Βροντερό «ΟΧΙ» στη νέα κατοχή

Δελτίο Τύπου ΚΟΕ - 27/10/2011

Η Σύνοδος Κορυφής της Ε.Ε. βάζει τη σφραγίδα της στη νεοελληνική χρεοκοπία και τη μετατροπή της χώρας σε προτεκτοράτο. Οι αποφάσεις της Συνόδου σημαίνουν τη μόνιμη εγκατάσταση της τρόικας στην Ελλάδα, και ουσιαστικά την ανάληψη της διακυβέρνησης από τους διεθνείς «προστάτες».

Εβδομήντα ένα χρόνια μετά την 28η Οκτωβρίου του 1940 επιβάλλεται στη χώρα μια νέα κατοχή και καταλύεται κάθε έννοιας λαϊκής κυριαρχίας και εθνικής ανεξαρτησίας. Οι ηγέτες της ευρωζώνης διατάζουν το άμεσο ξεπούλημα της χώρας και κάνουν σαφές σε όλους τους τόνους ότι ο ελληνικός λαός θα πληρώσει ακριβά, με μόνιμη εποπτεία και οικονομική εξαθλίωση.

Η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ έχει χάσει κάθε ίχνος ντροπής. Αφού έπαιξε το ρόλο του φτωχού συγγενή και κομπάρσου στη Σύνοδο, τώρα δεν διστάζει να πανηγυρίσει που η χώρα μπαίνει κάτω από τη μπότα της μόνιμης επιτροπείας. Στην πραγματικότητα δεν μπορούμε να μιλάμε για «κυβέρνηση» αλλά για μια εθελόδουλη κλίκα που βλέπει τον εαυτό της μόνο σαν τοπικό συνεργάτη των νέων κατακτητών.

Ο λαός δεν μπορεί να ανεχτεί άλλη προσβολή της αξιοπρέπειάς του. Δεν μπορεί να ζήσει σαν δούλος, σαν υπήκοος ενός προτεκτοράτου της Γερμανίας. Υπάρχει διέξοδος για τη χώρα: Εκδίωξη της τρόικας και της κυβέρνησης, στάση πληρωμών στους δανειστές, ανεξαρτησία, δημοκρατία, παραγωγική ανασυγκρότηση, ο λαός στο προσκήνιο. Είναι μια διέξοδος δύσκολη και με ρήξεις. Ταυτόχρονα όμως είναι ο μοναδικός δρόμος που δεν οδηγεί στην κοινωνική εξαθλίωση και την εθνική καταστροφή.

Οι παρελάσεις για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου πρέπει να μετατραπούν σε βροντερές λαϊκές διαδηλώσεις ενάντια στη μετατροπή της χώρας σε προτεκτοράτο. Με μαύρες σημαίες και πλακάτ «ΟΧΙ» στους δρόμους, τα μπαλκόνια, παντού. Με τους μαθητές και τους εκπαιδευτικούς στην πρώτη γραμμή της αντίστασης. Με την ενεργητική άρνηση να αμαυρωθούν οι παρελάσεις από την παρουσία όσων υποστηρίζουν την τρόικα και τη νέα κατοχή.

Δελτίο Τύπου της ΚΟΕ Καβάλας

Η όπερα της πεντάρας και ο δήμαρχος της δεκάρας

Πολλά γράφηκαν και ειπώθηκαν την τελευταία εβδομάδα με αφορμή την διαμαρτυρία στο δημοτικό κινηματογράφο Oscar. Άξαφνα η όπερα απέκτησε τόσους φαν στην πόλη μας, όσους δεν έχει κανένα άλλο είδος τέχνης. Ο Δήμαρχος βγήκε να καταδικάσει ως «φασιστάκια» και «ανθρώπους του Νεάντερταλ» αυτούς που διαμαρτυρήθηκαν ενάντια στην ακριβοπληρωμένη φιέστα. Πέραν του Δημάρχου, δημοσιογραφίσκος και εκδότης συγκεκριμένης εφημερίδας, σε πρωτοφανές ντελίριο κιτρινισμού αντίστοιχο του MEGAλου καναλιού και του ΑΝΤ1 που είναι και ο “χορηγός” των εκδηλώσεων, εξαπέλυσαν επίθεση ενάντια σε μέλη της Κομμουνιστικής Οργάνωσης Ελλάδας. Σε όλους αυτούς που τόσο «πρόθυμα» μπήκαν στο κόπο να ασχοληθούν μαζί μας, οφείλουμε κάποιες απαντήσεις:

1. Η τακτική της επίθεσης σε προσωπικό επίπεδο είναι οργανωμένη και καθόλου τυχαία. Η «χρέωση» σε συγκεκριμένα πρόσωπα ή πολιτικές δυνάμεις, αποφάσεων που πάρθηκαν σε συλλογικό και αμεσοδημοκρατικό επίπεδο (συνέλευση Πλατείας Καπνεργάτη), επιδιώκει δύο στόχους: Πρώτον, σαν νέοι Ερρίκοι “να τους πάρουμε το κεφάλι” όπως της πρωταγωνίστριας της όπερας Αν Μπολέιν, με σκοπό την αποθάρρυνση των λοιπών συμμετεχόντων στην διαμαρτυρία γιατί θα υπάρξει και γι αυτούς δημόσιος “απαγχονισμός”. Δεύτερον, την αποδυνάμωση της δυναμικής της διαμαρτυρίας χαρακτηρίζοντας όσους σήμερα στρέφονται κατά της πολιτικής και δημοτικής εξουσίας ως πολιτικά και πολιτιστικά καθυστερημένους. Δυστυχώς γι αυτούς, κανένας από τους στόχους τους δεν επιτεύχθηκε, όπως αποδεικνύεται από τις μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις της περασμένης Τετάρτης.

2. Στην κοινωνική πόλωση που δημιουργεί η ένταση της αντιλαϊκής επίθεσης, ο «δημοκρατικός» μας Δήμαρχος έχει επιλέξει στρατόπεδο. Το έδειξε ξεκάθαρα στην απεργία πείνας των δύο συμπολιτών μας στην πλατεία όταν τους έστειλε την αστυνομία. Το έδειξε στους αγώνες των μαζικά απολυμένων της πόλης εξαπατώντας τους με διορισμούς στο Δήμο μέχρι τα περασμένα Χριστούγεννα στο πρόγραμμα «κοινωνικής» εργασίας Το έδειξε στην περίπτωση των «Αγανακτισμένων» της πλατείας Καπνεργάτη που σαν «μικρός Καμίνης» θέλησε να εκκαθαρίσει την πλατεία από τα «ταραχοποιά» στοιχεία. Το έδειξε στη διαμαρτυρία των δημοτικών υπαλλήλων που σαν σωματοφύλακας του Τιμοσίδη, «προστάτεψε» τον “προϊστάμενό” του από τις δίκαιες διαμαρτυρίες τους. Το δείχνει κάθε μέρα που περνάει στην μη καταβολή των δεδουλευμένων στους εργαζόμενους στους παιδικούς σταθμούς, στους συμβασιούχους του προγράμματος “Βοήθεια στο Σπίτι”, στις καθαρίστριες των σχολείων, στην εξώθηση σε “εθελοντική” εργασία των δασκάλων του Δημοτικού Ωδείου. Το δείχνει κάθε μέρα που δεν παίρνει καμιά πρωτοβουλία που αφενός να απαλύνει τα αποτελέσματα της τροικανής πολιτικής στους δημότες (απαλλαγή από δημοτικά τέλη, δωρεάν νερό και παροχές σε ανέργους και άλλες κοινωνικές ομάδες), και αφετέρου στην απουσία του από κάθε διαμαρτυρία τω εργαζομένων, των ανέργων, των επαγγελματιών και εμπόρων. Γι' αυτόν και τους συνεργάτες του, η πρωτοβουλία Δήμων που είτε στέκονται υποστηρικτικά στην ενδυνάμωση του κοινωνικού ρόλου του Δήμου, είτε παίρνουν αγωνιστικές πρωτοβουλίες (π.χ. ενάντια στην πληρωμή για τα χαράτσια) είναι άγνωστες και «λαϊκίστικες» πολιτικές.

3. Δεν είναι η πρώτη φορά που ο επικοινωνιακός Δήμαρχος Καβάλας κ. Σημιτσής μας κατηγορεί. Η αρχή έγινε τον Δεκέμβρη του 2008 με την νεολαιίστικη εξέγερση που ακολούθησε τον θάνατο του Γρηγορόπουλου και συνεχίστηκε με τον αγώνα των ανέργων της πόλης για δουλειά και δικαιώματα. Για τον Δήμαρχο, όποιος αντιστέκεται σε μια βάρβαρη πολιτική που γεννάει το πολιτικό σύστημα και σε αυτούς που το στηρίζουν, έχει πολιτική σκέψη ανθρώπου του Νεάντερταλ. Το πρόβλημα είναι ότι η αγριότητα της κυβερνητικής πολιτικής, των Ηomo mnimoniensis, γρανάζι της οποίας σε τοπικό επίπεδο είναι και ο Δήμαρχος, γυρνά τη χώρα και την κοινωνία στην εποχή των δεινοσαύρων.

4. Όποιος διαμαρτύρεται για μια πολιτιστική εκδήλωση, ταυτίζεται με τους χουλιγκάνους, τους λαϊκούς επίτροπους ακόμα και με τους εγκληματίες (σε “φιλοσοφικό” επίπεδο όπως διατείνονται). Αλήθεια όλοι αυτοί οι “άνθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών” συμφωνούν με το να πληρώνει ο λαός για τα χρέη του Μεγάρου Μουσικής του Ψυχάρη; (που ήταν ένας από τους προεπιλεγμένους τόπους προβολής του συγκεκριμένου έργου). Συμφωνούν με την παραχώρηση της Εθνικής Λυρικής Σκηνής και της Εθνικής Βιβλιοθήκης μαζί με 238 στρέμματα στο Φαληρικό Δέλτα στο ίδρυμα Νιάρχου με το άλλοθι της δήθεν ευεργεσίας; Συμφωνούν με την κατάργηση του Cosmopolis γιατί δεν αντέχει οικονομικά ο Δήμος, αλλά όταν πρόκειται για μεγαλοεπιχειρηματίες “υπάρχουν λεφτά”; Τους απαντάμε: όταν παραχωρείται η τέχνη αλλά και κάθε κοινωνική ανάγκη (παιδεία, υγεία, πρόνοια, σκουπίδια, ναι και τα σκουπίδια) βορά στα χέρια κρατικοδίαιτων επιχειρηματιών γινόμαστε άξεστοι και αμόρφωτοι.

“Την άποψή σας, να τη βράσουμε!
Η ανεργία, πληγή και παιδεμός του τόπου,
θα λείψει μοναχά τη μέρα όπου
θα μπείτε εσείς σε ανεργία!” ( Μπέρτολτ Μπρεχτ)

Χούντα και αντίσταση και στα γήπεδα

Δελτίο Τύπου ΚΟΕ - 25/11/2011

Δεκάδες χιλιάδες φίλαθλοι εξέφρασαν το σαββατοκύριακο την οργή τους για την κυβέρνηση και το πολιτικό σύστημα. Σε όλα σχεδόν τα γήπεδα ακούστηκαν συνθήματα κατά της κυβέρνησης Παπανδρέου. Στο Ηράκλειο Κρήτης αναρτήθηκε πανό με το σύνθημα «Δεν σε θέλει ο λαός, παρ’ την τρόικα και μπρος». Στη Νέα Σμύρνη «Κάτω η χούντα του Μπατσόκ». Στο ΟΑΚΑ «Πολιτικοί λαμόγια, βουλή των βολεμένων, θα σας πνίξει η οργή των εξεγερμένων». Στο μεταξύ, την προηγούμενη εβδομάδα, σε ευρωπαϊκούς αγώνες στη Θεσσαλονίκη και τον Πειραιά φωνάχτηκαν συνθήματα κατά του πρωθυπουργού αλλά και αρκετά ευρηματικά για τη Μέρκελ, το χρέος και τις δόσεις.

Χιλιάδες νέοι και μεγαλύτεροι εκφράζουν παντού την αντίθεσή τους στην πολιτική ξεπουλήματος της χώρας και εξαθλίωσης του λαού. Τα γήπεδα δεν θα μπορούσαν να μείνουν απέξω. Οι φίλαθλοι, αντί να σφάζονται μεταξύ τους, μπορούν να ενώσουν τη φωνή τους απέναντι στους σύγχρονους δυνάστες. Χαρακτηριστική η σκηνή στο Περιστέρι όπου οι αντίπαλοι φίλαθλοι του Ατρόμητου και του ΠΑΣ Γιάννενα φώναζαν μαζί αντικυβερνητικά συνθήματα.

Η διακοπή ποδοσφαιρικών αγώνων – που διατάχτηκε στη βάση σχετικής οδηγίας της UEFA - για να κατέβουν τα πολιτικά πανό και να σταματήσουν τα συνθήματα, οι έρευνες σε αυτοκίνητα, ξυλοδαρμοί και συλλήψεις για να βρεθούν τα πανό, παραπέμπουν κατευθείαν σε ημέρες 1967 και Παπαδόπουλου. Εκείνη η χούντα δεν κατάφερε να εμποδίσει τη μαθητική νεολαία να πνίξει το δικτάτορα Παπαδόπουλο μέσα σε ειρωνικά χειροκροτήματα και σφυρίγματα στο Παναθηναϊκό Στάδιο το 1969. Έτσι και σήμερα, οι γελοίες πρακτικές της κυβέρνησης και των μηχανισμών της δεν θα εμποδίσουν τη λαϊκή οργή να εκφράζεται παντού.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΚΟΕ ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΗΜΕΡΟ ΓΕΝΙΚΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ ΚΑΙ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΩΝ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΩΝ

21η Οκτωβρίου 2011
Η κινητοποίηση του λαού στις 19 και 20 Οκτώβρη ήταν συγκλονιστική και πρωτοφανής για τα μεταπολιτευτικά χρόνια. Πολλές εκατοντάδες χιλιάδες κατέλαβαν τους κεντρικούς δρόμους και τις πλατείες σε όλες τις πόλεις της χώρας, μικρές και μεγάλες επιχειρήσεις και μαγαζιά έκλεισαν, εκατομμύρια απέργησαν στον ιδιωτικό και τον δημόσιο τομέα. Είναι φανερό ότι αυτή η κυβέρνηση των υπαλλήλων της τρόικας δεν έχει καμιά νομιμοποίηση. Η γενική απεργία ήταν μια βροντερή πολιτική παλλαϊκή δήλωση: «Να φύγουν εδώ και τώρα η κυβέρνηση και η τρόικα». Τίποτα λιγότερο. Ο αγώνας συνεχίζεται και θα κλιμακωθεί.

