Κάτι γίνεται στην Λευκωσία. They “Occupy the Buffer Zone”!

Η λέξη “Occupy” ηχεί βαριά στα αυτιά των Κυπρίων. Για τους Ελληνοκύπριους, αλλά και για πολλούς Τουρκοκύπριους, “occupation” σημαίνει “στρατιωτική κατοχή”. “Turkish occupation forces” είναι – στο ελληνοκυπριακό πολιτικό λεξιλόγιο – το επίσημο όνομα για τα τουρκικά στρατεύματα στην Κύπρο. Εδώ και τρεις μήνες όμως η λέξη έχει αρχίσει να αποκτά ένα καινούργιο νόημα, ένα νόημα εντελώς αντίθετο. “Occupy Nicosia”/“Occupy the Buffer Zone” έχουν ονομάσει το κίνημα τους όσοι άνθρωποι αποφάσισαν να καταλάβουν τον χώρο της Νεκρής Ζώνης, δηλώνοντας έτσι την αντίθεσή τους στα νομιμοποιημένα συστήματα βίας που βρίσκουν την έκφραση τους τόσο στο τοπικό όσο και στο παγκόσμιο επίπεδο. Για πρώτη φορά ίσως στην κυπριακή ιστορία ο όρος “occupation” κατοικείται από έννοιες που φέρουν θετικό και ανατρεπτικό πρόσημο: αποστρατικοποίηση, ενοποίηση, κοινωνική ισότητα, αλληλεγγύη

Η "Νεκρή Ζώνη" στο κέντρο της Λευκωσίας

Όχι στην νέα κατοχή

Σε τριτοκοσμικό επίπεδο η οικονομία της Ελλάδας

Θα μας ξεπεράσουν Περού, Μπαγκλαντές και άλλες φτωχές χώρες

Σε τριτοκοσμικό επίπεδο συρρικνώνεται πλέον η ελληνική οικονομία, σύμφωνα με τους Financial Times Deutschland, που επικαλούνται στοιχεία έρευνας που διενήργησε για λογαριασμό της εφημερίδας το ινστιτούτο Ifo.
 Όπως μεταδίδει το ΑΠΕ-ΜΠΕ και αναδημοσιεύει η Ναυτεμπορική, το 2012 χώρες όπως το Περού και το Βιετνάμ θα ξεπεράσουν την Ελλάδα σε ΑΕΠ, ενώ δεν αποκλείεται σύντομα η κατάσταση να επιδεινωθεί περαιτέρω.

Άλλοι φυτεύουν και διακινούν κι άλλοι κάνουν «πατάτες»!

Αντιμέτωποι με μια πρωτογενή πρακτική. 

Του Γιάννη Τσούτσια Από τον Δρόμο 10-3-12.

Είναι σίγουρα το γεγονός των ημερών. Πήρε έκταση, απλώθηκε, συγκέντρωσέ πάνω του, όχι μόνον το ενδιαφέρον του απαθή τηλεθεατή, αλλά την ευμένεια, την αποδοχή, το σιγόντο ολόκληρης της κοινωνίας. Αυτή η βουβή αλλά σαφέστατη επικρότηση δίνει νόημα, αποκρυπτογραφεί τις πραγματικές διαστάσεις και συνδέει το λεγόμενο «κίνημα της πατάτας» με το ανατρεπτικό περιεχόμενο μιας λαϊκής κοινωνικής δυναμικής.
Για όσους αναζητούν απαντήσεις στο ίδιο το έδαφος του φαινομένου, προβληματιζόμενοι για το αν αυτό μπορεί να σωθεί, να μακροημερεύσει ή να επεκταθεί και σε άλλα προϊόντα, δεν υπάρχουν απαντήσεις. Έτσι κι αλλιώς, η πρωτοβουλία είναι αντιμέτωπη με τα προβλήματα της ανάπτυξής της. Σημασία όμως έχει η δυναμική που αναπτύσσεται γύρω της, αυτό που ξεπερνά το προφανές, τις στενά ανταλλακτικές αφετηρίες και ανοίγεται σε άλλες κατευθύνσεις.

