη θέλησή τους να είναι χρήσιμες δυνάμεις για τις καταπιεζόμενες τάξεις. Αυτό είναι το αναγκαίο υλικό που θα επαναφέρει το στοιχείο της ενότητας.
 

Πιστεύεις πραγματικά ότι όσοι ανήκουν στον ΣΥΡΙΖΑ και εμπλέκονται στη μία ή στην άλλη επιλογή, μπορούν να πάνε στη γειτονιά, στο καφενείο, στο χώρο δουλειάς, στο πανεπιστήμιο και να δικαιολογήσουν με επάρκεια τη σημερινή εικόνα του ΣΥΡΙΖΑ; Όχι, θεωρώ ότι είναι δύσκολο. Αν, όμως, παραμείνουμε σε αυτό το πεδίο, θα είναι σαν να αυτοπαγιδευόμαστε. Είναι παγίδα να μιλάμε εμείς οι ίδιοι για διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν υπάρχει διάσπαση και αποδεικνύεται πανελλαδικά. Υπάρχει μια διαφορετική απόχρωση, στον τρόπο που αντιμετωπίσαμε τις περιφερειακές εκλογές στην Αττική και θα πρέπει να στρέψουμε την αντιπαράθεσή μας σε αυτούς που πραγματικά είναι απέναντί μας.
 

Ενώ πανελλαδικά σε πολλές περιπτώσεις τα σχήματα κατεβαίνουν ενωμένα, στη μεγαλύτερη Περιφέρεια της χώρας υπάρχει διχασμός. Πώς δικαιολογείται αυτό; Αν υπήρχαν διαφορετικά πολιτικά σχέδια, θα υπήρχε έκφραση σε όλη την Ελλάδα. Το ότι εκφράζεται μόνο σε μια περιοχή, γεννά σοβαρά ερωτηματικά.
Οι εκλογές στην Αττική είναι μια κεντρική εκλογική αναμέτρηση. Συνεπώς, με ποιον τρόπο αντιμετωπίζεις αυτή την αναμέτρηση έχει μεγάλη σημασία. Αν δηλαδή απευθυνθείς στην κοινωνία με τις ιδέες σου ή αν θα πας με τη λογική του δεύτερου ρόλου. Έχουμε τη δυνατότητα ως αριστερά να έχουμε τη δική μας άποψη, το δικό μας σχέδιο, τη δική μας πολιτική γραμμή, για να δημιουργήσουμε ένα πολιτικό ρεύμα, το οποίο θα είναι χρήσιμο για τον ελληνικό λαό και επικίνδυνο για την κυβέρνηση. Η επιλογή Μητρόπουλου εκχωρεί σε ένα προσωρινό και ακίνδυνο αντάρτη του ΠΑΣΟΚ, την υπόθεση αυτή.
 

Αν ο Μητρόπουλος είχε δεχτεί να μην ήταν υποψήφιος περιφερειάρχης, αλλά υποψήφιος αντιπεριφερειάρχης, θα άλλαζε κάτι; Δεν θα ήταν ένας αντάρτης του ΠΑΣΟΚ, δεν θα ήταν όλα αυτά που τον κατηγορούν; Το πρώτο πράγμα που θα έπρεπε να κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ είναι να προσδιόριζε ποιους έχει απέναντί του και να συσπειρώσει τον κόσμο του και βεβαίως να βάλει κριτήρια και όρους-δεσμεύσεις για τα πρόσωπα που θα τον εκπροσωπούσαν. Από νωρίς εκφράστηκε μια άποψη, από το Μέτωπο Ανατροπής και Αλληλεγγύης, που στοχοποιούσε το Σύμφωνο Σταθερότητας και την κυβέρνηση. Κατατέθηκαν προτάσεις για τη δημιουργία μιας μετωπικής πολιτικής, με πυρήνα, με κέντρο τον ΣΥΡΙΖΑ, που θα επιδίωκε να συσπειρώσει ευρύτερες κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις. Αυτά δυστυχώς δεν ακολουθήθηκαν και γνωρίζουμε τι και ποιος ευθύνεται. Το δεύτερο που θέλω να επισημάνω, είναι ότι από την ιστορία έχει αποδειχθεί πως αν οι ρήξεις σε κυβερνητικά κόμματα δεν είναι ουσιαστικές, οι “αντάρτες” επιστρέφουν με αποτέλεσμα να δημιουργείται απογοήτευση. Η αριστερά οφείλει να αυτοκαθοριστεί και όχι να ετεροκαθορίζεται.
 