Είναι προφανές ότι αυτή η κυβέρνηση δεν θα πέσει από μόνη της. Δεν θα τη ρίξουν οι «για τελευταία φορά» διαρκώς συναινούντες βουλευτές της. Δεν αρκούν οι εσωτερικές αντιθέσεις και έριδες. Η κυβέρνηση και η κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ εκτελούν συμβόλαιο εξόντωσης της κοινωνίας, στηριζόμενες αποκλειστικά στην ξένη τρόικα, την εγχώρια διαπλοκή και την καταστολή. Αυτή η λαομίσητη κυβέρνηση θα πέσει κάτω από το βάρος του παλλαϊκού ξεσηκωμού. Είναι χρέος κάθε αντιστεκόμενης δύναμης να συμβάλλει στον ξεσηκωμό, στην κλιμάκωση του αγώνα, σε ένα λαϊκό μέτωπο, κοινωνικό και πολιτικό, που θα ανοίξει το δρόμο για τη διέξοδο της χώρας και την επιβίωση του λαού.

Υπεύθυνη για τον θάνατο του οικοδόμου Δημήτρη Κοτζαρίδη, μέλους του ΠΑΜΕ, είναι η κυβέρνηση, οι δυνάμεις καταστολής και οι παρακρατικοί της μηχανισμοί. Η μετατροπή της Αθήνας σε θάλαμο χημικών αερίων, αυτή τη φορά είχε αβάσταχτο κόστος. Η αδίστακτη κυβέρνηση Παπανδρέου δηλώνει σε όλους τους τόνους ότι δεν θα λογαριάζει τις ανθρώπινες ζωές προκειμένου να φέρει σε πέρας το συμβόλαιο που έχει υπογράψει. Η θλίψη και η οργή για τον θάνατο του 53χρονου διαδηλωτή πρέπει να γίνει πείσμα και θέληση για τη συνέχιση του αγώνα. Είναι ένας ακόμα λόγος για να τους διώξουμε όσο το δυνατόν γρηγορότερα.

Το μαζικό λαϊκό κίνημα σε μεγάλο βαθμό αυτές τις μέρες βρέθηκε στους ίδιους δρόμους. Με διαφορετικές σημαίες, διαφορετικά σχέδια, διαφορετικούς ίσως στόχους. Είναι αναγκαία η μεγαλύτερη δυνατή ενότητα όλων όσων θέλουν να αγωνιστούν ενάντια στην κυβέρνηση και την τρόικα. Το κίνημα της πλατείας, οι αγανακτισμένοι, όλες οι αριστερές οργανώσεις και κόμματα, όλες οι ομοσπονδίες και τα συνδικάτα, όλοι οι φοιτητικοί σύλλογοι, οι πάντες πρέπει να συσπειρωθούν κόντρα στη σημερινή πορεία εξαθλίωσης και χρεοκοπίας. Τα τελευταία γεγονότα δεν πρέπει να λειτουργήσουν σε βάρος αυτής της ανάγκης.

Το ΠΑΜΕ δέχτηκε μια δολοφονική επίθεση από ομάδες που καμιά σχέση δεν έχουν με οποιαδήποτε αγωνιστική ιδεολογία και αντίληψη. Είδαμε πέτρες, μάρμαρα και μολότοφ να εκτοξεύονται πάνω σε σώματα και κεφάλια απεργών και διαδηλωτών. Αυτές οι πρακτικές θυμίζουν μόνο παρακρατικούς μηχανισμούς. Η πολιτικά απαράδεκτη απόφαση της ηγεσίας του ΚΚΕ να περιφρουρηθεί η Βουλή, κρατώντας μακριά διαδηλωτές άλλων σωματείων και πολιτικών χώρων και τεράστια τμήματα εργαζομένων και αγωνιζόμενου λαού, δεν δικαιολογεί σε καμιά περίπτωση την φασιστικής έμπνευσης δολοφονική επίθεση. Την προηγούμενη μέρα εκπαιδευτικοί πήγαν στον νοσοκομείο με ανοιγμένα κεφάλια πάλι από τις ίδιες ομάδες βίας. Πριν ενάμισι χρόνο η ελληνική κοινωνία πάγωσε στο άκουσμα τριών νεκρών στην Marfin και η κυβέρνηση διασώθηκε. Είναι άλλης τάξης ζήτημα η αντιπαράθεση με μαζικούς και πολιτικούς όρους, και άλλης τάξης πρόβλημα το δολοφονικό αμόκ του απολίτικου χουλιγκανισμού. Αυτές οι ομάδες εξ αντικειμένου λειτουργούν συμπληρωματικά και υποβοηθητικά στους αστικούς και κρατικούς σχεδιασμούς.

Η πλατεία Συντάγματος είναι ο χώρος έκφρασης του αγωνιζόμενου λαού. Σαν τέτοιος πρέπει να διαφυλαχθεί και να έχει χαρακτήρα επικίνδυνο για το πολιτικό σύστημα της χρεοκοπίας και της κατοχής. Η πλατεία Συντάγματος ενώνει τον λαό και τις αγωνιζόμενες δυνάμεις. Δεν τις χωρίζει, δεν τις διαιρεί. Η πλατεία μπορεί να λειτουργήσει ξανά σαν χώρος πραγματικού και όχι εικονικού κινήματος, πραγματικής και όχι εικονικής περικύκλωσης της Βουλής, πραγματικού και όχι εικονικού λαϊκού ξεσηκωμού. Ο χαρακτήρας των διαδηλώσεων μπορεί να διαφυλαχθεί μόνο από τον ίδιο τον αγωνιζόμενο λαό. Αυτό είναι βασικό δίδαγμα όλης της τελευταίας εμπειρίας του κινήματος. Ας θυμηθούμε πώς όλη την περίοδο του κινήματος των πλατειών από τις 25 Μάη και ειδικά στην τεράστια συγκέντρωση της 5ης Ιούνη, εκατοντάδες χιλιάδες λαού επέβαλλαν, χωρίς περιθώριο αμφισβήτησης από κανέναν, τον ειρηνικό χαρακτήρα που είχαν επιλέξει να έχουν οι κινητοποιήσεις τους. Η πιο πλατιά δημοκρατία, η πολιτική αντιμετώπιση των ζητημάτων, η ενεργητική συμμετοχή και ενημέρωση όλων, η εναντίωση σε κάθε λογική μηχανισμών, ιδιαίτερα μηχανισμών τυφλής βίας, και στις στρατιωτικού τύπου αντιπαραθέσεις, είναι παρακαταθήκες για το νέο μαζικό λαϊκό κίνημα που θα βρει τρόπους, μορφές και υποδομές για να ξεπεράσει όσα το καθυστερούν και το συγκρατούν.

Ο θάνατος ενός διαδηλωτή, οι εικόνες της Πέμπτης στην πλατεία Συντάγματος, η ψήφιση του νομοσχεδίου δημιουργούν μια πικρή αίσθηση σε χιλιάδες αγωνιζόμενο κόσμο. Αυτό κανείς δεν μπορεί να το κρύψει. Όμως ο λαός έδειξε και τις διαθέσεις του και τη δύναμή του και αυτό είναι πολύ πιο δύσκολο κανείς να το διαστρεβλώσει, να το κρύψει, να το αποσιωπήσει. Η κυβέρνηση προσπαθεί να συνεχίσει με νύχια και με δόντια να εκτελεί το συμβόλαιο εξόντωσης αλλά σε ένα περιβάλλον πλήρους διάλυσης και απονομιμοποίησης. Τα κύματα του ξεσηκωμού, από τις 5 Μάη του 2010, προχωρούν και υποχωρούν για να ξαναγυρίσουν κάθε φορά πιο φουσκωμένα μέχρι να πνίξουν όσους έχουν βάλει στο στόχαστρο το μέλλον των σημερινών και των αυριανών γενιών.

Τώρα είναι η ώρα της οργάνωσης του λαού και παράλληλα της κλιμάκωσης του πολιτικού αγώνα. Σε κάθε χώρο, σε κάθε γειτονιά, σε κάθε πόλη θα πρέπει να δυναμώσει η λαϊκή οργάνωση και αλληλεγγύη. Να δυναμώσουν οι δεσμοί ανάμεσα στο δοκιμαζόμενο λαό. Να δυναμώσουν οι αγώνες. Να συναντηθούν όλα τα αγωνιζόμενα τμήματα, οι εργατικοί αγώνες, οι τοπικές αντιστάσεις, τα κινήματα ανυπακοής. Να πληθύνουν οι πρωτοβουλίες ενότητας και συντονισμού πολιτικών, κοινωνικών, συνδικαλιστικών πρωτοβουλιών και προσπαθειών. Ο αγώνας συνεχίζεται μέχρι την οριστική απομάκρυνση της κυβέρνησης, της τρόικας και του συνένοχου πολιτικού συστήματος.

Όλοι στην απεργία. Να τους διώξουμε.

Οι εργαζόμενοι σε εγρήγορση, όλος ο λαός στο πόδι.
Σε όλη τη χώρα είναι σε εξέλιξη απεργιακές κινητοποιήσεις, διαδηλώσεις, καταλήψεις υπουργείων και κρατικών οργανισμών. Ο λαός τώρα ξέρει: Αν δεν διώξει κυβέρνηση και τρόικα δεν θα δει άσπρη μέρα.

Η κυβέρνηση σε πλήρες αδιέξοδο, χωρίς καμιά λαϊκή νομιμοποίηση. Ο κρατικός μηχανισμός σε παράλυση, κάτω από το βάρος των εγκλημάτων που καλείται να εκτελέσει. Μόνο όπλο τους η προσφυγή στην καταστολή και την τρομοκρατία. Η μαζική κινητοποίηση μπορεί να τους στερήσει και αυτό το τελευταίο όπλο.

Σε εξέλιξη όλα τα σενάρια για ανώμαλες λύσεις έκτακτης ανάγκης. Αναζητούνται πρόθυμα κόμματα και πρόσωπα για να στηρίξουν κυβερνήσεις που θα συνεχίσουν να εκτελούν το συμβόλαιο θανάτου του λαού και της χώρας. ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ, ΔΗΣΥ, τραπεζίτες, μεγαλοεκδότες, όλοι γυρνάνε την κουτάλα της χρεοκοπίας και της ερήμωσης.

Λογαριάζουν χωρίς τον ξενοδόχο. Η 48ωρη απεργία μπορεί να οδηγήσει σε ένα ποταμό του λαού που θα διώξει αυτούς που του έκατσαν στο σβέρκο.

Όλοι την Τετάρτη και την Πέμπτη στην απεργία – Όλοι στους δρόμους!
Να φύγουν όλοι! Για τη μεταπολίτευση του λαού.

Να ανατρέψουμε το κατοχικό και παράνομο καθεστώς!

Δελτίο Τύπου ΚΟΕ - 13/10/2011
Φουντώνει η οργή και η αγανάκτηση του λαού ενάντια στην επιχείρηση εξανδραποδισμού του. Καθημερινά πληθαίνουν οι απεργίες και πορείες, οι καταλήψεις υπουργείων και δημόσιων κτιρίων, οι συσπειρώσεις πολιτών και κινήσεων για την οργάνωση της μαζικής πολιτικής ανυπακοής. Η χτεσινή κατάληψη του Μηχανογραφικού της ΔΕΗ συγκέντρωσε άμεσα την υποστήριξη εκατοντάδων εργαζόμενων και νέων, και τη συμπάθεια της μεγάλης λαϊκής πλειοψηφίας, παρά την εχθρότητα των μεγαλοδημοσιογράφων και τις κυβερνητικές απειλές και συκοφαντίες. Η κατοχική κυβέρνηση «απάντησε» στην κατάληψη με μια ακόμη καταπάτηση των δικών της νόμων και συνταγματικών εγγυήσεων.
Σήμερα ακόμη περισσότεροι καταλαβαίνουν ότι πρέπει να ανατρέψουμε όσο πιο γρήγορα γίνεται αυτό το κατοχικό και παράνομο καθεστώς. Να εκφραστεί με κάθε τρόπο η υποστήριξη αυτών των αγώνων, να δυναμώσει κι άλλο η ενεργητική λαϊκή συμμετοχή και οργάνωση, ιδίως ενόψει της γενικής απεργίας της 19ης Οκτωβρίου. Ας εργαστούμε όλοι ώστε τα ρυάκια και οι χείμαρροι των αντιστάσεων να συγκλίνουν σε ένα μεγάλο ποτάμι ανατροπής και παλλαϊκού ξεσηκωμού για τη σωτηρία του λαού και της χώρας!

Διαβάστε στο Δρόμο του Σαββάτου 24/9!