Δημοσιογράφος – θύμα του υποψήφιου προέδρου

Αναδημοσίευση από τον Δρόμο 10 3 12

Πραγματικά εντυπωσιακό το «έργο» που άφησε πίσω του ο Χρ. Παπουτσής.

 Του Μάριου Διονέλλη

Στο πρόσωπο (και) του δημοσιογράφου Απόστολου Σκουμπούρη εκφράστηκε η τυφλή κρατική βία, μέσω του υποψηφίου προέδρου του ΠΑΣΟΚ Χρήστου Παπουτσή και μέχρι πρότινος υπουργού «Προστασίας» του Πολίτη. Η πραγματικά τρομακτική φωτογραφία δίνεται σήμερα στη δημοσιότητα από τον Δρόμο και αφού ο συνάδελφος έχει πλέον βγει από το νοσοκομείο μετά την απρόκλητη επίθεση που δέχτηκε από άνδρα των ΜΑΤ στη διάρκεια της διαδήλωσης της 12ης Φεβρουαρίου στην Αθήνα.

Γύπες εναντίον Γκαούτσος: Mια ιστορία από την Αργεντινή, για το Ελληνικό PSI. Γράφει ο Γιάννης Κιμπουρόπουλος, από το ΜΟΝΟ #3.

Η Ελληνική κυβέρνηση τις τελευταίες ημέρες έχει ξεκινήσει μια εκστρατεία, που έχει βγάλει ακόμα και τα βαριά χαρτιά της στο δρόμο, να πείσει την κοινή γνώμη για το ακίνδυνο του Αγγλικού δικαίου, και τις συνέπειες του. Στο 3ο τεύχος του ΜΟΝΟ, ο Γιάννης Κιμπουρόπουλος έγραφε για το “PSI σαν Αργεντίνικο Τανγκό”:

"Το αγγλικό δίκαιο δικαιώνει τους ομολογιούχους και επιβάλλει στην Αργεντινή ή να εξοφλήσει στο όλον τα ανταλλάξιμα ομόλογα ή να ανεχτεί κατασχέσεις περιουσιακών της στοιχείων."

Διαβάστε στο Δρόμο του Σαββάτου 10/3

Με τις υγείες μας 

• • Φόβος και ταραχή πίσω απ’ τα χαμόγελα… Η οργή του λαού ρευστοποιεί το σύστημα και τρομάζει τα επιτελεία, του Ρούντι Ρινάλντι
  • Άλλοι φυτεύουν και διακινούν κι άλλοι κάνουν «πατάτες»! Αντιμέτωποι με μια πρωτογενή πρακτική, του Γιάννη Τσούτσια
  • Μεγάλο θύμα τα ασφαλιστικά ταμεία. «Κούρεμα» με μεθόδους καμόρας, του Γιώργου Κατερίνη
  • Προκλητικές απειλές Βενιζέλου για το χαράτσι μέσω της ΔΕΗ. Τρέμουν την οργάνωση του λαού και γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια το ΣτΕ.
  • Δημοσιογράφος-θύμα του υποψήφιου προέδρου. Πραγματικά εντυπωσιακό το «έργο» που άφησε πίσω του ο Χρ. Παπουτσής, του Μάριου Διονέλλη
  • Θυμήσου το μέλλον… Στην τελική ευθεία για το 3^ο Συνέδριο της ΚΟΕ
  • Ουδέν κρυπτόν υπό το... Ίλιον, του Σταύρου Γεωργά
  • Η νίκη Πούτιν και η δυτική δημοκρατικοφανής υστερία. Οι σκοπιμότητες πίσω από τις καταγγελίες για νοθεία, της Αριάδνης Αλαβάνου
  • Η… πανίδα των προκριματικών εκλογών στις ΗΠΑ. Μια αποκαλυπτική ματιά στο επίπεδο της κορυφαίας αμερικανικής πολιτικής αναμέτρησης, της Αλίκης Βεγίρη
  • «Να αντιμετωπίσουμε την αδικία», μήνυμα της Λέιλα Χάλεντ
  • Ρεϊνιόν: Marie Bigot, εκπρόσωπος της ομάδας πολιτών Τi Goute Dolo («μικρές σταγόνες νερού»), στο St-Pierre: «Δεν έχουμε ανάγκη τους μακρυχέρηδες πολιτικούς». Συνέντευξη στον Πέτρο Αλ Αχμάρ
  • Οι «άθλ(ι)οι» της ανακύκλωσης. Μια συζήτηση με τον Χρήστο Καρακέπελη, για το ντοκιμαντέρ Πρώτη ύλη, συνέντευξη στην Ιφιγένεια Καλαντζή
  • Η πατάτα που μιλάει και η πατάτα που καίει! του Στέλιου Ελληνιάδη