Υπάρχει, όμως, μια άποψη που λέει ότι αν θέλουμε να αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά την κυβερνητική επίθεση, θα πρέπει να υπάρξουν ρωγμές στο ΠΑΣΟΚ και συνεπώς να αξιοποιήσουμε τις αντιπολιτευτικές φωνές που υπάρχουν, που βγαίνουν έξω από τα όρια της σοσιαλδημοκρατίας και αντιμάχονται από τα αριστερά το μνημόνιο.Είναι μια προσέγγιση που δεν βάζει στο επίκεντρο την κοινωνία, που δεν στηρίζεται στις δικές της δυνάμεις. Για να αντιμετωπίσουμε την επίθεση κυβέρνησης και τρόικας χρειάζεται πολιτική γραμμή σχέδιο και ικανότητα δράσης που να δημιουργεί πολιτικό κίνημα και συνειδητό ρεύμα, αυτά δεν γίνονται με ευκολίες και ευκαιριακά κόλπα, στα οποία μάλιστα ούτε πρωταγωνιστείς ούτε την ηγεμονία έχεις. Υπάρχουν πολιτικές δυνατότητες και πρόσωπα, από το χώρο της αριστεράς, τα οποία μπορούν να διεμβολίσουν το χώρο του ΠΑΣΟΚ και το έχουν αποδείξει στο παρελθόν. Αναφέρομαι στην περίοδο Αλέκου Αλαβάνου. Με μικρό εκλογικό ποσοστό ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν η μοναδική, η ουσιαστική αντιπολίτευση και έφτασε δημοσκοπικά σε υψηλά ποσοστά. Είναι μια πρόσφατη ιστορική εμπειρία, την οποία θα μπορούσαμε να αξιοποιήσουμε.
 

Δηλαδή, ένα πρόσωπο ήταν αυτό που έδωσε πνοή στον ΣΥΡΙΖΑ. Ο Αλέκος Αλαβάνος ήταν η μοναδική αντιπολίτευση ή ο ΣΥΡΙΖΑ με όλο του το δυναμικό;Ασφαλώς το όλο ενωτικό εγχείρημα. Τα πρόσωπα παίζουν ρόλο και μάλιστα όταν αυτά αναδεικνύονται με ένα φυσικό τρόπο στην ηγεσία. Ο Αλέκος Αλαβάνος απέδειξε, με όλα του λάθη και τις αδυναμίες, ότι έχει ηγετικές ικανότητες και επιρροή στα μεγάλα κοινωνικά ακροατήρια και νομίζω πως του πιστώνεται σε μεγάλο βαθμό η άνθιση του ΣΥΡΙΖΑ...
 

Επειδή ακούγεται κριτική για τη στάση του Συνασπισμού ως προς την υπόθεση των μελών -και δικαίως-, να σου υπενθυμίσω ότι και επί ηγεσίας Αλαβάνου, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε κάνει ουσιαστικά βήματα ώστε να ακούγεται η φωνή των μελών του εγχειρήματος. Είναι αλήθεια. Δεν πρέπει όμως, να έχουμε την αντίληψη ότι ένας άνθρωπος από μόνος του μπορεί να τροποποιήσει τους οργανωτικούς κομφορμισμούς και τους κομματικούς πατριωτισμούς. Αλλά θα πρέπει και εγώ να σου υπενθυμίσω ότι ο Α. Αλαβάνος είχε και μια δεύτερη τοποθέτηση, που μίλαγε για τον ΣΥΡΙΖΑ των μελών.
 