Ανδρονίκου 18, 11854, Αθήνα
Τηλέφωνο: 210-3468282
Φαξ: 210-3473561
info@edromos.gr
www.edromos.gr

Διαβάστε στο Δρόμο του Σαββάτου 24/9

Όρος επιβίωσης η οργάνωση του λαού

Απαντώντας στο πραγματικό δίλημμα
Συνέντευξη με τον Μιχάλη Νικηφόρο, γραμματέας ΠΑΣΠ ΑΕΙ - «Να ανατραπεί το χρεοκοπημένο πολιτικό σύστημα»
Αποσαθρώνεται το ΠΑΣΟΚ, του Κώστα Ανδριανόπουλου
Χρεοκοπία δύο ταχυτήτων, του Γιάννη Κιμπουρόπουλου
Αντιμνημονιακός ρεαλισμός, του Βαλάντη Στεργίου
Συνέντευξη με τον Πέτρο Ζερβό, σκιτσογράφο - «Το σκίτσο είναι ένα λιθαράκι στην κινητοποίηση του κόσμου»
Έτσι πέτυχαν τη λεηλασία της Λετονίας


ΕΝΘΕΤΟ

ΔΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ
70 χρόνια από την ίδρυση του ΕΑΜ, μέρος 2ο

Στον καιρό του Neubacher, εισαγωγικό του Γιάννη Σκαλιδάκη
H Αντίσταση στην Ευρώπη 1939-45: ολοκληρωτικός πόλεμος και ηθικά διλήμματα, του Βαγγέλη Τζούκα
«Το ΕΑΜ είναι το εργαλείο του λαού», συνέντευξη με το Γιώργο Μαργαρίτη
«Ο ναζισμός ήταν μέρος της ευρωπαϊκής ιστορίας», ομιλία του Γιώργου Μαργαρίτη στο συνέδριο της Βιάννου για τα πολεμικά ολοκαυτώματα
Από το ΕΑΜ ως μέτωπο στο ΕΑΜ ως συνασπισμό κομμάτων, του Μιχάλη Λυμπεράτου
Τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα στα Βαλκάνια, του Φοίβου Οικονομίδη

ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ Η ΥΛΗ

editorial
Απαντώντας στο πραγματικό δίλημμα

ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ
Πολιτική ανυπακοή ή πώς να σώσουμε τις ζωές των ανθρώπων, του Παντελή Ραδίση, μέλος του Δ.Σ. του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης.
Απ’ το «δεν πληρώνω» ως το δεν πληρώνω, του Δημήτρη Υφαντή
«Δεν πληρώνω» και Αριστερά

ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Αποσαθρώνεται το ΠΑΣΟΚ, του Κώστα Ανδριανόπουλου
Ακούει τι λέει;, του Μιχάλη Σιάχου

Χρεοκοπία δύο ταχυτήτων, του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Scripta Manent, Ανθολόγος: Λουκάς Αξελός
Κάρελ Κόζικ (1926-2003): Η διαλεκτική της κρίσης

Ικανοί για όλα, ακόμα και για δημοψήφισμα, του Δημήτρη Υφαντή

Αίσχος! Αποφάσισαν την έκδοση Γκιουλαφερίτ Ουνσάλ

Δυναμικά ξεκίνησαν οι «Πολίτες κατά του Χρέους», του Μάριου Διονέλλη

Πανεθνικό - παλλαϊκό μέτωπο ζήτησε από τα Χανιά ο Μίκης Θεοδωράκης

Τι (δεν) είπε στη ΔΕΘ ο αρχηγός της Ν.Δ., του Δημήτρη Υφαντή

Καρποφορούν οι κόποι της Πρεσβείας, του Γιώργου Τσίπρα

Μιχάλης Νικηφόρος, γραμματέας ΠΑΣΠ ΑΕΙ
«Να ανατραπεί το χρεοκοπημένο πολιτικό σύστημα»
Συνέντευξη στον Γιώργο Πασσαλίδη

Ζητήματα… ξεχασμένα για την Αριστερά, του Δαμιανού Βασιλειάδη, εκπαιδευτικού-συγγραφέα

Ο κόσμος της εκπαίδευσης στο δρόμο..., του Δημήτρη Γκάζη

Ο αγώνας συνεχίζεται, αλλά πώς;, της Σοφίας Κουκίδου, μέλος του Δ.Σ. του Συλλόγου Φοιτητών Ιατρικής Αθήνας

Ο νόμος Διαμαντοπούλου επιστρέφεται ως απαράδεκτος, της Γιάννας Γιαννουλοπούλου, πανεπιστημιακού

Αριστερά
Αντιμνημονιακός ρεαλισμός - Αναζητώντας τις προϋποθέσεις για να περάσουμε από το επιθυμητό στο πραγματικό, του Βαλάντη Στεργίου

Σύσκεψη δυνάμεων της Αριστεράς με πρωτοβουλία του Μετώπου Α.Α.

Η πολιτική ανυπακοήστο επίκεντρο των συζητήσεων - Κοινή συνεδρίαση Κ.Ο. και Εκτελεστικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ


ΕΡΓΑΣΙΑ
Η Εθνική Ασφαλιστική απολύει 110 εισπράκτορες, του Γιώργου Κατερίνη

Η ΗΔΙΚΑ, ο ΣΕΠΕ και ο τεχνοκράτης, πρώην επιχειρηματίας, υφυπουργός, του Γιώργου Κατερίνη

MEDIA: Απολύσεις, περικοπές και στο βάθος κλοπή των αποθεματικών, της Ματίνας Παπαχριστούδη

Κατάληψη αντί για εφεδρεία στο υπουργείο Υγείας, ρεπορτάζ: Έλενα Κατσαρού


ΔΙΕΘΝΗ
Πειρατές κατέλαβαν το Βερολίνο, της Αλίκης Βεγίρη

ΗΠΑ: «Ελεύθερος να πεθάνεις!»

Η Παλαιστίνη στον ΟΗΕ - Οι χειρισμοί Ομπάμα και οι ισορροπίες στη Μέση Ανατολή, του Γιώργου Τσίπρα

O «χειμώνας της δυσαρέσκειας»
Εν μέσω απειλών έρχεται απεργιακός πυρετός στην Αγγλία

Free Palestine: Η κηδεία της λύσης των δύο κρατών στον ΟΗΕ, του Ilan Pappe, σημαντικός Ισραηλινός «νέος ιστορικός», που προτείνει μια ριζοσπαστική εκδοχή της ιστορίας του Ισραήλ και ασκεί σφοδρή κριτική στην πολιτική του Ισραήλ στην Παλαιστίνη

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Χόρχε Κόστα, στέλεχος του Μπλόκου της Αριστεράς, Πορτογαλία
«Η οργάνωση της αντίστασης στην Ευρώπη και το Μπλόκο της Αριστεράς»

Έτσι πέτυχαν τη λεηλασία της Λετονίας


ΚΟΙΝΩΝΙΑ
Απειλές κατά των μαθητών, του Λεωνίδα Σακλαμπάνη

Σε αργό θάνατο καταδικάζονται οι ασθενείς κρατούμενοι

Επι-κοινωνια: Α ρε μπάρμπα…, του Μάριου Διονέλλη

Ξαναστήνει τον Καιάδα ο Βενιζέλος - Μισή επιχορήγηση, μισή ζωή για ψυχικά ασθενείς και εξαρτημένους, του Μάριου Διονέλλη

Θέλουν την Κρήτη απέραντο αιολικό πάρκο, του Μάριου Διονέλλη

Στην πυρά και τα ΑΜΕΑ

Σπορ: Η μπάλα στην εξέδρα, του Κωνσταντίνου Σταυρουλάκη

Η άλλη Θεσσαλονίκη
Kώστας Μαριόγλου, πρόεδρος του Σωματείου Εργαζομένων της ΕΥΑΘ
«Η ΕΥΑΘ στα χέρια των πολιτών»
Συνέντευξη στον Λευτέρη Αρβανίτη

Παράνομες χωματερές μολύνουν το νερό

Θεσσαλονίκη σε «εφεδρεία», του Γιάννη Βορινού

Φεστιβάλ Νεολαία ΣΥΝ: Να γυρίσουμε τον κόσμο ανάποδα!


ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ
Ψυχή βαθιά στα μονοπάτια δυο παθιασμένων μουσικών, της Ιφιγένειας Καλαντζή

Η αντίστροφη μέτρηση, του Κώστα Στοφόρου

Πέτρος Ζερβός, σκιτσογράφος
«Το σκίτσο είναι ένα λιθαράκι στην κινητοποίηση του κόσμου»
Συνέντευξη στην Κατερίνα Τριανταφύλλου

Ηλεκτρικές αναγνώσεις, του Κώστα Στοφόρου

Αναζητώντας τις απαρχές της ισπανικής επανάστασης, του Στρατή Αρτεμισιώτη

Πολιτισμός και βαρβαρότητα, του Ηρόστρατου


ΓΝΩΜΕΣ
Ημι-Δικτατορία - Ημι-Δημοκρατία, του Ανέστη Ταρπάγκου


ΠΕΡΙΠΤΕΡΟ ΙΔΕΩΝ του Στέλιου Ελληνιάδη
Νέα αποικιοκρατία: Οι λαοί πρέπει να αμυνθούν ενωμένοι
Πολιτισμένοι Ευρωπαίοι: Παιδιά για πούλημα!

Εναλλάξ του Νίκου Κουνενή
Μία, δύο, τρεις, πολλές τρόικες
(Ελάσσονες δήμιοι σε μείζον πογκρόμ)

Όσα θάφτηκαν
Να ποιοι μιλούν για αξιοκρατία…

Εν τέλει
Επίκαιρα σχόλια του Νικολάι Γκόγκολ για την κρίση των Πανεπιστημίων, (Ο Επιθεωρητής, Ιη πράξη, μετάφραση: Έλενα Πατρικίου)

Σκιτσάρουν ο Πέτρος Ζερβός και ο Latuff

Ανακοίνωση της ΚΟΕ, 22/09/2011

Ξεσηκωμός: Η μόνη λύση για την επιβίωση

Οι τελευταίες ανακοινώσεις της κυβερνητικής επιτροπής για τα μέτρα μόνο ένα μήνυμα στέλνουν: Αν δεν διώξουμε άμεσα αυτόν τον τραγικό θίασο που εμφανίζεται ως «κυβέρνηση», δεν έχει καμιά ελπίδα επιβίωσης η χώρα και ο λαός. Ομολογούν οι ίδιοι ότι διαλύουν τα πάντα για να δείξουν την υποταγή τους στην τρόικα. Ο ίδιος ο Βενιζέλος, το νέο λαμπρό αστέρι χατζηαβατισμού και ακραίας υποτέλειας, δηλώνει ότι η απόλυση δεκάδων χιλιάδων εργαζομένων δεν έχει κυρίως οικονομικό αλλά «συμβολικό χαρακτήρα». Παραδέχονται ότι θυσιάζουν την κοινωνία για να αποδείξουν την υποταγή τους στους διεθνείς τοκογλύφους.

Κόβουν τις συντάξεις, φορολογούν μέχρι και τους άνεργους, απολύουν από το δημόσιο τομέα, ανανεώνοντας ένα πελατειακό κράτος με νέο φόβο και υποταγή, πουλάνε όσο-όσο τα πάντα. Αυτά τα μέτρα έρχονται να προστεθούν στα δύο απίστευτα, προκλητικά, παράνομα χαράτσια στο εισόδημα και την κατοικία. Είναι προφανές ότι δεν πρόκειται να σταματήσουν πουθενά, αν δεν τους σταματήσει ο λαός. Η ιστορία της χώρας μας έχει δείξει ότι οι κάθε φορά δοσίλογοι μπορούν να ξεπεράσουν σε κυνισμό και βαρβαρότητα ακόμα και τα αφεντικά τους προκειμένου να συνεχίσουν να παίζουν το ρόλο τους.

Σαν γνήσιοι υπηρέτες δύο αφεντάδων, από τη μια εγκαθιστούν στην Ελλάδα τη γερμανική Επιτροπεία-Κομαντατούρ του Ράιχ-ενμπαχ και από την άλλη εμπλέκουν ακόμα πιο άμεσα τη χώρα στους σχεδιασμούς των ΗΠΑ στην περιοχή. Σε αυτά τα πλαίσια εντείνουν και τη συνεργασία με το τρομο-κράτος του Ισραήλ. Με την πολιτική της υποτέλειας απέναντι στις ΗΠΑ και την εμπλοκή στις συγκρούσεις των δύο μεγάλων χωροφυλάκων της περιοχής (Τουρκία – Ισραήλ) γεννιούνται νέοι μεγάλοι κίνδυνοι για τη χώρα και το λαό. Το ομολογημένο δόγμα μιας διπλής «περιορισμένης εθνικής κυριαρχίας», από τη μια στην εσωτερική και οικονομική πολιτική, από την άλλη στην εξωτερική πολιτική και τη θέση της χώρας στην περιοχή, συσσωρεύει όλους τους όρους για μεγάλες περιπέτειες και ανεπανόρθωτες καταστροφές.

Σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες, είναι ανάγκη να συμβάλλουμε σε μια αναγκαία, διαφορετική διέξοδο της χώρας. Να αρνηθούμε και να μην πληρώσουμε τα χαράτσια τους, οργανώνοντας την αντίσταση σε κάθε γειτονιά. Να εμποδίσουμε με κάθε τρόπο τις απολύσεις και την εφεδρεία σε όλους τους οργανισμούς. Να ενωθούν όλοι οι κλάδοι, όλοι οι αγώνες ενάντια στην τρόικα και την κυβέρνηση. Να κάνουμε αισθητή την παρουσία μας στους δρόμους, τις πλατείες, τους χώρους εργασίας, μετατρέποντάς τους σε κύτταρα δημοκρατίας, αλληλεγγύης και αντίστασης. Στα υπουργεία, στις εφορίες, στα καταστήματα της ΔΕΗ, στις γιάφκες της τρόικας, στη «Βουλή», παντού πρέπει να ακουστεί η φωνή ενός λαού που δεν αντέχει άλλο και πρέπει να επιβιώσει. Να τους περικυκλώσουμε και πάλι. Ακόμα πιο αποφασιστικά, πιο ενωτικά, πιο μαχητικά.

Η χώρα βρίσκεται ήδη στη δίνη της χρεοκοπίας και της καταστροφής. Μόνο ο λαός μπορεί να δώσει μια διαφορετική διέξοδο. Οικοδομώντας ένα νέο, ευρύχωρο, πρωτότυπο, ελπιδοφόρο κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο. Διώχνοντας αυτή την κυβέρνηση, και μαζί ολόκληρο το σάπιο πολιτικό σύστημα που μας οδήγησε εδώ. Ακυρώνοντας όλες τις συμφωνίες και τους νόμους του μνημονιακού καθεστώτος. Ανασυγκροτώντας σε νέες βάσεις την οικονομική ζωή και την παραγωγή της χώρας, σε ένα νέο περιβάλλον δικαιοσύνης και βαθιάς δημοκρατίας. Αναγεννώντας τις αξίες της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και ισότητας. Απορρίπτοντας αποφασιστικά και στην πράξη όλους τους εκβιασμούς που ασκούνται με βάση το χρέος και τη συμμετοχή στην ευρωζώνη. Υλοποιώντας μια νέα εσωτερική και εξωτερική πολιτική βασισμένη στην ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ, τη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ και τη ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ.

Για τη σωτηρία της χώρας και της κοινωνίας.

Για μια νέα και πραγματική μεταπολίτευση: τη μεταπολίτευση του λαού.

Δελτίο Τύπου για την έλευση του τοποτηρητή Χ. Ράιχενμπαχ

Ανεπιθύμητος ο γκαουλάιτερ Ράιχενμπαχ και οι τοποτηρητές

Στην χώρα μας βρίσκεται μαζί με την ομάδα του ο εκλεκτός του Βερολίνου, Χ. Ράιχενμπαχ, επικεφαλής της «task force» (Ομάδα Δράσης) της Κομισιόν, που θα «επιβλέπει» αν τηρούνται οι δεσμεύσεις που έχει αναλάβει η κυβέρνηση Παπανδρέου – Βενιζέλου απέναντι στην τρόικα.