Ο λαός δεν αναγνωρίζει τη ληστεία ούτε της Δανειακής Σύμβασης, ούτε του PSI

Ανακοίνωση της ΚΟΕ - 9/3/2012

Το PSI, του οποίου η πρώτη φάση ολοκληρώθηκε, αποτελεί ένα βαρύ έγκλημα σε βάρος της χώρας και του ελληνικού λαού. Πρωτεργάτες η Τρόικα και το ντόπιο Μνημονιακό Μέτωπο. Είναι υπόλογοι απέναντι στον ελληνικό λαό όλοι τους: Η πρωταγωνιστική ομάδα Παπαδήμου, Βενιζέλου, Παπανδρέου, Σαμαρά, όσοι τους στήριξαν (Καρατζαφέρης, Μπακογιάννη κ.λπ.), ο Πρόεδρος της υποτέλειας Κ. Παπούλιας, ο μεγαλοαστισμός με τα ΜΜΕ του, καθώς και ο εσμός των βουλευτών που νομιμοποιούν με το «ΝΑΙ» τους τα τροϊκανά σχέδια.

3ο Συνέδριο ΚΟΕ

Σε μια περίοδο που το ειδικό καθεστώς το οποίο έχει επιβληθεί στη χώρα από την τρόικα και τους ντόπιους συνεργάτες της προσπαθεί να εξαφανίσει κάθε ίχνος Δημοκρατίας και Ανεξαρτησίας και απειλεί την επιβίωση και την αξιοπρέπεια, αλλά και σε μια περίοδο που το πολιτικό σύστημα είναι σε βαθιά κρίση και ο λαός αναζητά λύσεις έξω από αυτό κάνοντας βήματα δικής του οργάνωσης και αγώνα, διεξάγεται το 3ο Συνέδριο της ΚΟΕ.
Βασικός στόχος του 3ου Συνεδρίου είναι να ανταποκριθεί η οργάνωση σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες συμβάλλοντας στην ανατροπή του καθεστώτος και στο γκρέμισμα του άθλιου πολιτικού συστήματος, ώστε να ανοίξει ο δρόμος για την πολιτική, οικονομική, κοινωνική διέξοδο της χώρας.
Τα θέματα που εξετάζει το 3ο Συνέδριο είναι: α) ο απολογισμός της ΚΟΕ από το προηγούμενο συνέδριο, τον Ιούνιο του 2007, μέχρι σήμερα, β) οι θέσεις της οργάνωσης για την πολιτική κατάσταση και τις εξελίξεις στην Ελλάδα και διεθνώς, και γ) οι κατευθύνσεις της ΚΟΕ για την επόμενο περίοδο.
Η προσυνεδριακή συζήτηση διεξάγεται ήδη τις τελευταίες εβδομάδες στο εσωτερικό της οργάνωσης. Προσχέδια για τις πολιτικές θέσεις που συζητιούνται εν όψει του συνεδρίου έχουν αναρτηθεί στην ιστοσελίδα της ΚΟΕ
Οι εργασίες του 3ου Συνεδρίου της ΚΟΕ θα πραγματοποιηθούν στις 16, 17 και 18 Μαρτίου στην Αθήνα

Το πολιτικό ξύπνημα της Λατινικής Αμερικής

('Ενα deja vu απο το ΄70)

του ERIC HOBSBAWM

(Αναδημοσίευση από Σύγχρονα Θέματα ,εκδ. Μπακιρτζής  Φλεβάρης 1972 )