Δεν υπάρχει ένα θέμα αυτοκριτικής; Και δεν αναφέρομαι μόνο στον Α. Αλαβάνο. Οι αριστεροί δεν πρέπει κάποια στιγμή να λένε ότι κάναμε λάθος, να ζητάνε συγγνώμη; Θα συμφωνούσα με ένα συντάκτη σας από τη Θεσσαλονίκη που έγραψε ότι η αριστερά δεν έχει μάθει να κάνει αυτοκριτική. Αυτό αφορά όλες τις πλευρές.
 

Πόσο εύκολο είναι να ξεχάσουμε όσα έγιναν και να προχωρήσει ο ΣΥΡΙΖΑ ενωμένος την επομένη των εκλογών;Δεν είναι σίγουρο ότι μπορούμε να ξεχάσουμε όσα έγιναν. Πρέπει να το προσπαθήσουμε. Διατηρώ, όμως την αισιοδοξία μου γιατί υπάρχει ζήτηση για την αριστερά. Με την έννοια ότι ο κόσμος έχει προβλήματα και συνεπώς αναζητά λύσεις, απαντήσεις. Και αυτή η διέξοδος δεν μπορεί παρά να είναι αριστερή, εγώ θα έλεγα και κόκκινη. Με την έννοια ότι πρέπει να δούμε σε ποιο πολιτικό και οικονομικό σύστημα θα ζούμε μετά την κρίση. Είναι ένα κρίσιμο ζήτημα, το οποίο η αριστερά θα πρέπει να το θέσει. Και ίσως εδώ να έχουμε δύο διαφορετικά πολιτικά σχέδια. Το ένα που θα είναι το ριζοσπαστικό και το δεύτερο το διαχειριστικό. Τα δύο αυτά σχέδια, που δεν είναι ομολογημένα με αυτόν τον απόλυτο τρόπο που τα ανέφερα, υπάρχουν. Ίσως υπόγεια, στο πίσω μέρος του μυαλού του καθένα, αλλά υπάρχουν. Και μπορεί να βρίσκονται σε διαφορετικές πλευρές και σε διαφορετικά σημερινά στρατόπεδα. Μπορεί στα δύο ή και τρία στρατόπεδα, που υπάρχουν σήμερα, να υπάρχουν δυνάμεις που να είναι στην πρώτη λογική. Δηλαδή στη λογική της κοινωνικής αλλαγής, στη διαμόρφωση ενός πολιτικού σχεδίου, που να τροποποιεί τα πράγματα στην κοινωνία, να ενισχύει ρεύματα κοινωνικής αλλαγής.
 

Στην Περιφέρεια της Αττικής θα δοθεί μια κεντρική πολιτική μάχη χωρίς την παρουσία του ΣΥΡΙΖΑ. 
Ο ΣΥΡΙΖΑ υπάρχει. Η οσμή του ΣΥΡΙΖΑ είναι παντού. Θεωρώ ότι η Ελεύθερη Αττική είναι η βασική οσμή του ΣΥΡΙΖΑ σε αυτές τις εκλογές.
 

Μου κάνει εντύπωση αυτό που λες, καθώς ο Αλέκος Αλαβάνος αποφεύγει να αναφερθεί στον ΣΥΡΙΖΑ. Παλαιότερα έλεγε ότι είναι απλό μέλος του ΣΥΡΙΖΑ. Σήμερα αναφέρεται αποκλειστικά ως εκπρόσωπος του Μετώπου.Λέω ότι το Μέτωπο είναι σάρκα του ΣΥΡΙΖΑ. Από εκεί προκύπτει, εκεί λειτουργεί, εκεί θέλει να λειτουργήσει. Θέλουμε να λειτουργήσει ο ΣΥΡΙΖΑ με ένα δυναμικό, μαζικό και διαφορετικό τρόπο, απ΄ ό,τι έβλεπε παλαιά η αριστερά τη σχέση της με την κοινωνία. Για τον Αλέκο Αλαβάνο θέλω να πω ότι η οραματική του διάθεση για μια πρωταγωνιστική αποτελεσματική και ριζοσπαστική αριστερά, έχει σαν όρο και προϋπόθεση την ενωτική και μετωπική δράση και λειτουργία.