Η έλευση Ράιχενμπαχ και της ειδικής Ομάδας Δράσης είναι προφανές ότι πιστοποιεί με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο την απώλεια της εθνικής μας κυριαρχίας. Μια ομάδα Ευρωπαίων τεχνοκρατών αναλαμβάνει με κάθε… επισημότητα τον ρόλο του τοποτηρητή της ελληνικής κυβέρνησης. Αν και όπως υποστηρίζουν σκοπός τους είναι η παροχή τεχνικής βοήθειας, είναι αυτονόητο ότι θα ελέγχουν και θα ορίζουν σε πραγματικό χρόνο κάθε κυβερνητική δραστηριότητα και απόφαση, με στόχο την όσο το δυνατόν ταχύτερη ισοπέδωση της κοινωνίας.

Μάλιστα ο κ. Ράιχενμπαχ, ο οποίος θα έχει το δικαίωμα της τελικής έγκρισης κάθε κυβερνητικής απόφασης που αφορά στο Μεσοπρόθεσμο, θα αναφέρεται αποκλειστικά στους Μπαρόζο και Ρεν και η «Ομάδα Δράσης» θα έχει την δυνατότητα να διακόψει το δανεισμό αν θεωρεί ότι υπάρχει λόγος.

Ψεύδεται η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός όταν υποστηρίζουν ότι η «Ομάδα Δράσης» θα έχει στη δικαιοδοσία της μόνο την επιτάχυνση εκταμίευσης των κοινοτικών κονδυλίων. Με κάθε επισημότητα παραδίδουν και τυπικά τα κλειδιά της χώρας στους ξένους επιτηρητές και τοποτηρητές, θυμίζοντας σε απελπιστικό βαθμό τον κουΐσλινγκ Τσολάκογλου.

Μόνη λύση ο ξεσηκωμός

Δημοκρατία – Ανεξαρτησία – Χειραφέτηση

Να αγωνιστούμε για τη Μεταπολίτευση του Λαού

Ανακοίνωση της οργάνωσης σπουδάζουσας της ΚΟΕ

ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ!

Για την ανατροπή της αντιεκπαιδευτικής πολιτικής, για να τους διώξουμε,
για μια μεγάλη αλλαγή για το λαό και τη χώρα!

Έφτασε και η ώρα του Δημόσιου Πανεπιστημίου. Ενάμιση χρόνος Μνημονίου συμπύκνωσε την πιο βάρβαρη επιδρομή σε δικαιώματα και κατακτήσεις του ελληνικού λαού. Το κύμα εκποίησης του εθνικού πλούτου και καταλήστευσης της κοινωνίας που διέταξε η Τρόικα, φαίνεται πως δεν ήταν αρκετό. Αντίθετα, άνοιξε την όρεξη για την ολοκληρωτική ισοπέδωση κάθε Δημόσιου κοινωνικού αγαθού. Ο νόμος Διαμαντοπούλου, που ψηφίστηκε στα τέλη Αυγούστου, αποτελεί ταφόπλακα για την Τριτοβάθμια εκπαίδευση όπως τη γνώρισε ο τόπος τις τελευταίες δεκαετίες. Το συντηρητικό μέτωπο δυνάμεων (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ, ΔΗΣΥ) που σχηματίστηκε για να υπερψηφίσει το νομοσχέδιο για τα ΑΕΙ-ΤΕΙ, προσπαθεί να πείσει πως πρόκειται για μια μεγάλη αλλαγή που είχε ανάγκη η χώρα, για μια αναγκαία τομή ώστε να απαλαχθούμε από τα απολιθώματα του παρελθόντος. Η συναίνεση του πολιτικού προσωπικού των Βρυξελλών και του ΔΝΤ, επιδιώκει να αναζωογονήσει τα καταρρακωμένα σχέδια του αστισμού για έξοδο από την κρίση, κουκουλώνοντας άτσαλα το μεγάλο σκόπελο της χρεοκοπίας στον οποίο οδηγείται ολοταχώς η χώρα. Προβάρει, ταυτόχρονα, κοστούμια κυβερνήσεων συνεργασίας σαν εφεδρικές λύσεις στις δύσκολες στιγμές που περνά το πολιτικό σύστημα.

Τα παχιά λόγια, όμως, περί «ιστορικής σημασίας απόφαση» που ακούστηκαν για την ψήφιση του νόμου, κρύβουν μια αλήθεια. Είναι πράγματι, τεράστια οπισθοδρόμηση για την κοινωνία, η ουσιαστική απαλλαγή του κράτους από την συνταγματική υποχρέωση του να χρηματοδοτεί τα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα. Σηματοδοτεί το τέλος εποχής της Δημόσιας Παιδείας, η μετατροπή των σχολών σε Α.Ε., όπως ορίζει ο νόμος, που πλέον δεν θα έχουν στόχο την παραγωγή γνώσης και αποφοίτων για τις ανάγκες της κοινωνίας αλλά για τις αδηφάγες ορέξεις των αγορών και του κεφαλαίου. Διαλύεται η έννοια των ενιαίων πτυχίων, καταργούνται τα 4ετή προγράμματα σπουδών, θεσπίζονται ευέλικτοι κύκλοι φοίτησης ενός ή δυο ετών δημιουργώντας ένα μοντέλο πολλών ταχυτήτων μιας βαθιά υποβαθμισμένης εκπαίδευσης. Ταυτόχρονα, με το νέο νόμο, εκπληρώνεται ο διακαής πόθος των αντιδραστικών δυνάμεων για κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου και προωθείται η αποστείρωση των χώρων σπουδών ενώ η διοίκηση των Ιδρυμάτων αντιστοιχίζεται στο πρότυπο σχολή-επιχείρηση με τη θεσμοθέτηση 15μελούς οργάνου που ουσιαστικά θα διορίζεται, δεν θα λογοδοτεί και δεν θα ελέγχεται από κανέναν.

Η διάλυση της δημόσιας εκπαίδευσης στην Ελλάδα του Μνημονίου συνιστά την ολοκληρωτική υποθήκευση του μέλλοντος μιας γενιάς που οδηγείται στην αμάθεια και την ανημπόρια. Το ένα εκατομμύριο ανέργων, δεν είναι εικόνα από το μέλλον αλλά η πραγματικότητα που βιώνει καθημερινά η νεολαία και ο λαός σε έναν τόπο που μοιάζει να μην τον χωράει και του δείχνει συνεχώς τη εξώπορτα. Ο πολιτικός συρφετός που μας έφερε ως εδώ και παρέδωσε τη χώρα στην Τρόικα, στερεί από τη νεολαία το δικαίωμα να σπουδάσει, να δουλέψει, να ζήσει με αξιοπρέπεια. Όσο πιο γρήγορα απαλλαχτούμε από αυτό το σάπιο πολιτικό σύστημα, τόσο το καλύτερο για την ελληνική κοινωνία. Οι πλατείες, που γέμισαν ασφυκτικά από εκατοντάδες χιλιάδες κόσμο το προηγούμενο διάστημα, το είπαν καθαρά: «Δεν φεύγουμε αν δεν φύγετε!». Ο αγώνας ενάντια στη διάλυση του Δημόσιου Πανεπιστημίου και το νέο νόμο πλαίσιο θα στιγματιστεί από την μεγάλη αντιπαράθεση με το πολιτικό σύστημα, όπως και κάθε μικρή ή μεγαλύτερη μάχη που επιδιώκει να έχει νικηφόρα προοπτική.

Ήρθε η ώρα η νεολαία να εισβάλει δυναμικά στο προσκήνιο! Να παλέψουμε ώστε το φοιτητικό κίνημα να συναντηθεί με τη κοινωνική αγανάκτηση που εκφράζεται στους δρόμους. Να αποτελέσει γνήσιο κομμάτι του λαϊκού κινήματος. Τα αμφιθέατρα να πλημμυρίσουν με κόσμο που κουβαλώντας την εμπειρία από τον ξεσηκωμό του λαού στις πλατείες, θα συζητήσουν δημοκρατικά, θα ανακαλύψουν νέες μορφές και εργαλεία για τον αγώνα, θα ριχτούν στη μάχη για Μόρφωση-Δουλειά-Δημοκρατία. Για να φύγουν αυτοί που καταστρέφουν το παρόν και μαυρίζουν το μέλλον μας, ώστε να ανοίξει ένας άλλος δρόμος για τη χώρα προς όφελος του λαού και όχι των τραπεζών και του κεφαλαίου. Για να ανασάνει η κοινωνία από το βραχνά του χρέους και η χώρα να αποτινάξει το ζυγό της Τρόικας και του Μνημονίου. Για μια νέα μεταπολίτευση με πρωταγωνιστή το λαό!

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΣΠΟΥΔΑΖΟΥΣΑΣ ΚΟΕ

Συντηρητικό μέτωπο εκποίησης της χώρας και πολιτικής ερήμωσης

του Ρούντι Ρινάλντι, από τον Δρόμο της Αριστεράς, 27/8/2011

Το τελευταίο διάστημα είχαμε δύο τηλεφωνικές επικοινωνίες (από αυτές που γίνανε γνωστές) ανάμεσα στον Γ. Παπανδρέου και τον Α. Σαμαρά. Η πρώτη έγινε την 15η Ιουνίου, όταν ουσιαστικά είχε παραιτηθεί για μερικές ώρες ο πρωθυπουργός, αλλά το συνοικέσιο δεν προχώρησε. Πριν λίγες μέρες, τα πράγματα πήγαν καλύτερα, και ένα ευρύ φάσμα πολιτικών δυνάμεων, μετά τη συμφωνία των δύο, υπερψήφισε το νομοσχέδιο για τα ΑΕΙ.

Και τι δεν ειπώθηκε για αυτήν την υπερψήφιση. Πανηγυρισμοί, ύμνοι, ιαχές, χαρά. «Υπάρχουν και ευτυχισμένες στιγμές στο δημόσιο βίο μιας χώρας.», «Το στοίχημα της συναντίληψης και της συνεργασίας στα μεγάλα θέματα δεν χάθηκε», «Αλλά τώρα το ρόδι έσπασε. Υπάρχει ένα στοιχείο αναφοράς. Ένα υπόδειγμα που θα δείχνει το δρόμο για τα μείζονα και τα σπουδαία.», «Τομή στα πολιτικά μας πράγματα», «Ιστορικής διάστασης ευρεία κοινοβουλευτική συναίνεση». Η Καθημερινή σε κύριο άρθρο της την επόμενη αναφέρει: «Οι δυνάμεις ευθύνης αυτού του τόπου, οι αστικές πολιτικές δυνάμεις (ΠΑΣΟΚ, Ν.Δ., ΛΑΟΣ, Δημοκρατική Συμμαχία) ενώθηκαν και αψήφησαν, επιτέλους, τις απειλές και τους εκβιασμούς μιας αντιδραστικής μειοψηφίας, που δεν θέλει να αλλάξει τίποτα και απειλεί συνεχώς ότι “θα τα κάνει μπάχαλο”». Στο ίδιο μήκος κύματος, ο ξεχασμένος κ. Στ. Μάνος δήλωσε πως «Αξίζει συγχαρητηρίων η κ. Διαμαντοπούλου που, χωρίς συμβιβασμούς σε ζητήματα αρχής, κατάφερε να οδηγήσει τη συζήτηση σε έναν επωφελή συμβιβασμό μεταξύ των μη αριστερών κομμάτων της Βουλής».

Τι συμβαίνει εδώ; Έχουμε μια εκδήλωση αναθέρμανσης ιδεών και σχεδίων συνδιαχείρισης και συναινετικής πορείας ευρύτατων αστικών δυνάμεων ώστε να αντιμετωπιστεί η κρίση. Έχουμε πρόβες εφαρμογής μιας συνταγής που θέλουν και προωθούν ισχυροί κύκλοι για μια «οικουμενική πανεθνική» διαχείριση-διακυβέρνηση αφού κανένα κόμμα δεν μπορεί από μόνο του να εφαρμόσει και ολόκληρος ο πολιτικός κόσμος βουλιάζει σε πελάγη ανυποληψίας.



Μπορεί να ισχυρίζεται η Καθημερινή (σαν αστική αντεργατική ναυαρχίδα) πως «οι δυνάμεις ευθύνης αυτού του τόπου, οι αστικές πολιτικές δυνάμεις (ΠΑΣΟΚ, Ν.Δ., ΛΑΟΣ, Δημοκρατική Συμμαχία) ενώθηκαν και αψήφησαν…» αλλά γνωρίζει καλά ότι αυτό, ούτε συντελεσμένο είναι, ούτε εύκολα μπορεί να περπατήσει. Αποτελεί μιαν ευχή ή μια ύστατη λύση ανάγκης που για να προχωρήσει θα χρειαστεί να θυσιαστούν πολλές πλευρές της υπαρκτής πολιτικής ζωής. Σαν ευχή, εκφράζει την επιθυμία εξοστρακισμού των «αντιδραστικών δυνάμεων». Εδώ η αστική παράταξη τα τσουβαλιάζει όλα: Όσα δημιούργησε σε πολιτικό και συνδικαλιστικό επίπεδο μια προηγούμενη φάση η ίδια (π.χ. πελατειακό κράτος, κλειστά επαγγέλματα, κομματοκρατία, υποταγμένος συνδικαλισμός κ.λπ.) και κυρίως τις αντιδράσεις, τους αγώνες, την πολιτικοποίηση του κόσμου, τις πλατείες, τις διαδηλώσεις.

Αυτές οι λιγοστές «ευτυχισμένες στιγμές» της πολιτικής ζωής επιχειρούν να ξαναστήσουν την κλονισμένη αστική ηγεμονία, να την ξαναεμφανίσουν ως ικανή να «λειτουργήσει το μαγαζί» και να περιθωριοποιήσει την Αριστερά και κάθε φωνή αντίστασης. Αυτή την «ευτυχία» ψάχνει η αστική τάξη.

Σε μια πορεία –σχεδόν προγραμματισμένης– χρεοκοπίας, σε μια πορεία πτώχευσης του λαού και με ενεργούσες όλες τις «κοινωνικές ρευστοποιήσεις» που προκαλούν τα Μνημόνια και όλα τα μέτρα που παίρνονται, δεν θα υπάρξουν εύκολες «ευτυχισμένες στιγμές» για τον αστικό κόσμο. Είναι όμως δεδομένο ότι θα ενώνονται, –ενώ σπαράσσονται από αντιθέσεις– για να επιβληθούν στο λαό και στους αγώνες του.