Στα πρώτα χρόνια μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, η Αριστερά αποτελούσε την περιοχή στην οποία πραγματοποιήθηκαν οι μεγάλες πολιτικές και κοινωνικές αλλαγές του κόσμου. Μεταξύ του 1950 και του 1960 όλοι μας κοιτάζαμε με προσοχή αυτά που συνέβαιναν στην Αφρική και στον αραβικό κόσμο. Κανείς σοβαρός άνθρωπος δεν ενδιαφέρεται να προβλέψει με απόλυτη βεβαιότητα τις πολικές εξελίξεις ,αλλά μια πρόβλεψη φαίνεται σχετικά ασφαλής. Η πρόβλεψη αυτή είναι ότι γύρω στα επόμενα 10 χρόνια είναι πολύ πιθανό πως η Λατινική Αμερική θα γίνει η πιο εκρηκτική περιοχή του κόσμου. Οι 20 δημοκρατίες που βρίσκονται στο νότο των Η.Π.Α. (μια γαλλόφωνη, μια πορτογαλικής γλώσσας και οι υπόλοιπες ισπανικής γλώσσας) είναι οι χώρες για τις οποίες γνωρίζουμε τα λιγότερα. Όμως τίποτα δεν υποκινεί περισσότερο την έρευνα και το ενδιαφέρον μας από την πολιτική κρίση. Αλλά όταν αρχίζουμε να ερευνούμε τις λατινοαμερικάνικες υποθέσεις, ανακαλύπτουμε αμέσως την ύπαρξη ενός εμποδίου μεγαλύτερου ακόμα κι από την απλή άγνοια. Με τα δικά μας πρότυπα – όχι μόνο τα δυτικοευρωπαϊκά, αλλά και τα ρώσικα, αν θέλετε- και με τους δικούς μας τρόπους αναλύσεως των πολιτικών φαινομένων, όλη η κατάσταση φαίνεται αλλοπρόσαλλη.

To PSI δεν «τραβάει» προς το παρόν

 Ενώ ο χρόνος μετράει αντίστροφα
Όπως ανακοίνωσε σήμερα το IIF με βάση τα στοιχεία, η συμμετοχή των μελών του στο PSI αγγίζει το 39,3% ή τα 81 δισ. ευρώ.

Σύμφωνα με τη Ναυτεμπορική αν στο ποσό αυτών των εταιρειών, προστεθούν τα ομόλογα ύψους περίπου 18 δισ. ευρώ του Κοινού Ταμείου που διαχειρίζεται η Τράπεζα της Ελλάδος, η οποία έχει εκδηλώσει την πρόθεσή της να συμμετάσχει στο PSI, και άλλα περίπου 2,7 δισ. ευρώ που κατέχουν ασφαλιστικά ταμεία όπως το ΙΚΑ ο ΟΓΑ ΟΠΑΔ, Μετοχικό Ταμείο Πολιτικών Υπαλλήλων κ.ά., τα οποία αποφάσισαν επίσης να συμμετάσχουν, το συνολικό ποσό των ομολόγων που μέχρι στιγμής διατίθεται προς ανταλλαγή φθάνει τα 101,7 δισ. ευρώ, ανεβάζοντας έτσι τη μέχρι στιγμής συμμετοχή στο PSI στο 49,4%.

Αδικιά: Μια αληθινή ιστορία στη Θάσο του 1880

Η Γεωργία Χιόνη μιλά στον Δρόμο. 