Ορισμένες επισημάνσεις

Αν και δεν έχει σταθεροποιηθεί η συνολική εικόνα, μπορούν να γίνουν οι ακόλουθες επισημάνσεις:

Πρώτη, το πολιτικό σκηνικό και το πολιτικό παιχνίδι τροποποιούνται συνολικά. α) Η διαδικασία δίνει πρόσκαιρα κέρδη στον Παπανδρέου που έχει ελπίσει και έχει επενδύσει στη γραμμή αυτή. β) Ματαίωση ενός εναλλακτικού ρόλου για τον Σαμαρά αφού μεταπίπτει σε ρόλο διαχειριστή του συντηρητικού πολιτικού κόσμου. Γεγονός που θα περιλάβει αντιφάσεις και δυσκολίες στην πορεία του. γ) Κατ’ ουσίαν επιχειρείται η διαμόρφωση ενός συντηρητικού μετώπου πάνω στις ράγες μιας άλλης εποχής. Ένα συνασπισμένο μέτωπο της αντεπανάστασης αν θέλαμε να μιλήσουμε με παλιούς πολιτικούς όρους. Πράγμα που πιστοποιείται και από την πολύ σημαντική άρνηση της Δημοκρατικής Αριστεράς του κ. Κουβέλη να πάρει μέρος σε αυτό. Τέρμα οι ευρύτερες συνεργασίες, ο λόγος τώρα στο αστικό μέτωπο, στις αστικές δυνάμεις...

Δεύτερη, η ουσία του μετώπου αυτού θα έχει στρατηγικού τύπου δυσκολίες. Οι μεταξύ τους διαφορές –που δεν θα είναι προσωπικές αλλά πολιτικές– θα χρωματίσουν την πορεία. Δεν θα λύσει τα προβλήματα ένα τέτοιο μέτωπο γιατί δεν διαθέτει ουσιαστικούς υλικούς, κοινωνικούς και πολιτικούς όρους και δεν θα μπορέσει να στεριώσει μια μεταβατική ενδιάμεση χρονικά λύση. Σύντομα η αγανάκτηση θα βρεθεί απέναντί της.

Τρίτη, αφήνει το δρόμο ανοικτό στην αριστερή αντιπολίτευση. Παρόλο που δεν αποτελεί την αναγκαία εναλλακτική, πλην όμως δεν σημαίνει πως δεν θα κερδίσει έδαφος σαν μόνη υπαρκτή αντιπολίτευση στη χώρα. Από την άποψη αυτή η όποια αντιμνημονιακή στάση του Σαμαρά βοήθησε μέχρι τώρα ώστε να διατηρηθούν ισορροπίες και να μην ξεφύγει, σε δύσκολες στιγμές, η αγανάκτηση και ο λαϊκός θυμός από ορισμένα πλαίσια.

Τέταρτη, η προώθηση αυτού του μετώπου θα οδηγήσει σε πολωτικές λύσεις που με τη σειρά τους θα δώσουν έδαφος σε απλοποιήσεις και ψευδαισθήσεις που θα αναπαράγουν δυσκολίες καθώς απομακρύνουν τις συνθετότερες λύσεις που είναι εντελώς απαραίτητες. Οι υπαρκτές καθυστερήσεις της Αριστεράς σε επίπεδο προγράμματος και εναλλακτικής συνολικής πρότασης θα δώσουν έδαφος σε λογής λογής υποκατάστατα «αντιμνημονιακής» πολιτικής, που άλλωστε ήδη δραστηριοποιούνται.

Επομένως χρειάζεται άμεσα –χτες– ουσιαστική σύγκλιση για το περιεχόμενο και τους στόχους μια αριστερής προοπτικής! Στον αντίποδα του αντιδραστικού μετώπου να δημιουργηθεί ένα άλλο μέτωπο προοδευτικό, λαϊκό, επιβίωσης, διεξόδου του λαού και της χώρας.

Ένα βήμα μπρος ή δυο βήματα πίσω;

Η φοιτητική Αριστερά απέναντι στο Νόμο Διαμαντοπούλου


Του Στρατή Λαμπρίδη*, από τον Δρόμο της Αριστεράς, 27/8/2011

Το μέτωπο της παιδείας δεν άνοιξε ξαφνικά με την ψήφιση του νόμου-πλαίσιο της Διαμαντοπούλου. Για την ακρίβεια δεν έχει κλείσει καθόλου την τελευταία πενταετία. Οι επιχειρούμενες αναδιαρθρώσεις στην εκπαίδευση και ιδιαίτερα την τριτοβάθμια, ήταν διαρκώς ψηλά στην ατζέντα κάθε κυβέρνησης τα τελευταία χρόνια. Είναι κατεκτημένη μια συνέχεια από την πλευρά των δυνάμεων που επιδιώκουν τη διάλυση της δημόσιας εκπαίδευσης αλλά και από την πλευρά του φοιτητικού κινήματος και της πανεπιστημιακής κοινότητας που την υπερασπίζεται. Υπάρχουν όμως και τομές που διαφοροποιούν την ποιότητα της επίθεσης αλλά και της απάντησης. Βασικότερη όλων αποτελεί η ψήφιση του Μνημονίου, η παράδοση της χώρας στα χέρια της τρόικας και η είσοδός της σε μια νέα καθεστωτική φάση. Έτσι, στην εποχή του Μνημονίου, η εφαρμογή της Μπολόνια μετατρέπεται σε μια πρωτόγνωρη λεηλασία του δημόσιου πανεπιστημίου στα πλαίσια της καταλήστευσης του λαού και της χώρας. Δεν αποτελεί απλά την «αργοπορημένη» απάντηση των αστικών επιτελείων που βρήκαν ευκαιρία να πάρουν τη ρεβάνς από το φοιτητικό κίνημα για την καθυστέρηση που τους προκάλεσε τα τελευταία χρόνια. Ούτως ή άλλως, η πολιτική για την τριτοβάθμια εκπαίδευση που χαράχτηκε πανευρωπαϊκά (Λισαβόνα, Μπολόνια κ.λπ.) ανταποκρινόταν στα σχέδια που απεργάζονταν τότε οι θιασώτες της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης χωρίς να λάβουν υπόψη τους τις δονήσεις που θα προκαλούσε η κρίση του 2008, η οποία θέτει σε αμφισβήτηση ολόκληρη την αρχιτεκτονική του οικοδομήματος.

Όταν η Αριστερά υποτιμάει τον αντίπαλο

Ποια ήταν όμως η αλλαγή στη στάση του φοιτητικού κινήματος και των δυνάμεων της Αριστεράς μέσα στις σχολές; Ήδη από πέρσι το Σεπτέμβρη άρχισε να φουντώνει μια φημολογία για τον νέο νόμο-πλαίσιο που έρχεται να σαρώσει τα πάντα στα πανεπιστήμια, να γκρεμίσει ό,τι άφησε πίσω του ο νόμος Γιαννάκου κ.λπ. Κι όμως, η φοιτητική Αριστερά ούτε προετοίμασε, ούτε προετοιμάστηκε γι’ αυτή τη σφοδρή επίθεση όπου καλείται τώρα (με ψηφισμένο νόμο) να πρωτοστατήσει ώστε να ανατραπεί. Ουσιαστικά, η Αριστερά υποτίμησε τον αντίπαλο. Τον περιόρισε στο υπουργείο Παιδείας, ξεχνώντας πως κουμάντο κάνει η τρόικα. Συνηθισμένη σε μια αντιπαράθεση με νομοσχέδια, επέτρεψε στη Διαμαντοπούλου να παίξει το παιχνίδι με το καρότο για έναν νόμο που όλο ερχόταν αλλά τελικά ήρθε τέλη Αυγούστου. Ανέμενε καρτερικά την πρόκληση για να σηκώσει το γάντι, όμως ο αντίπαλος δεν της έκανε τη χάρη. Δεν αξιολόγησε σωστά ότι βασικός μοχλός της διάλυσης του δημόσιου πανεπιστημίου θα ήταν ο οικονομικός στραγγαλισμός του, ο οποίος δεν απαιτεί κάποια συγκεκριμένη νομοθετική ρύθμιση. Εγκλωβίστηκε σε μια συνδικαλιστικού τύπου παρέμβαση, την ίδια στιγμή που η κουβέντα μέσα στις σχολές αναβαθμιζόταν ραγδαία πολιτικά, χωρίς να μπορέσει να αντιστοιχηθεί στις απαιτήσεις των καιρών. Συμπερασματικά, η φοιτητική Αριστερά πήγε όπως «παλιά» σε μια εντελώς νέα κατάσταση.

Τα καθήκοντα της νέας χρονιάς

Ποια θα είναι όμως η στάση της φοιτητικής Αριστεράς τη νέα χρονιά που ξεκινάει με την πλάτη να βαραίνει από την ψήφιση του νόμου; Ο αέρας των πλατειών δεν φύσηξε μέσα στις σχολές είτε λόγω της περιόδου (εξεταστικές) είτε λόγω μιας φοβικότητας απέναντι σε ένα κίνημα που δεν ήταν προϊόν κάποιου σχεδίου της Αριστεράς ή των συνδικαλιστικών ηγεσιών. Το τι κατέγραψε αυτό το κίνημα στα μυαλά και τη συνείδηση της νεολαίας είναι νωρίς για να φανεί, αλλά η Αριστερά οφείλει να λάβει υπόψη της μια νέα κουλτούρα που πλέον κουβαλάει χιλιάδες κόσμου που συμμετείχε στις διαδικασίες των συνελεύσεων σε κάθε πλατεία της χώρας. Πώς, δηλαδή, ετερόκλητος κόσμος μπορεί να συζητά, να αποφασίζει, να παράγει πολιτική, να λειτουργεί δημοκρατικά, να σέβεται την άλλη άποψη, να κατακτά και να επιβάλει την ισότητα χωρίς εξαιρέσεις, να είναι σε θέση να συμφωνεί και να καταγράφει αυτή τη συμφωνία του σε απλά, κατανοητά κείμενα, να στρατεύεται κάτω από αιτήματα που εκφράζουν την πηγαία διάθεσή του να αγωνιστεί και όχι να αντανακλούν την επιβεβαίωση κάποιας συγκεκριμένης ανάλυσης της Αριστεράς. Αυτά και χιλιάδες άλλα δείγματα για το πώς ο ίδιος ο κόσμος αναζητά και τελικά βρίσκει τους τρόπους να οργανωθεί και να παλέψει, θα πρέπει να αποτελέσουν σοβαρά στοιχεία αυτοκριτικής της φοιτητικής Αριστεράς που είχε «μάθει» στον πλατφορμισμό, στις πρωτοπορίες, στις πολύωρες και ανέξοδες διαδικασίες, στους μικροηγεμονισμούς, στην πολιτική για τους ειδικούς.

Ταυτόχρονα, η φοιτητική Αριστερά πρέπει να επανακαθορίσει το ρόλο της μέσα στις σχολές κύρια σαν πολιτική δύναμη και δευτερευόντως σαν συνδικαλιστικά σχήματα και παρατάξεις. Κάθε μικρός και μεγάλος αγώνας αυτή τη στιγμή διαπερνιέται από τη μεγάλη αντιπαράθεση με το πολιτικό σύστημα. Αυτό ανέδειξαν οι πλατείες με το σύνθημα «Δεν φεύγουμε αν δεν φύγετε», αυτή είναι η νικηφόρα προοπτική κάθε κινητοποίησης που θα ξεσπάσει. Ολοένα και αυξανόμενα κομμάτια κόσμου αντιλαμβάνονται πλέον πως δεν μπορεί να σωθεί κανείς από μόνος του, πως δεν μπορεί να υπάρξει κάποια κλαδική ή συνδικαλιστική διεκδίκηση που να κερδίσει, πως ο νέος νόμος-πλαίσιο δεν μπορεί να πέσει αν δεν πέσει το σύνολο του πολιτικού συστήματος που μας έφερε ως εδώ. Αν αυτό κρύβει τον κίνδυνο της παραλυσίας μπροστά στο «θηρίο», φανερώνει και τη δυνατότητα για έναν μεγάλο πανεθνικό λαϊκό ξεσηκωμό με το φοιτητικό κίνημα πραγματικό μέρος του και όχι απλά αλληλέγγυο. Αν η ανατροπή της εκπαιδευτικής πολιτικής φαντάζει ακατόρθωτη σε αυτές της συνθήκες, η Αριστερά δεν πρέπει να εγκλωβιστεί σε μια τέτοια αντιπαράθεση αλλά να προτάξει με τόλμη τη ρήξη με αυτό το σάπιο πολιτικό σύστημα. Να διατηρήσει ανοιχτή την επικοινωνία της πλατείας με τα αμφιθέατρα, να μην εξαντληθεί στην πεπατημένη αλλά να αξιοποιήσει τον πλούτο των εργαλείων, των μορφών και της εμπειρίας που πάραξε το ίδιο το λαϊκό κίνημα το προηγούμενο διάστημα, να αποδείξει ότι έχει την ικανότητα να μαθαίνει.



* Ο Στρατής Λαμπρίδης είναι μέλος του Δ.Σ. του Συλλόγου Σπουδαστών Ηλεκτρονικής ΤΕΙ Θεσσαλονίκης

Η παγκόσμια κρίση είναι διαρκής

Οι καλοκαιρινοί οικονομικοί κλυδωνισμοί αναδεικνύουν το συστεμικό αδιέξοδο

του Γιώργου Τσίπρα, από τον Δρόμο της Αριστεράς, 27/8/2011

Ο Αύγουστος επεφύλασσε ένα ακόμη διεθνές χρηματιστηριακό τσουνάμι. Από το 2008 όταν ξέσπασε η χρηματοπιστωτική κρίση στις ΗΠΑ έχουν περάσει τρία χρόνια. Αντί της επαναφοράς των αγορών σε μια κάποια αισιοδοξία, τρία χρόνια διαγράφονται περισσότεροι κίνδυνοι. Οι κλυδωνισμοί διεθνείς και εθνικοί σε χρηματιστήρια και οικονομίες συνεχίζονται και δεν περιορίζονται στις ΗΠΑ και την ευρωζώνη. Τον προηγούμενο μήνα «κάηκαν» περισσότερα από 6 τρις δολάρια στα χρηματιστήρια, που ισοδυναμούν με το 10% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Θα ξεπεραστεί η κρίση του 2008;



Σε μια εκδήλωση του ΣΥΡΙΖΑ, τον Γενάρη του 2010, ένας από τους ομιλητές, γνωστός οικονομολόγος του ΣΥΝ, διαβεβαίωνε το ακροατήριο σχετικά με την τρέχουσα παγκόσμια οικονομική κρίση πως «θα ξεπεραστεί, όπως όλες οι καπιταλιστικές κρίσεις». Στο ίδιο μήκος κύματος, ο Ριζοσπάστης προσέγγιζε το ζήτημα ως μια από τις «τακτικές οικονομικές κρίσεις που έχουν περιοδικό χαρακτήρα», όπου με βεβαιότητα θα ακολουθήσει η ανοδική φάση του «οικονομικού κύκλου». Είτε πρόκειται για τον αγγλικό καπιταλισμό της εποχής του Μαρξ, δηλαδή των μέσων του 19ου αιώνα, είτε για τον παγκοσμιοποιημένο πλανητικό καπιταλισμό του 21ου αιώνα, θαρρείς πως δεν αλλάζει απολύτως τίποτα. Σε χώρους ιδιαίτερα της ευρωπαϊκής Αριστεράς αυτή η «νιρβάνα» απαντάται συχνά.

Τι είδους Αριστερά είναι αυτή, όμως, και ποιο μαρξισμό πρεσβεύει, όταν ακόμη και αστοί οικονομολόγοι, που υποστήριζαν τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές και τον ίδιο τον καπιταλισμό, κάνουν λόγο για βαθύ, συστημικό πρόβλημα χωρίς ορατή διέξοδο; Μήπως αυτοί οι φίλοι στην Αριστερά γνωρίζουν κάτι που εμείς οι υπόλοιποι δεν γνωρίζουμε; Στηρίζονται στην εμπεριστατωμένη μελέτη των σύγχρονων εξελίξεων; Κατά ένα μέρος, στηρίζονται ακριβώς στο κλείσιμο των ματιών στις σύγχρονες εξελίξεις ή ακόμη και σε όλη τη νεότερη εποχή του ιμπεριαλισμού. Στηρίζονται σε μια θεωρητίστικη, απαρχαιωμένη προσέγγιση του καπιταλισμού με όρους 19ου αιώνα. Κατά ένα άλλο μέρος, η σπουδή να προβλεφτεί το τέλος της κρίσης πηγάζει από το άγχος διαχωρισμού απ’ αυτό που θεωρείται «καταστροφολογία» της σοβιετικής εποχής και άγχος κάθαρσης –τάχα- της επιστήμης του μαρξισμού από ιδεολογικά στοιχεία. Μόνο που επιστήμη σημαίνει μελέτη του συγκεκριμένου. Έτσι πέφτουν οι ίδιοι στο λάθος που προσάπτουν αλλού, αρνούμενοι από ιδεολογικό «κόλλημα» να αναγνωρίσουν τη σύγχρονη πραγματικότητα μιας βαθιάς, παρατεταμένης -κοντά τέσσερις δεκαετίες τώρα- και κατά κύματα επιδεινούμενης κρίσης υπερσυσσώρευσης, που μαστίζει τουλάχιστον τα τρία «δυτικά» κέντρα του παγκόσμιου καπιταλισμού (Β. Αμερική, Δ. Ευρώπη, Ιαπωνία), που το βαθύτερο μέχρι σήμερα επεισόδιο διανύουμε από το 2008.



Η ανίατη αρρώστια του καπιταλισμού

Όταν ξεσπούσε η κρίση του 1929, κανείς γνωστός τότε μαρξιστής δεν είχε σπεύσει να διαγνώσει πως «η κρίση θα ξεπεραστεί». Κι όμως, δεν είχε προηγηθεί μέχρι τότε τίποτα τόσο βαθύ και παγκόσμιο. Στη δεκαετία του ’20, είχαν μάλιστα εμφανιστεί απόψεις που υποστήριζαν τη δυνατότητα του νεότερου καπιταλισμού να αποφεύγει τις κρίσεις. Αντίθετα, η κρίση του 1929 ήταν κάτι παραπάνω από την πανηγυρική διάψευση των απόψεων αυτών. Έδειχνε να αποτελεί σύμπτωμα και επιβεβαίωση μιας γενικής κρίσης και αποσύνθεσης του καπιταλισμού και όχι πια ζήτημα μίας ακόμη περιοδικής κρίσης, μίας απλά φάσης ενός ακόμη οικονομικού κύκλου κ.λπ. Η αναιμική ανάκαμψη και η νέα πτώση που ακολούθησε στη δεκαετία του ’30, η πρωτοφανής καταστροφή του πολέμου και η μεταμόρφωση του κόσμου ως «λύση» δεν διέψευσαν την προσέγγιση εκείνη.

Με σημείο εκκίνησης τη δεκαετία του ’70 και τις δύο πετρελαϊκές κρίσεις του ’73 και ’79, δεν είναι μόνο ότι ο δυτικός καπιταλισμός έχει αφήσει οριστικά πίσω του τη λεγόμενη μακρά περίοδο ανάπτυξης που ακολούθησε τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο (βλ. τους πίνακες των ετήσιων ρυθμών του ΑΕΠ). Όπως κι αν επιθυμεί να το ορίσει κανείς -κρίση ή αλλιώς-, ο καπιταλισμός, εδώ και πάνω από τρεις δεκαετίες, εκδηλώνει ένα βαθύ πρόβλημα αναπαραγωγής με πιο φανερό σύμπτωμα τον επιδεινούμενο «βήχα» μέχρι πνιγμού των ρυθμών ανάπτυξης. Το πιο ουσιώδες σύμπτωμα του προβλήματος είναι ο χωρίς προηγούμενο καταστροφισμός παραγωγικών δυνάμεων και ολόκληρων χωρών ή και περιοχών του πλανήτη ως διαρκής όρος αποτροπής της κατάρρευσης (καταστροφισμός, στον οποίο ο πόλεμος είναι μέχρι τώρα μόνο ένα δευτερεύον μέσο), ο παρασιτισμός και το σάπισμα (με πιο έκδηλο φαινόμενο την οικονομία-καζίνο).

Αν θεωρήσουμε τα μέσα του 19ου αιώνα ως απαρχή του παγκόσμιου καπιταλισμού, η περίοδος στην οποία αναφερόμαστε καλύπτει περίπου το τελευταίο τέταρτο της ιστορίας του. Δεν μπορεί, λοιπόν, να χαρακτηριστεί πρόσκαιρη, ενώ την ίδια στιγμή ανώμαλη είναι κι όλη η προηγούμενη πορεία, με την εξαίρεση της μεταπολεμικής εικοσαετίας: τον πρώτο σπασμό με το Μεγάλο Πόλεμο του ’14-’18 ακολουθεί πολύ σύντομα η Μεγάλη Κρίση του ’29, νέος μεγάλος σπασμός με το δεύτερο πόλεμο, ενώ το ένα τρίτο του πλανήτη αποσπάται σε αντιεξουσίες κ.λπ. Αν ένα συστατικό του μαρξισμού είναι η πολιτική οικονομία του καπιταλισμού, τότε μαρξισμός σήμερα σημαίνει την πολιτική οικονομία του σύγχρονου παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού σε κρίση ή την πολιτική οικονομία της Κρίσης. Γιατί όλες οι πολιτικές των τελευταίων δεκαετιών είναι πολιτικές αντιμετώπισης της κρίσης.

Ένα επίκαιρο παράδειγμα: Έχει ανοίξει μια συζήτηση σε χώρους κυρίως της σοσιαλδημοκρατίας και της ευρωπαϊκής Αριστεράς για μια ρύθμιση που θα αντιμετωπίσει το πρόβλημα της φανταστικής οικονομίας, που απειλεί να πνίξει την πραγματική. Ένα πρόβλημα εδώ είναι πως η προσφυγή στην άυλη κερδοσκοπία και η εκτίναξή της δεν προήλθε μόνο από την απληστία για περισσότερα και άμεσα κέρδη από μεγαθήρια, που δεν είχαν τη δυνατότητα προηγούμενα, αλλά κατά ένα μέρος απαντούσε ακριβώς στο πρόβλημα της ασφυξίας από την υπερσυσσώρευση στην πραγματική οικονομία. Η περιπέτεια του νόμου για τη μεταρρύθμιση του χρηματοπιστωτικού συστήματος των ΗΠΑ, το προηγούμενο καλοκαίρι, σε συνθήκες που η κρίση απαιτούσε περισσότερο κι όχι λιγότερο «αέρα», είναι ενδεικτική. Απλώς δεν έγινε καμιά ουσιώδης αλλαγή.

Η κρίση, το «άυλο» και η περιφέρεια


Οξυγόνο του καπιταλισμού είναι η υπεραξία και μόνον αυτή. Η παραγωγή και πραγματοποίηση (μέσω της πώλησης των προϊόντων) υπεραξίας, δηλαδή απλήρωτης εργασίας στην παραγωγή. Ιστορικά δύο ήταν οι βασικές συστημικές ανάσες του καπιταλισμού στον 20ό αιώνα που διεύρυναν ταυτόχρονα τη δυνατότητα παραγωγής και πραγματοποίησης υπεραξίας σε διεθνή κλίμακα. Πρώτο, η γενίκευση σε βιομηχανική κλίμακα της επιστημονικής οργάνωσης της εργασίας, που φτάνει μέχρι το λεγόμενο μετα-φορντικό μοντέλο στις μέρες μας. Δεύτερο, η διεύρυνση και ανάπτυξη ροών από την περιφέρεια προς τα κέντρα του δυτικού καπιταλισμού καθώς και το άνοιγμα στην πρώτη αγορών για τα προϊόντα των δεύτερων - διεύρυνση που εκτείνεται από το μεταπολεμικό νεοαποικισμό μέχρι τη σύγχρονη παγκοσμιοποίηση. Η μακρόχρονη κυματοειδής κρίση του σύγχρονου καπιταλισμού σηματοδοτεί την εξάντληση της προωθητικής δύναμης των δυο αυτών «επαναστάσεων», παρά το γεγονός ότι ιδιαίτερα η δεύτερη επιταχύνθηκε στο περιβάλλον της κρίσης με τις ιλιγγιώδεις αλλαγές που έχουν συντελεστεί στις σχέσεις κέντρου-περιφέρειας κυρίως μετά την παράδοση του πρώην ανατολικού μπλοκ.

Το παγκόσμιο ΑΕΠ για το 2010 ανήλθε στα 62 τρισ. δολάρια. Τον Δεκέμβρη του ίδιου έτους, η αξία μόνο των εκτός χρηματιστηρίων παραγώγων, των οποίων έχει γνώση η BIS (Bank for International Settlements), και μόνο για τις χώρες του G10 συν την Ελβετία ανερχόταν στα 601 τρισ. δολάρια, περίπου η δεκαπλάσια από το παγκόσμιο ΑΕΠ - στο οποίο συνυπολογίζεται και η δραστηριότητα της φανταστικής οικονομίας και άρα η αναλογία είναι χειρότερη. Αφού πρώτα η ασφάλιση κινδύνου επεκτάθηκε σε χρηματιστικά προϊόντα (το άυλο στο τετράγωνο), η απογείωση των παραγώγων ξεκίνησε μετά τα μέσα της δεκαετίας του ’90 επί Κλίντον. Ωστόσο, η απογείωση προς το άυλο πλην παραγώγων, η εμπορευματοποίηση, η χρηματιστικοποίηση, η απελευθέρωση κάθε είδους αγορών, η υπερχρέωση -ιδιωτική και δημόσια- και η χρεομηχανή (στην οποία είχε εμπλακεί και το πρώην ανατολικό μπλοκ, αλλά εκτινάσσεται κι εδώ μετά το ’90) είχε προηγηθεί και αποτελεί τη βάση της οικονομίας-καζίνο, με την οποία τα χρηματοπιστωτικά μεγαθήρια ανά τον κόσμο σωρεύουν πλούτο στο χώρο της οικονομίας των χαρτιών, αποστραγγίζοντας την πραγματική οικονομία και προς τα κέντρα αποστραγγίζοντας την περιφέρεια. Η ελληνική εμπειρία της «ληστείας του χρηματιστηρίου» όπως και η τωρινή διεθνής κρίσης χρέους είναι ενδεικτική. Ιδιωτικοποίηση των κερδών και κοινωνικοποίηση των ζημιών σε εθνικό επίπεδο, διεθνοποίηση των κερδών και εθνικοποίηση των ζημιών. Η αναφορά σε ραντιέρηδες, για τους οποίους ο Λένιν έκανε λόγο 100 χρόνια πριν, έγινε της μόδας, σε μια εποχή που τα μεγέθη και η κυρίαρχη θέση των ραντιέρηδων δεν επιδέχονται καμία σύγκριση με την εποχή εκείνη. Η κρίση δημόσιου χρέους, που οξύνθηκε τα τελευταία δυο χρόνια ως επίκεντρο της κρίσης, δεν μπορεί να ιδωθεί ξέχωρα από τη συνολική εκτίναξη της οικονομίας των χαρτιών.

Ωστόσο, πριν από αυτό, και εδώ είναι το πιο σημαντικό, προηγείται η σχετική συρρίκνωση της παραγωγικής βάσης μέσα στην ίδια τη λεγόμενη πραγματική οικονομία, έτσι που τα παράγωγα είναι τελικά η κορυφή του παγόβουνου. Για παράδειγμα, η Vodafone Ελλάδας με τζίρο για το προηγούμενο έτος 1,1 δισ. ευρώ και κέρδη 275 εκατομμύρια, καλύπτει την υλικοτεχνική συντήρηση και λειτουργία του δικτύου της με το 10% περίπου του τζίρου της, ενώ το τεχνικό της προσωπικό που απασχολείται σε αυτό είναι λιγότερο από το 10% των περίπου δυόμισι χιλιάδων υπαλλήλων της. Με άλλα λόγια, χωρίς να αλλάξουν οι εργασιακοί όροι, το ίδιο ακριβώς υφιστάμενο δίκτυο θα μπορούσε θεωρητικά με κάποιες αφαιρέσεις μη-υλικοτεχνικές (σε μάρκετινγκ, διαφήμιση κ.λπ.) να λειτουργήσει περίπου με το 10% του κόστους και προσωπικού. Επιπλέον, ενώ η Vodafone κατέχει σήμερα το ένα τρίτο της αγοράς, θα μπορούσε με μια αύξηση του τεχνικού της προσωπικού μόνο κατά 50% -δηλαδή συνολικά με λίγες εκατοντάδες εργαζόμενους- να εξασφαλίσει τη λειτουργία όλης της κινητής τηλεφωνίας στην Ελλάδα, που σήμερα τζιράρει το 2% του ΑΕΠ και αποσπά πολλαπλάσιο ποσοστό από την τσέπη μιας λαϊκής οικογένειας. Το μεγαλύτερο μέρος των αποκαλούμενων τηλεπικοινωνιακών κολοσσών είναι απλώς «αέρας». Αυτή είναι μια όψη του σαπίσματος της σύγχρονης καπιταλιστικής οικονομίας, εσωτερική του «πραγματικού» της σκέλους, πριν ακόμη φτάσουμε στη χρηματιστικοποίηση, στα παράγωγα κ.λπ.