Συνέντευξη στον Κώστα Στοφόρο

Το σύντομο αφήγημα της Γεωργίας Χιόνη, Αδικιά, μας ταξιδεύει πίσω στο χρόνο για να διηγηθεί, με το δικό της τρόπο, μια αληθινή ιστορία που συνέβη στη Θάσο το 1880. Μια ιστορία που διέσωσε η προφορική παράδοση και για την οποία δεν υπήρξε γραπτή μνεία… Ένα ολόκληρο χωριό, με επικεφαλής τους προεστούς και με τις ευλογίες της εκκλησίας οδηγεί έναν αθώο σε μια δίκη-παρωδία. Οι πραγματικοί υπεύθυνοι της δολοφονίας ενός Τούρκου ναύτη, επικαλούμενοι τη… σωτηρία του χωριού, βρίσκουν ως ιδανικό θύμα έναν ορφανό εργάτη. Η συγγραφέας με λιτό τρόπο καταφέρνει να μας μεταφέρει το κλίμα της εποχής, να μιλήσει με καθαρότητα, χωρίς να καταφεύγει σε έναν εύκολο καταγγελτικό λόγο. Η παλιά αυτή ιστορία μάς δίνει τα υλικά να σκεφτούμε και κάποια πράγματα για το σήμερα. «Πέρασαν τόσα χρόνια/ και μόνο αφέντης άλλαξε», που λέει και το τραγούδι…

Η στατιστική στην υπηρεσία της λιτότητας και της ταπείνωσης

του Λεωνίδα Βατικιώτη
Από τα "Επίκαιρα" 2/3/2012

«Τρεις ήταν οι πρώτες κινήσεις των Γερμανών εισβολέων στην Αθήνα τον Απρίλιο του 1941. Αρχικά να πάρουν τον ελληνικό χρυσό από τα θησαυροφυλάκια του ελληνικού κράτους. Το δεύτερο ήταν να επιχειρήσουν να κλέψουν ότι αρχαίο θησαυρό υπήρχε. Εμπόδιο όμως στάθηκε η πρωτοβουλία πολλών φυλάκων τότε να καταχωνιάσουν τα αρχαία στη γη και να τα καλύψουν με πέτρες. Η τρίτη τους κίνηση ήταν να επιχειρήσουν να πάρουν στα χέρια τους τα στοιχεία της απογραφής πληθυσμού της τότε στατιστικής υπηρεσίας που στεγαζόταν στο κτίριο του υπουργείου Εμπορίου στην πλατεία Κάνιγγος. Και ξέρετε τι έκαναν οι υπάλληλοι της για να μην πέσουν ποτέ στα χέρια τους αυτά τα πολύτιμα στοιχεία; Τους έβαλαν φωτιά και τα έκαψαν, με αποτέλεσμα ακόμη και σήμερα να υπάρχει μια τρύπα στα στατιστικά στοιχεία της Ελλάδας για εκείνη την περίοδο. Συγκρίνετε την στάση τους τότε με την στάση τους σήμερα»…

Διαβάστε στο Δρόμο του Σαββάτου 3/3

Ανάπτυξη… φτώχειας, ανεργίας, απόγνωσης Πανηγυρίζουν για την παράδοση της χώρας και την κοινωνική καταστροφή

• Η γεωργία προϋπόθεση επιβίωσης σε συνθήκες κρίσης. Η ανατίναξη του πρωτογενούς τομέα και ο μύθος της αυτάρκειας, του Δημήτρη Κοδέλα
• Ακραία κοινωνικά φαινόμενα που θα ενταθούν. Ο πολιτικός αγώνας μοναδική λύση διεξόδου, του Νίκου Ταυρή
• Ο επίλογος της κρίσης αναβάλλεται. Μόνη βεβαιότητα στις αποφάσεις των 27 της Ε.Ε. η πάση θυσία ενίσχυση των τραπεζών και ο βίαιος μετασχηματισμός των ευρωπαϊκών κοινωνιών μέσω της λιτότητας, του Γιάννη Κιμπουρόπουλου
• Πάρτε κόσμεεε, όλο το Ελληνικό στο σφυρί – Άρον-άρον εκποίηση ως «καθαρό» φιλέτο προβλέπει αυτή τη φορά το σχέδιο, του Μάριου Διονέλλη
• Χρήστος Κορτζίδης, δήμαρχος Ελληνικού-Αργυρούπολης «Απάντηση η χρήση του χώρου από τους πολίτες»
• Φάρμακα για πολίτες Β’ διαλογής. Συνειδητή η πολιτική της αυθαιρεσίας και της διάλυσης, του Γιάννη Τσούτσια

Στην πεπατημένη των «επιτυχιών» και τα εθνικά ζητήματα

Γκρίζες ζώνες, «Μακεδονικό», ΑΟΖ, προχωρούν υπό τις… καλύτερες προϋποθέσεις του Γιώργου Τσίπρα