Για την κυρίαρχη οικονομική σκέψη δεν υπάρχει η έννοια του «αέρα», όπως και της «υπεραξίας», και δεν υπάρχει διαφορά ανάμεσα στα χρηματιστικά κέρδη ή τους τόκους και στα κέρδη μιας επιχείρησης που παράγει βιομηχανικά προϊόντα. Έτσι και οι κρίσεις είναι μοιραία «ουρανοκατέβατες» και οι μαθητές ανεπίδεκτοι μαθήσεως. Κατ’ αναλογία, άλλοι που αναφέρονται στην υπεραξία και στο μαρξισμό δεν κάνουν διάκριση ανάμεσα σε μια τράπεζα και μια βιομηχανία («οι τράπεζες παράγουν υπεραξία») ή βαφτίζουν συλλήβδην εργατική τάξη όλους τους μισθωτούς κ.λπ. Ωστόσο, η σχετική συρρίκνωση της παραγωγικής βάσης, παρά τη σχετική μεγέθυνση του παγκόσμιου προλεταριάτου, την καπιταλιστικοποίηση της περιφέρειας και την εξέλιξη των τεχνολογικών μέσων, είναι ένα ζήτημα που αναζητά επίμονα την ερμηνεία του, αν δεν είναι η απόδειξη του συστημικού προβλήματος και της ασφυξίας που κατατρέχει το σύγχρονο καπιταλισμό στην πραγματική του οικονομία, στην παραγωγή και πραγματοποίηση υπεραξίας.

Υπάρχουν σήμερα στην περιφέρεια, ιδιαίτερα στη νότια και νοτιοανατολική Ασία αλλά και σε τμήματα της Λατινικής Αμερικής ή της Κίνας, στην Αίγυπτο κ.λπ., μερικές εκατοντάδες εκατομμυρίων ανειδίκευτων εργατών γης και μικρής ή μεγάλης βιομηχανίας, χαμηλής ή μηδενικής τεχνικής σύνθεσης, με άθλιες συνθήκες εργασίας και διαβίωσης, που είναι σχεδόν «εξαφανισμένοι» ακόμη και ως εικόνα από το δημόσιο πολιτικό λόγο. Το γνωστό από παλιά παράδειγμα της Nike, όπου για κάθε 100 δολάρια παπουτσιών στις ΗΠΑ ο Ινδονήσιος εργάτης παίρνει περίπου 1 δολάριο, είναι μία από τις πολλές όψεις. Μαζί με μερικές ακόμη εκατοντάδες εκατομμυρίων των υπολοίπων εργατών στις ίδιες και άλλες χώρες της περιφέρειας και των κέντρων παράγουν το σύνολο του παγκόσμιου υλικού πλούτου, πάνω στον οποίο κανιβαλίζουν, διαχειρίζονται, απομυζούν, ληστεύουν, καταστρέφουν οι κορυφές της παγκόσμιας οικονομίας με προεξέχοντα τα χρηματοπιστωτικά μεγαθήρια. Οι εργαζόμενοι αυτοί ζουν κατά περίπτωση σε ωκεανούς διευρυνόμενης προλεταριοποίησης, εξαθλίωσης, μαζικής εξόδου από την ύπαιθρο προς τις παραγκουπόλεις, κοινωνικού αποκλεισμού.

Αν η καπιταλιστική αγορά σε παγκόσμια κλίμακα διευρύνθηκε λόγω της ανάπτυξης του καπιταλισμού στην περιφέρεια και διευρύνεται λόγω της εμπορευματοποίησης και της απελευθέρωσης, διευρύνεται ως «αγορά πλην δούλων» με ολοένα διευρυνόμενο το «πλην δούλων», και αυτό αφορά και τα κέντρα ως σύμπτωμα της κρίσης και μακροπρόθεσμα δημιουργεί όρους βαθέματος της κρίσης. Έτσι, το πλιάτσικο και η δημιουργία όρων καταρρέουσας Ανατολικής Ευρώπης για την Ελλάδα θα δημιουργήσει επίσης και μια Ελλάδα-μικρότερη αγορά, π.χ. για τα γερμανικά προϊόντα. Απ’ την άλλη, το επιτυχές πείραμα της Ανατολικής Ευρώπης, δηλαδή της διαχείρισης σχετικά υψηλής μόρφωσης και ειδίκευσης εργατικής δύναμης με όρους περιφέρειας, θα πιέζει για αντίστοιχους πειραματισμούς όχι μόνο σε χώρες όπως η Ελλάδα αλλά και στα κέντρα.



Οι «αυταπάτες» της διεξόδου από την κρίση


Οι οικονομικοί κύκλοι της παγκόσμιας οικονομίας την τελευταία 35ετία είναι κύκλοι επιδείνωσης της κρίσης, όπου ο διαρκής καταστροφισμός κατά κύματα θυμίζει τις ανθρωποθυσίες των Ίνκας, ώστε να ευφραίνεται το τέρας της παγκόσμιας αγοράς. Οι αρχές και τα τέλη, δηλαδή τα γυρίσματα των δεκαετιών από το ’73 μέχρι σήμερα, έλκουν τις μεγάλες διεθνείς υφέσεις και πτώσεις, αλλά αυτό δεν λέει πολλά κι ακόμη λιγότερα λένε οι πτώσεις του Dow Jones και το κάψιμο χαρτιών. Έτσι η Λατινική Αμερική ολόκληρη γνώρισε επίμονους αρνητικούς ρυθμούς από την αρχή της Κρίσης μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’90, καθώς οι ΗΠΑ ξεφόρτωναν τη δική τους κρίση. Η Ανατολική Ευρώπη γνώρισε μια δραματική συρρίκνωση και απαξίωση των οικονομιών και του παραγωγικού της δυναμικού από το ’88 μέχρι τα μέσα της επόμενης δεκαετίας, που στα τέλη της ήρθε η σειρά για τις τίγρεις και τους δράκοντες της Νοτιοανατολικής Ασίας, και μένει να δούμε αν στα τέλη της πρώτης δεκαετίας του αιώνα χτύπησε η καμπάνα για την περιφέρεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ποιον άλλον ακόμη. Αυτά είναι απλώς τα πιο «μαζικά» γεγονότα, χωρίς να ξεχνάμε τις πιο μεμονωμένες καταρρεύσεις χωρών, και κυρίως τις πιο εντοπισμένες σε ζώνες περιπτώσεις πιο αργής αποβιομηχάνισης, υπερχρέωσης κ.λπ. Για παράδειγμα, η δεκαετία του ευρώ για τη χώρα μας καταγράφεται τυπικά ως δεκαετία ανάπτυξης... Η δεκαετία αυτή, όμως, ήταν και διεθνώς μια δεκαετία που πολλοί ξεγελάστηκαν και πολλά μυαλά πήραν αέρα, καθώς δούλεψε στο φουλ το τρομπάρισμα της παγκόσμιας οικονομίας με αέρα, και βέβαια το νέο επεισόδιο της Κρίσης ήταν ήδη και θα είναι πιο παταγώδες και μακρόχρονο.

Η παρατεταμένη και κατά κύματα επιδεινούμενη και καταστροφική οικονομική κρίση, για την οποία δεν προκύπτει κάποια χειροπιαστή διέξοδος για το σύγχρονο καπιταλισμό, δεν είναι ένα ιδεολογικό στοιχείο αλλά ένα αναγνωρίσιμο στοιχείο της πραγματικότητας, που έχει άμεση πολιτική σημασία. Έτσι, για την Ελλάδα, το στοιχείο της παγκόσμιας κρίσης, ιδιαίτερα με τη σφοδρότητα που χτυπά την Ευρωζώνη, περιορίζει ακόμη περισσότερο τις ρεαλιστικές επιλογές για τη χώρα, στον αντίποδα των επιλογών που κυριαρχούν, αλλά αυτό δεν εκφράζεται στον πολιτικό λόγο τουλάχιστον των δυο μεγάλων κομμάτων της Αριστεράς. Βέβαια, πριν απ’ αυτό υπήρξαν άλλες παρανοήσεις, π.χ. για τον ελληνικό καπιταλισμό και την Ε.Ε., που παίζουν μεγαλύτερο ρόλο στη στάση που κρατήθηκε και κρατιέται από την Αριστερά.

Το ΔΝΤ σε έκθεσή του το 2006 κάνει την πρόβλεψη ανάπτυξης για τα χρόνια μέχρι το 2011 που φαίνεται στο σχετικό πίνακα. Το πρόβλημα δεν είναι η μη πρόβλεψη του νέου υφεσιακού επεισοδίου, αλλά η φανερή απογείωση από την πραγματικότητα και η «νιρβάνα» που είναι μόνιμος κάτοικος της κυρίαρχης οικονομικής σκέψης.

Στην Αριστερά;

Στον «Δρόμο» του Σαββάτου 6/8, τέυχος 77!

Ο δρόμος της ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ


ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ
Η Ολυμπία Οδός μετατράπηκε σε. Αιωνία Αιδώς
Το βάλτωμα της εθνικής οδού Κορίνθου - Πατρών και η υποταγή στις επιταγές των εργολάβων

Τρίζουν τα θεμέλια της Ευρζώνης ναυαγούν ξανά τα σχέδια «σωτηρίας»

Βαρυχειμωνιά τον Αύγουστο

Χωρίς ανάσα, ξανά και ξανά ο ίδιος εφιάλτης


ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ
Η κτηνοτροφία καταρρέει, του Νίκου Ταυρή

«Από Σεπτέμρβη θα βγούμε στους δρόμους»
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ Δ. Καμπούρη, προέδρου Πανελλήνιας Ένωσης Κτηνοτρόφων, στην Ξένια Πηρούνια

Γνώμη

Βαφτίζουν την εργασία «προσφορά», του Γιώργου Κατερίνη

Ζητείται αγώνας για εθνική κυριαρχία, του Κώστα Ανδριανόπουλου

Σενάριο «Αρμαγεδδών»
Οι αγορές αποκαλύπτουν τη συστημική κρίση του καπιταλισμού, αποδομούν το αρχιτεκτόνημα του ευρώ και μηδενίζουν πάλι το. κοντέρ στην επιχείρηση «διάσωσης» της Ελλάδας, του Γιάννη Κιμπουροπούλου

Τέσσερις παρενέργειες από την επέκταση της «ευρω-μόλυνσης»

Η Ολυμπία Οδός μετατράπηκε σε. Αιωνία Αιδώς
Στα γρανάζια των εργολάβων και των τραπεζών η Κορίνθου - Πατρών, των Κ. Παγουλάτου - Γ. Κατερίνη

Τα έργα σταματούν, τα διόδια συνεχίζουν κανονικά και με το «νόμο»
Μπορούμε να ανοίξουμε άλλους δρόμους για τη χώρα και την κοινωνία, του Νίκου Νούλα

Ναρκοθετημένες οι αλλαγές στην αντι-ναρκωτική πολιτική, του Γιώργου Τσίπρα

Αριστερά
Συγκροτήθηκε η πρωτοβουλία κατά του ευρώ και της ΕΕ

Αργήσαμε γιατί διστάζουμε, του Χρίστου Καραμάνου
Αναγκαίο και κρίσιμο βήμα, του Παναγιώτη Μαυροειδή

Μετανάστες με. τσιπάκι, του Μάριου Διονέλλη

Οργανωμένη Πολιτική Τρομοκρατία
Η σφαγή στη Νορβηγία, το κράτος, τα ΜΜΕ και το Ισραήλ, του James Petras


ΕΡΓΑΣΙΑ

«Τα παιδιά του ήλιου»
Δουλεύοντας στα σκλαβοπάζαρα της τουριστικής Χαλκιδικής

Ποιος οπλίζει το χέρι του κάθε Λυμπέρη;
Οι λάιφ στάιλινγκ εκδόσεις εκτελούν τα εργασιακά δικαιώματα, του Μιχάλη Σιάχου

Σε επίσχεση εργασίας οι εργαζόμενοι στην ΑΒΕΞ
Κίνδυνος λουκέτου σε ακόμα ένα εργοστάσιο της Πάτρας, της Κατερίνας Παγουλάτου

ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Οι ΜΚΟ «δανείζουν» εργαζόμενους στο Ελληνικό Δημόσιο, της Ιωάννας Ραδαίου

Το σχέδιο Ισραήλ - Παπανδρέου συνεχίζεται.
Ζητάνε τώρα και λεφτά από τον Στόλο της Ελευθερίας, του Μάριου Διονέλλη

Νέα νεοναζιστική πρόκληση από τη Χρυσή Αυγή
Με «άγημα» συμμετείχε στις εκδηλώσεις για τα Δερβενάκια

επικοινωνία
Μια πασιέντζα για το ΙΣΤΑΜΕ, του Μάριου Διονέλλη

Επιβάλλεται ριζική στροφή στη διαχείριση των απορριμμάτων
Τι λέει η Πρωτοβουλία Συνεννόησης για τη Διαχείριση των Απορριμμάτων

ΔΙΕΘΝΗ

Είναι «τέλος εποχής» για την Τουρκία η παραίτηση των στρατηγών;, της Αριάδνης Αλαβάνου

Γυρίζει
Σκόπιμες εντάσεις στο Κόσσοβο

Μια ψευδεπίγραφη κρίση με αντικείμενο το αμερικανικό Χρέος, του Μάικλ Χάντσον

ΣΥΡΙΑ
Εσωτερική λαϊκή απαίτηση και εξωτερική πολιτική ατζέντα, του Nassar Ibrahim

Οι Τυνήσιοι κομμουνιστές προετοιμάζουν πλατύ πολιτικό και κοινωνικό μέτωπο
Για την εκπλήρωση των στόχων της επανάστασης!

Η άλλη Θεσσαλονίκη

Οι μαυραγορίτες των δημοσίων αγαθών
ΟΑΣΘ και ΕΠΑ κερδοσκοπούν σε βάρος της κοινωνίας, του Γιώργου Θεοδωρόπουλου

Και τα σκουπίδια στα ιδιωτικά συμφέροντα;
Παραιτήθηκε ο αντιδήμαρχος Καθαριότητας λόγω διαφωνιών με τον κ. Μπουτάρη, της Δέσποινας Ιωαννίδου

Φυσάει βοριάς
Οι νέοι εθνικοί ευεργέτες Μπουτάρης και Καρατζαφέρης, του Γιάννη Βορεινού

Πολιτισμός


Η προφητική ιστορία του Αττάλου Γ της Περγάμου, της Δέσποινας Κουτσούμπα

Με κόντρα τον καιρό
Αθήνα, πόλη καθαρή, του Σταύρου Γεωργά

Ο συγκλονιστικός Ριχάρδος ο Γ, του Δημήτρη Οικονόμου

Πρώτη ύλη
Ανεπίκαιροι στοχασμοί, του Γιώργου Αναγνώστη

Η Σιωπή των Λαλίστερων, του Δημήτρη Αρμάου

«Υποτιμήσαμε τις συνέπειες της ταχυδρομικής απελευθέρωσης»
Ένα γράμμα από την Ολλανδία με. ελληνικό ενδιαφέρον

ΠΕΡΙΠΤΕΡΟ ΙΔΕΩΝ του Στέλιου Ελληνιάδη

Ο λαός του Ισραήλ: Με όνειρα στον αέρα και το κεφάλι στη γη!

ΣΚΙΤΣΟ του Πέτρου Ζερβού: Βενιαμίν Νετανιάχου

Εναλλάξ του ΚΙΜΠΙ
Διακοπές στην Ουτοπία

Όσα θάφτηκαν του Σωκράτη
Καλοί μου άνθρωποι, στραβά, πολύ στραβά αρμενίζετε

Εν τέλει
Σκέψεις για τις αποστολές στη Γάζα, του Τάκη Πολίτη

Δελτίο Τύπου ΚΟΕ: To "Dignité" καταλήφθηκε - Συγκέντρωση σήμερα 7μμ Σύνταγμα

ΚΟΕ - Δελτίο Τύπου


ΑΞΙΟΣ Ο ΜΙΣΘΟΣ ΣΑΣ ΚΥΡΙΕ ΠΑΠΟΥΛΙΑ ΚΑΙ ΚΥΡΙΕ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ!

Πού να καταλάβετε ότι η Αξιοπρέπεια δεν καταλαμβάνεται εξ εφόδου…



Από το πρωί σήμερα το γαλλικής σημαίας σκάφος «Dignité» («Αξιοπρέπεια»), το μοναδικό από το Στόλο της Ελευθερίας ΙΙ που κατάφερε να σπάσει την απαγόρευση απόπλου που επέβαλαν οι ραγιάδες της κυβέρνησης Παπανδρέου, βρισκόταν στα διεθνή χωρικά ύδατα έξω από τη Γάζα. Με 16 ανθρώπους, περιλαμβανομένου του πληρώματος, η Αξιοπρέπεια περικυκλώθηκε από σκάφη του ισραηλινού πολεμικού ναυτικού. Από τις 10:30 π.μ. είχε κοπεί κάθε επικοινωνία. Πριν από λίγο, ισραηλινοί κομάντος κατέλαβαν το σκάφος, κουρελιάζοντας για μια ακόμη φορά κάθε έννοια διεθνούς δικαίου. Σε αυτές τις κρίσιμες στιγμές, η καρδιά και ο νους μας βρίσκονται πλάι στους 16 ανθρώπους που εκπροσωπούν ένα μεγάλο εγχείρημα αλληλεγγύης και ανθρωπιάς. Στο πρόσωπό τους βρίσκουν έκφραση εκατομμύρια και εκατομμύρια ανθρώπων απ’ όλο τον κόσμο.

Η ελληνική κυβέρνηση-υπάλληλος των ισραηλινών αλλά και ο πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας (;) που κατάφερε να είναι ο πρώτος στην ιστορία εκπρόσωπος της Ελλάδας ο οποίος αποδοκιμάστηκε από Παλαιστίνιους πολίτες, μπορούν να είναι ικανοποιημένοι: απέτρεψαν την κάθοδο του Στόλου της Ελευθερίας ΙΙ, και επέτρεψαν στον Γολιάθ να ριχτεί ανενόχλητος σε ένα καρυδότσουφλο. Ας μην ανησυχούν που το «Dignité» κατάφερε να τους ξεφύγει: θα ξαναλάβουν συγχαρητήρια από τους αιματοβαμμένους νεοναζί. Θα ήταν δείγμα τεράστιας αφέλειας να τους ζητήσουμε να παρέμβουν έστω και αυτή την ύστατη στιγμή, απαιτώντας από το Ισραήλ να σεβαστεί το διεθνές δίκαιο. Είναι απλά συνένοχοι, και ο λαός μας θα θυμάται πώς εξευτέλισαν την Ελλάδα και την Αξιοπρέπεια.

Απαιτούμε την προστασία της ζωής και της ακεραιότητας των 16 επιβαινόντων.
Συμμετέχουμε σήμερα Τρίτη στις 19:00 σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας στο Σύνταγμα.
Δεν υπάρχει ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη - Λευτεριά στην Παλαιστίνη

19 Ιούλη 2011
Γραφείο Τύπου ΚΟΕ

ΝΤΡΟΠΗ ΣΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ-ΥΠΕΡΓΟΛΑΒΟ ΤΩΝ ΙΣΡΑΗΛΙΝΩΝ ΝΕΟΝΑΖΙ! ΝΑ ΕΠΙΤΡΑΠΕΙ ΑΜΕΣΑ Ο ΑΠΟΠΛΟΥΣ ΤΟΥ ΣΤΟΛΟΥ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ!

Δελτίο Τύπου

ΝΤΡΟΠΗ ΣΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ-ΥΠΕΡΓΟΛΑΒΟ ΤΩΝ ΙΣΡΑΗΛΙΝΩΝ ΝΕΟΝΑΖΙ!
ΝΑ ΕΠΙΤΡΑΠΕΙ ΑΜΕΣΑ Ο ΑΠΟΠΛΟΥΣ ΤΟΥ ΣΤΟΛΟΥ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ!

Η κυβέρνηση Παπανδρέου, η κυβέρνηση του ξεπουλήματος της χώρας, εξακολουθεί να εξευτελίζει κάθε έννοια εθνικής κυριαρχίας σε όλα τα μέτωπα. Έτσι, εδώ και ένα μήνα περίπου, λειτουργεί ως δουλικός υπεργολάβος του φασιστικού κράτους του Ισραήλ, απαγορεύοντας τον απόπλου των σκαφών του διεθνούς Στόλου της Ελευθερίας ΙΙ από την Ελλάδα. Έχει αναλάβει δηλαδή τη δέσμευση να κάνει αυτό που δεν μπορεί να κάνει το Ισραήλ, μετά την παγκόσμια κατακραυγή για την περυσινή επίθεση και δολοφονία 9 ακτιβιστών του στολίσκου.

Επιπλέον, σήμερα ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας (;) Παπούλιας βρίσκεται στο Ισραήλ σε διατεταγμένη υπηρεσία για να βελτιώσει τη δημόσια εικόνα των σιωνιστών εγκληματιών, όπως και για να νομιμοποιήσει τις κοινές ασκήσεις πολέμου και τη συμμετοχή του Ισραήλ στο ξεπούλημα της χώρας μας. Ο απίστευτος και δίχως διεθνές προηγούμενο ραγιαδισμός της κυβέρνησης Παπανδρέου έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το διεθνές δίκαιο και με τα συμφέροντα της Ελλάδας, και προσβάλλει βάναυσα την αξιοπρέπεια του ελληνικού λαού, που εδώ και ενάμιση μήνα διακηρύσσει στις πλατείες τον πόθο του για Δημοκρατία και Δικαιοσύνη.

Η Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας καλεί κάθε προοδευτικό άνθρωπο να δώσει το παρόν αύριο Τρίτη 12/7, ώρα 7:00μ.μ., στα Προπύλαια, όπου η Πρωτοβουλία «Ένα Καράβι για τη Γάζα», ο Σύλλογος Αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό Λαό «Ιντιφάντα» και άλλες αλληλέγγυες συλλογικότητες και οργανώσεις διοργανώνουν συγκέντρωση και πορεία προς τη Βουλή.

Δεν υπάρχει ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη - Λευτεριά στην Παλαιστίνη
Όχι στην αναβάθμιση των σχέσεων της Ελλάδας με το εγκληματικό κράτος του Ισραήλ
Όχι στη δουλική υποταγή στις φασιστικές απαιτήσεις των σιωνιστών


11 Ιούλη 2011
Γραφείο Τύπου ΚΟΕ

Δελτίο τύπου για την μεγαλειώδη διαδήλωση στο Σύνταγμα, 29/6/2011

Για τριανταέξι μέρες ο ανεπανάληπτος ξεσηκωμός του ελληνικού λαού διδάσκει αξιοπρέπεια. Και η αξιοπρέπεια είναι κάτι που λείπει από την κυβέρνηση που έγραψε σήμερα μια από τις μελανότερες σελίδες της μεταπολίτευσης.

Τύφλα να ‘ χουν οι δοσίλογοι του παρελθόντος που με το ένα χέρι πούλαγαν πατριωτισμό και με το άλλο χέρι έδιναν το λαό και τη χώρα στα εκτελεστικά αποσπάσματα. Δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από τη σημερινή κυβέρνηση που από τη μια υποστηρίζει ότι σώζει τη χώρα από τη χρεοκοπία και από την άλλη γδέρνει τον εργαζόμενο κόσμο και ξεπουλά το δημόσιο πλούτο.

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ στην πραγματικότητα είναι έκπτωτη. Ακόμη κι αν πέρασε το Μεσοπρόθεσμο χάρις στην ψήφο βουλευτών που έχουν πάρει οριστικό διαζύγιο με την ντροπή και το φιλότιμο, τελεί υπό προθεσμία. Δεν μπορεί και δεν δικαιούται να κυβερνήσει, δεν μπορεί και δεν δικαιούται να εφαρμόσει, έστω και για μια μέρα το νέο μνημόνιο.

Ολόκληρο το πολιτικό σύστημα είναι έκπτωτο στη λαϊκή συνείδηση. Είναι ένοχο για τον πρωτοφανή βιασμό της δημοκρατίας, της εθνικής αξιοπρέπειας, της λαϊκής κυριαρχίας.

Ο χημικός πόλεμος και η κτηνώδης βία που εξαπέλυσε η κυβέρνηση αποκλειστικό στόχο είχε να ξεμπερδέψει με το κίνημα της πλατείας. Δεν θα καταφέρουν όμως να κάμψουν το αγωνιστικό φρόνημα του λαού.

Η πρωτοφανής βαρβαρότητα των ΜΑΤ που έριχναν μέχρι και πέτρες στα κεφάλια των διαδηλωτών όταν ξέμεναν από χημικά, αποτελεί τρανή απόδειξη για την εξέλιξη που επιθυμεί η κυβέρνηση. Σε αυτή την εξέλιξη συνηγορούν ομάδες βίας που ποτέ άλλοτε δεν βρέθηκαν τόσο μακριά από τη λαϊκή θέληση και ποτέ άλλοτε δεν κινήθηκαν τόσο κοντά στους σχεδιασμούς της εξουσίας.

Η πλατεία Συντάγματος είναι του λαού. Δεν μπορεί κανένας να την αδειάσει από τη λαϊκή αγανάκτηση. Το κίνημα θα την ανακαταλάβει, θα την καθαρίσει, θα την ξανακάνει τόπο συγκέντρωσης εκατοντάδων χιλιάδων. Και αυτή η κυβέρνηση της βίας, των απειλών, της χρεοκοπίας και της πτώχευσης είναι το πρώτο απόστημα του απερχόμενου πολιτικού συστήματος που πρέπει να σπάσει, χωρίς καμιά καθυστέρηση.

Δελτίο Τύπου της ΚΟΕ για την καταστολή!

ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΕΛΛΑΔΑΣ



Δελτίο Τύπου

28 Ιούνη 2011



Τα τανκς και η χούντα είναι εδώ


Δεν θα καμφθεί η αντίσταση του λαού!

Πάρτε το Μνημόνιο και φύγετε από δω!



Με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο αποκαλύφθηκε το σχέδιο της κυβέρνησης και των δυνάμεων καταστολής, το οποίο είχε προφανή στόχο την τρομοκράτηση των χιλιάδων διαδηλωτών και την ακύρωση της παλλαϊκής κινητοποίησης για τον 48ωρο αποκλεισμό της Βουλής, όπου ψηφίζεται το Μεσοπρόθεσμο.

Με την βοήθεια ομάδων που δεν έχουν καμιά σχέση με το μαζικό κίνημα και τις πλατείες, και που εκφράζουν ανοιχτά την εχθρότητά τους προς το μεγαλειώδες ειρηνικό δημοκρατικό κίνημα, ξεδίπλωσαν το καλά οργανωμένο σχέδιό τους. Πνίγοντας το Σύνταγμα και τους γύρω δρόμους με τόνους χημικών και εξαπολύοντας δολοφονικές επιθέσεις εναντίον των διαδηλωτών, αδιαφορώντας για πιθανά θύματα, αποκάλυψαν τις εντολές που είχαν από την απομονωμένη και πανικόβλητη κυβέρνηση, η οποία μετά τις απειλές τύπου Πάγκαλου καταφεύγει στην ωμή βία για να κρατηθεί στην εξουσία, εκτελώντας το συμβόλαιο που έχει υπογράψει με την τρόικα. Η χούντα σήμερα θέλησε να καταργήσει, να καθαρίσει με την ωμή βία και καταστολή την πλατεία Συντάγματος.

Ο λαός, όμως, οι χιλιάδες αγωνιζόμενοι στην Πλατεία Συντάγματος και σε όλες τις πλατείας της χώρας θα εντείνουν τον αγώνα. Θα σπάσουν την τρομοκρατία. Θα διώξουν την κυβέρνηση και το Μνημόνιο.

Ø Η χούντα δεν τελείωσε το ’73!

Ø Στον πάσσαλο της ατίμωσης όσοι ψηφίσουν το κατάπτυστο μεσοπρόθεσμο!

Ø Στον πάσσαλο της ατίμωσης όσοι σχεδίασαν και εκτέλεσαν το πογκρόμ ενάντια στο λαό στην Πλατεία Συντάγματος.

Ø Ο αγώνας συνεχίζεται! Για πραγματική δημοκρατία, ανεξαρτησία, αξιοπρέπεια, δικαιοσύνη και χειραφέτηση.



28/6/2011

Το Γραφείο Τύπου της ΚΟΕ




Τηλ. 210-6441745 * Φαξ 210-6430024 * Email info@koel.gr * Ιστοσελίδα www.koel.gr