Το παρακάτω κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Δρόμος της Αριστεράς Η απάντηση Δελαβέκουρα, εκπροσώπου του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών, πως «δεν υπάρχει οποιαδήποτε αμφισβήτηση και οποιοδήποτε σημείο αμφιβολίας ως προς το καθεστώς οποιουδήποτε νησιού ή νησίδας στο Αιγαίο» ήταν ως συνήθως πιο ανησυχητική από τις δηλώσεις του Τούρκου εθνικιστή βουλευτή για το Φαρμακονήσι και το Γαϊδουρονήσι, όπως και από την απάντηση του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών Νταβούτογλου. Γιατί αμφισβήτηση υπάρχει και είναι συστηματική από την τουρκική πλευρά, στο πλαίσιο της τακτικής των γκρίζων ζωνών. Η στάση της ελληνικής πλευράς, χωρίς σημαντικές διαφοροποιήσεις ανάμεσα σε ΠΑΣΟΚ, Ν.Δ. και ΛΑΟΣ, είναι η «κατανόηση» ή ανοχή αυτής της τακτικής επειδή έχουν ήδη συμφωνηθεί ή δρομολογηθεί άλλα πράγματα για τα οποία έμμεσα (με την τακτική αυτή) πιέζει να εφαρμοστούν η τουρκική πλευρά και για τα οποία η ελληνική πολιτική ηγεσία επισήμως σιωπά.

Το παρελθόν της Λατινικής Αμερικής παρέχει μαθήματα για το χρέος, αλλά νοιάζονται καθόλου γι αυτά οι υπουργοί της ΕΕ;

του Tim Jones
Αναδημοσίευση από το site η Λέσχη

Μια γυναίκα ζητιανεύει στην Αθήνα. Η ιστορία της κρίσης χρέους της Λατινικής Αμερικής υποδεικνύει ότι μια ελληνική στάση πληρωμών δεν θα ήταν απαραιτήτως καταστροφική. Φωτογραφία: Άρης Μεσσήνης /AFP/Getty Images

Λέγεται ό, τι η Ευρώπη έχει να μάθει πολλά απο τις προηγούμενες κρίσεις χρέους, αλλά τι γίνεται αν οι υπουργοί τα γνωρίζουν και απλά βάζουν τις τράπεζες πάνω από τους λαούς; Αυτή την εβδομάδα, ενώ συμφωνούσαν στο τελευταίο τους σχέδιο να μη διαχειριστούν την ευρωπαϊκή κρίση χρέους, οι υπουργοί οικονομικών της Ευρωζώνης θα έπρεπε ίσως να άκουγαν ιστορίες από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Το Ινστιτούτο για τη Μελέτη των Αμερικανικών χωρών και η αναπτυξιακή τράπεζα της Λατινικής Αμερικής διοργάνωσαν ένα συνέδριο σχετικά με τα μαθήματα και τα συμπεράσματα από τις κρίσεις χρέους της Λατινικής Αμερικής. Το συνέδριο προσέφερε ισχυρά παραδείγματα του τι πρέπει να κάνει κανείς σε σχέση πάντα με τα συμφέροντα που υπηρετεί.
 Η κρίση χρέους της Λατινικής Αμερικής πρωτοστάτησε στα πρωτοσέλιδα πριν από 30 χρόνια, τον Αύγουστο του 1982, όταν το Μεξικό ανακοίνωσε ότι δε μπορούσε να εξυπηρετήσει το χρέος του. Τεράστια ποσά εξωτερικών δανείων είχαν δοθεί στη δεκαετία του ‘70 από τις χρηματιστηριακές αγορές που κολυμπούσαν στη ρευστότητα εξ’ αιτίας της απορρύθμισης του χρηματοπιστωτικού συστήματος και την υψηλή τιμή του πετρελαίου. Το γεγονός αυτό τροφοδότησε μια αλματώδη ανάπτυξη, η «φούσκα» όμως έσκασε όταν η Αμερική αύξησε τα επιτόκια και οι τιμές των προϊόντων κατέρρευσαν.